Oταν τα κυματα συναντησαν τον Φρουντ…(1ο μέρος)

( Θα μου επιτραπει μια παρακλιση πορειας σημερα...Γραφω σε τουτο το μπλογκ 4 χρονια και, λιγες ομως ηταν οι φορες που επετρεψα να φανει κατι βιωματικο ή αυστηρα συναισθηματικο, σημερα ομως ειναι μια αλλιωτικη μερα... Διαβαστε το πρωτο μερος του κειμενου... αυριο η συνεχεια κ η λυση του "μυστηριου" που συνδεει αυτο το κειμενο με τον Κουρσαρο...A propo... Σε λιγες ωρες (2 - 3 επιστρεφει στα πατρια υδατα)... Εν αναμονη λοιπον της αφιξης του απο το Αιγαιο - το φουρτουνιασμενο την προηγουμενη βδομαδα- κ εν αναμονη καταγραφης των εντυπωσεων

 

Oταν τα κυματα συναντησαν τον Φρουντ…(1ο μέρος)

Oταν τα κυματα συνανστησαν τον Φρουντ…

Η αλλιως «φευγουν καραβια στο γυαλο κ εγω τους γνεφω στο Καλο»…

Παρατερος ο τιτλος ισως , όμως αποτελει του μυστηριου το κλειδι…ενδεχομενως κ του παραδεισου –μου – το κλειδι…

Οσοι – οι ελαχιστοι που εχω αφησει- με ξερουν καλα, θα συμφωνησουν πως ειμαι ατομο μυστηριο – παραξενο τρενο…

Εξωστρεφης, κοινωνικη κ εξω καρδια αλλα με κανεναν φιλο – τουλαχιστον με την κλασσικη εννοια του ορου αυτου που περικλειει το προαπαιτουμενο «για παντα». Όχι γιατι απαξιωνω τους ανθρωπους …αλλα γιατι «τρεμω» την δεσμευση…

Λαλιστατη κ πολυγραφοτατη, μοιραζομαι αφειδως εμπειριες, σκεψεις ,συναισθηματα αλλα ταυτοχρονα επιζητω την απομόνωση κ την εσωστρεφεια. Υψωνω fiwall κ μονο οσα θελω κ όταν θελω κοινοποιω απολυτως ελεγχομενα…

Συπασχω κ συμμεριζομαι κ συμπαραστεκομαι… κ αφουγραζομαι καημους , πονο , αγωνιες κ φοβους κ συναισθηματα… Των αλλων… Ποτε τα δικα μου… Στης ψυχης μου τα ενδοτερα ποτε κανεναν δεν εκανα κοινωνο… ακομη κ τους πιο αγαπημενους…Διαφαινονται μονο οσα συνειδητα αφηνω να διαφανουν καθοδηγουμενα…

Εμαθα να δινω απλετα – μοιραζω την ζωη μου σαν την σταλαγματια- όμως αρνουμαι πεισματικα κ με φοβο να παρω, να εισπραξω ακομη κ τα χρωστουμενα της ζωης κ των ανθρωπων …

Ειμαι λεει η δυνατη, η σκληρη αυτή που αντεχει, αυτή που προτασει μονιμως την λογικη επι του συναισθηματος, αυτή που δεν πληγωνει, δεν πληγώνεται.. . δεν αντιδρα σπασμωδικα , μονο με απολυτο ελεγχο… Τα βγαζω λενε περα στα δυσκολα – μονη παντα πορευομενη συνειδητα-… Ετσι είναι αν ετσι θελετε … κ πνιγω κάθε συναισθημα… Γιατι όμως…

Δεν είναι όμως ότι φομαμαι το δεσιμο με ανθρωπους κ  με της ψυχης τα κελευσματα, είναι που από μικρη ότι κ οσους αγαπουσα, καποιο καραβι γινοταν η αφορμη κ η αιτια να τους αποχωριστω…

Για στην στερια απεμεναν , για στην θαλασσα… Ποτε για μενα η εννοια του αποχωρισμου δεν ηταν συνυφασμενη με θανατο ή με χωρισμο ανθρωπων, με σχεσεις διαλυμενες από μισος , από παθος, από απωλεια…

 Για μενα αποχωρισμος σημαινε το πελαγος, η απόσταση των κυματων που μεσολαβουσε….

Από πιτσιρικα , από όταν αχνοθυμαμαι τον εαυτο μου ένα καραβι, μια θαλασσα, ένα κυμα ηταν η αιτια που αγαπημενα προσωπα, αγαπημενα πεπραγμενα, αγαπημενες στιγμες περνουσαν αποταμ κ ανεπιστρεπτι κ ενιοτε βιαια στην σφαιρα της μνημης (αλλα όχι στην ληθη).

Δεν ειχα , δεν εχω πατριδα. Δεν πιστεψα στο χωμα που πατουμε, μονο στην θαλασσα που ταξιδευουμε. Δεν γυρεψα ποτε ουτε ριζες να ριξω να στεριωσω, ουτε λιμανι να απαγκιασω . Οπου θαλασσα λοιπον κ πατρις , παραφραζοντας το παρατερω για μενα «οπου γης κ πατρις».

Ανασα Σαμου λεει, κ Μυλερου οι πρωτες μου εικονες  στο μεταξουργειο… κ Σαλαμινα κ Κερκυρα κ Λευκαδα, κ Αθηνα κ παλι Λευκαδα οι στεριες που με ανεχονται σαν ξενο σωμα…Οπου τα αρμενα λοιπον εκει κ εγω παρουσα, παντα να αποχαιρετω τα ωραια μου με μια αναχωριση , με ένα σφυριγμα , με ένα καραβι….

Κ ξεκινα της ζωης μου το παραξενο συνταιριασμα…κ η αφηγησεις κ οι πρωτες  θολες κ μονες αναμνησεις…

Cargo Ship “Veta” –Στην Μεσογειο… Ουτε καν τριων χρονων μικρη δεμενη – όχι πισθαγνωνα στο μεσιανο καταρτι- αλλα με φασκιες κ ζωναρια στην Γεφυρα του …. Με καθισμα στο μπουλμε προσαρμοσμενο στα μετρα μου, στα αριστερα του πηδαλιου… να βλεπω εξω την «κακια θαλασσα»  (δεν το εννουσα), να αγναντευω την Μεσογειο κ να της δινω παιδικη ορντινα να είναι καλη , να μην ζαλιζει την εγκυο μαμα μου…. Και ναι εχει χρωμα η μνημη … μπλε σκουρο κ αγριο, σαν αυτό που χαζευα από τα γεματα αλμυρα παραθυρα… (μα – αναρωτιεμαι τωρα - είναι δυνατον οι πρωτες πρωτες μνημες να περιλαμβανουν πιτσιλιες?)… Και ηχος συνοδευτικος , ένα μακροσυρτο  μεγαλο απολαυστικο κ παιδικα αφελες «Ωωωωωωω» σε κάθε κυμα που πλησιαζε κ μας κουνουσε στην ιδιοτυπη ετουτη τραμπαλα….

Και θυμαμαι τους πρωτους καρδιακους – ισως κ τους μονους- φιλους… Το πληρωμα του Βετα… Τους αντρες του , που με ειχαν λεει η μανα μου  «σαν  Μασκοτ» …. «Σαν πριγκηπεσσα» αντιτινω… και που ειχαν αναλαβει κατ αποκοπη κ εκ περιτροπης το baby sitting ….

Και ουδολως έπληττα, μητε βαριομουνα…απολαμβανα τις βολτες με το μαγειρα… στα ψυγεια τα θεορατα με τις λαμαρινενιες γυαλιστερες πορτες κ τα τσιγκελια με τα κρεατικα… και τον θυμαμαι να με καθιζει στον παγκο για να τον βλεπω να ετοιμαζει «το ωραιο γλυκο της Κυριακης» κ να ανεκατευει τις κατσαρολες. Και ημουν φρονημο παιδι γιατι το ανταλαγμα ηταν που κ που μια σοκολατα «μικρη γιατι δεν κανει πιο πολύ»…

Και οι καθημερινες μου περατζαδες περιλαβαναν βραδυνη εξοδο στου καραβιου το σαλονι, εν μεσω καπνων, τσοχας πρασινης κ χαρτοπαιγνιων… Και όταν εβλεπα πως παρατριγυρνουσα απαρατηρητη κατω κ γυρω από τις καρεκλες τους , ανεβαινα αποφασιστικα πανω στο τραπεζι απαιτοντας την δεουσα προσοχη…

Και όταν ο υπνος με επαιρνε , με κουρνιαζαν στην διπλανη με το σαλονι καμπινα του μηχανικου, του δικου μου μηχανικου…Και όταν ηρθε σε ένα ταξιδι η γυναικα του , η κυρα Αθηνα, το προνομιο τουτο επαψε κ δεν με βαζαν πια εκει να κοιμηθω…

 -«α πρεπει να την διωξω» , « να της φορτωσω κατι κακο» κ με παιδικη πονηρια «εβρεξα» το κρεβατι , βγηκα στον αλουε διαμαρτυρομενη  φωναζοντας κ κατηγοροντας την…

-« Κοιταξτε η Αθηνα κατουρησε το κρεβατι…Ουστ δεν ντρεπεται ολοκληρη γυναικα»….

Βεβαια κ η Αθηνα παρεμεινε στο βαπορι  κ εγω δεν παραδεχτηκα την ηττα μου ποτε  κ από τοτε δεν ηθελα γυναικες – παρεισακτες- στα καραβια….

Και στην Ιταλια στην Ραβενα…αντι για seamens club  σε εστιατορια με τρεχουν να βρουμε Κουαλι …. «Θελω κουαλι» (quaglia – ορτυκια) απαιτουσα ως κακομαθημενο αγνοοντας ότι προκειται για συμπαθη πετουμενα… και μετα θυμαμαι κατι δρομους σκοτεινους με φωτα λαμπας πορτοκαλιας (αρρωστημενο κιτρινο) να ψαχνουμε για ιταλικο ταξι … Κ ας αποκλειεται να ηξερα στην ηλικια εκεινη γραφει κ αναγνωση με θυμαμαι που γυρευα να αναγνωρισω πιο γραφει «Τα – χι» ( εκ του τα-χυ-τητα) κ αναρωτιομουν πως αφου μιλαν γλωσσα ακαταλαβιστικη ξερουν ότι είναι γρηγοροοοο …

Και στην Τουρκια σε μια εκφορτωση με πηρε από το χερι ο Μανωλης ο Κρητικος κ πηγαμε βολτα στο ντοκο κ θυμαμαι τις εικονες σκορπιες… φορτηγα καραβια, αλλα μικρα αλλα μεγαλα, καταστρωματα βαμενα γκριζα, μανικες απλωμενες… Μπιγες , σωληνες, μανικες, σιλο ,φορτια, φορτηγα, νταλικες, αμπαρια ανοιχτα χαωδη, τουρκοι λιμενεργατες, φωνες, ενας ντοκος τσιμεντενιος κ μακρυς, «προσεχε μην σκονταψεις στις δεστρες» γεματος σκονη κ χωμα κ διχως χρωμα… και ένα κοριτσακι να περιδιαβαινει αναμεσα κρατωντας από το χερι τον Μανωλη…

Και ηρθε μια μερα αναμπουμπουλας -έναν Νοεμβρη -που μας βρηκε εξω από την Μηλο , στην Ελλαδα ….(Καολινη λεει θα φορτωνε από κει). Ακουγα λεξεις ψιθυριστες , στον ασυρματο κατι ειχαν μεταδοσει λεει για καποιον Ιωαννιδη , για πραξικοπημα

-« Εσυ ακους αλλα δεν λες αυτές τις λεξεις ΠΟΥΘΕΝΑ» η προσταγη από ολους στην μικρη περιεργη.

-« Καλυτερα η Μαρια με το παιδι να φυγουν, να παει κ στους γιατρους»…

-« Θα ξεμπαρκαρετε εσυ κ η μαμα» μου λενε…

-« Τι θα πει αυτό? Είναι κακο?»

-« Όχι , θα πατε σπιτι»

- « Όχι δεν θελω, Θελω τον Μανωλη μου, τον μηχανικο μου , με τον μαγειρα, δεν θελω να φυγω»…Θυμαμαι το κλαμα , θυμαμαι την στεναχωρια…

-«Θα τους ξαναδεις στον Πειραια συντομα»…

Ποτε δεν τους ξαναδα , μονο τον Μανωλη 25 χρονια μετα…

Και ξεμπαρκαραμε με λαντσα, στον Αδαμαντα κ μειναμε σε ξενοδοχειο , μεχρι να επιτρεψουν δορμολογιο στο πλοιο της γραμμη , ψηλοταβανο δωματιο με ζωγραφιστη ξεθωριασμενη οροφη, με ξυλινα τεραστια πορτοπαραθυρα κ κλειστα παντζουρια, με κλιμα φοβου κ σιωπης κ απαγορευσης κυκλοφοριας κ απαγορευσης ελευθεριας…

-«Γιατι να μην παμε βολτα? Γιατι να μην τρεξω?»

-« Δεν την θελω την Μηλο, εχει κατακομβες κ τις φοβαμαι γιατι εχει κοκκαλα από παιδια… παμε πισω στο καραβι… θελω την καμπινα μου, θελω να βλεπω θαλασσα, θελω φιλιστρινι»….

Αλλα ηρθε το βαπορι της γραμμης κ με το σφυριγμα της αναχωρισης σηματοδοτησε τον πρωτο οδυνηρο αποχαιρετισμο των πρωτων φιλων….

«Διονυσιος» δρομολογιακο κουλουριωτικο ημεροπλοιο …

Σαλαμινα …Παλουκια – Σκαραμαγκας…

Εικονα μοναδικο απομειναρι της μνημης , εγω να παιζω κρυφτο στο ξυλινο μπογιατισμενο καταστρωμα του σαλονιου. ..

Κατά προτιμηση κρυβομαι κατω από τους ξυλινους παγκους που μεταφερουν καθημερινα τους εργατες από την σαλαμινα στα ναυπηγεια…

 Κατά προτιμηση κρυβομαι μετα τα δρομολογια ,πριν πλυνουν κ καθαρισουν… ψανχω να βρω απομειναρια αυτων που βρισκονταν στο γεματο -πριν – σκαφος…

Από ποιον κρυβομαι? Από κανεναν… Μονη μου παιζω… διχως φιλους… Δεν θελω αλλα παιδια εδώ.Ο πατερας μου στην κουπαστη της γεφυρας με καποιον μιλα από το διπλανο το κουλουριωτικο….

Παιζω κ κυνηγητο… στους διαδρομους.. πλωρα πρυμα… κ πισω. Δεν εχει γουστο…

-«Μπαμπα πιασε με»…

-«Πρεπει να φυγεις τωρα, να πας σπιτι, εχουμε δρομολογιο…»

-«Αυριο παλι»…

Το ιδιο σκηνικο δυο χρονια καθημερινα…και το λυπητερο ακουσμα της κορνας …

«αυριο παλι»….

(ακομη κ τωρα όταν συναντω το Διονυσιος στην Κερκυρα , τι κ αν μεγαλωσα, τι κ αν πουληθηκε δεν θελω να το βλεπω να φευγει…)

«Μ/Υ Sunny Cruise»- Club Méditerranée – Κέρκυρα

-«τι θα πει Σαννυ κρουζ?»

-«Ηλιολουστη κρουαζιερα»

-« Και τι είναι κρουαζιερα?»

-«Είναι τα ταξιδια που κανει ο μπαμπας με το κοτερο… Γι αυτό λειπει.»

-«Και εμεις παμε τωρα στο νησι αυτό –πως το ειπες?...»

-«Κερκυρα»

-«…παμε για να τον βλεπουμε? Θα ταξιδευουμε μαζι?»

βροχη η αποριες μεσα στο Φερυ της Ηγουμενιτσας… Ταξιδι ατελειωτο κ κουραστικο ακομη κ για ένα πενταχρονο παιδι με το λεοφορειο… δεκα ωρες, δωδεκα κ τωρα μεσα σε ένα παραξενο καραβι… Ενας καφες καναπες σε απομιμιση δερματος , ένα τραπεζι στενο , τα μπαγκασια μας στο πλαι, ένα μωρο – το μωρο μας – στην αγκαλια της μαμας …ένα σεντονακι παιδικο απλωμενο… Κ καπνοι τσιγαρων… κ καυσαεριο…

Το φερυ μας παει σε άλλη πολη σε άλλη ζωη.

-«θα δεις θα σου αρεσει»

-«Θα πας κ σχολειο εκει»

-«ε που πας? Ελα εδώ δεν μπορω να σε κυνηγαω»

-«ασε με να δω το καραβι»

-«όχι κατσε εδώ»…

…..

-«Μαμα που είναι ο μπαμπας. Δεν μ αρεσει το σπιτι αυτό.»

-«γιατι?»

-«εχει μαγισσες στην σοφιτα»…

και την σκοτεινη κ χαμηλη αυτή σοφιτα θελησα να την κανω θαλασσα… κ ανοιξα μια ξεμπαρκη βρυση κ την πλημμυρισα… κ εβαλα βαρκουλα παιδικη κ φουσκωτη – ισως να ηταν κ σωσιβιο- να αρμενιζει…κ μπαρκαρισα ( την ειχα μαθει πια την λεξη) κ αρμενιζα να παω να βρω τον μπαμπα κ το κοτερο με το παραξενο ονομα…Αλλα δεν τα καταφερα γιατι τα νερα κατρακυλησαν στην σκαλα κ θυμαμαι μονο μια μαμα ορυωμενη να μου αγορευει κ να μου απαγορευει ποτε ξανα τετοια ταξιδια…

…

Όμως οι μερες δεν περνανε … να ερθει η Παρασκευη να δω το μπαμπα… κ αγριευομαι κ καλο παιδι δεν ειμαι…

-«Παμε να σου παρω παραμυθι»

-«Αυτό θελω… Μονο αυτό»

-«Είναι ακριβο, δεν εχουμε λεφτα»

-«Αυτό θελω με τα ψαρακια»…

Και το γινατι μου περασε κ απεκτησα το μαγικο παραμυθι που ειχε θαλασσα, «αληθινη» θαλασσα , την επιανα στα δαχτυλα, την ενοιωθα να πλατσουριζει , κλεισμενη στις σελιδες του… Και ψαρια «αληθινα» ψαρια να κολυμπανε, να αλλαζουν θεση…. Ένα γαλαζιο υγρο αεροστεγως κλεισμενο μεσα σε πλαστικο εν ειδη θαλασσας κ πλαστικα ψαρια μεσα που κουνιοταν μου διναν την ψευδαισθηση του νερου…

( χρονια το ειχα το παραμυθι, με αυτό κοιμομουν… το πρωτο βιβλιο που αγαπησα… δεν θυμαμαι τιτλο μονο το μπλε της θαλασσας κ τα δυο τα ψαρακια…κοκκινο κ κιτρινο…)

…

Και με το βιβλιο στο χερι πηγαμε στο λιμανι να δουμε τον μπαμπα , να δουμε το sunny cruise…

Και δεν θυμαμαι άλλο από την πρωτη εκεινη φορα παρα μονο την εντυπωση που μου εκαναν τα ξυλινα ψυγεια, με παγο – ελειψη ηλεκτρογεννητριας- μικρα, μικρουλια δεξια κ αριστερα στην πρυμη… Τα ανοιγα, τα εκλεινα κ χαζευα τις μπυρες… Α και τα φραγκοσυκα που ειχαν μαζεψει οι επιβατες κ τα ειχαν σε μια πιατελα στο σαλονι… Φυσικα κ μου κινησαν την περιεργεια, φυσικα κ τα χουφτωσα, φυσικα κ γεμισα αγκαθια…

-«Ειδες για να πειραζεις ξενα πραγματα, ο Θεουλης σε τιμωρει».

-«Μα δεν είναι ξενο ότι είναι στο καραβι του μπαμπα.»

-«Είναι , για αυτό δεν πειραζουμε τιποτα».

-«Ελα να δουμε τις φωτογραφιες»

-«Μπαμπα γιατι εχεις αγκαλια αυτό το κοριτσακι? Αφου δεν είναι παιδι σου» ειπα με ζηλεια κ θυμο.

-«Το κοριτσακι αυτό θα πεθανει σε λιγους μηνες είναι αρρωστο»…Και κατι ειπανε για μια αρρωστια που ειχε να κανει με την μεσογειο…Και ορκιστηκα να μην ξαναζηλεψω τιποτε κ ποτε κ κανεναν … Και σκεφτομουνα το μπαμπα κ τα αδερφακια της μικρης της γαλιδας που ποζαραν κ αυτά με χαμογελο κ ελεγα πως είναι αδικο αυτό…Κ τι Θεουλης είναι αυτος που εμενα με γεμιζει αγκαθια κ το κοριτσακι το αρρωσταινει…

-«Μπαμπα κ το ξερει ότι θα πεθανει?»

-«Το ξερει , και γι αυτό ζητησε να ερθει ταξιδι»

…Και κεινο το βραδυ πριν κοιμηθω παρακαλεσα τον Θεουλη να την κανει καλα ( κ τα επομενα βραδυα) κ σκεφτηκα πως αφου ο μπαμπας κανει μια δουλεια που δινει χαρα εγω δεν πρεπει να στεναχωριεμαι που λειπει…(η φωτογραφια υπαρχει ακομη)

Μονο όμως εκεινο το βραδυ κοιμηθηκα ησυχη… Το πρωι αναμπουμπουλα.

-«Ο μπαμπας θα φυγει σημερα, δεν θα κλαις, θα εισαι καλο κοριτσι, γιατι εχει επιβατες».

Και προσπαθουσα κάθε σαββατο να συγκρατησω δακρυ κ στεναχωρια , όμως το κλαμα ξεχείλιζε στο μωλο , στο λιμανι , όταν το σκαφος χανοταν στον οριζοντα…

Για τρια χρονια συναπτα… κάθε σαββατο, κάθε καλοκαιρι , κάθε βδομαδα, το ιδιο σκηνικο….

-«Παλι θα φυγει ο μπαμπας?Γιατι?»

Και να αναθαρρω κάθε παρασκευη πως θα τον δω να ερχεται… Κ οαση χαρας απροσμενη ,όταν ετουτοι οι κακοι κ μισητοι κ απομακροι επιβατες επιτρεπαν καποιες Πεμπτες να παμε Μουρτο κ Παξους με το «Καμελια» η με το «Παξοι»…. Κ προτιμουσα το αμπασο Καμελια… να χαζευω κ κεινον τον πινακα με τον γερο καπετανιο που καπνιζε πιπα… Εκεινα μονο τα προβατα που βελαζαν μεσα από το γκαραζ δεν αντεχα να ακουω…

Αλλα τι χαρα να βλεπω το Σαννυ κρουζ να ερχεται κ εγω να ειμαι στην προβλητα… Και ας ηταν η πρυμη του γεματη παρεισακτους… Και να μην ξεχνω τα λογια της μαμας…

 -«Αν μεινουμε στο σκαφος αποψε, αν λεω εισαι καλο παιδι κ μας αφησουν , θα εισαι συνεχεια στην γεφυρα κ στο κρεβατι, δεν θα ενοχλεις το μπαμπα , εχει δουλια…. είναι καπετανιος»…

Μερος 2ο - ημερολογιο καταστρωματος....

 

Αντι εισαγωγης…Την ωρα που εγραφα –ξεμπαρκη πλεον- χτες τις αραδες , που αφορουσαν στο πρωτο μερος του ταξιδιου, ο Κουρσαρος μετα από ένα ταξιδι 32 ωρων συνεχομενων εφτανε κ εδενε Μυκονο….πλαι στο Αιγαιωτισσα ΙΙ οπου βρισκονταν η κορη μου….η οποια συνεχως με ενημερωνε με sms…μπορω να πω πως δεν περιμενα τετοια μηνυματα, τετοια συναισθηματικη φορτιση από ένα κοριστι 17 ετων που -σε αντιθεση με μενα- δεν είναι φανατικη θαλασσινη ή εστω καραβολατρης…Παραθετω τα  μηνυματα της ετσι για να φανει τι σημαινει για μας ο Κουρσαρος κ ποσο περιφανους μας κανει το γεγονος πως από το μηδεν, από ένα ξυλο μιας καρινας, φτιαξαμε ένα σκαρι αλλιωτικο που τραβα τα βλεμματα….

1^ο μην. «ενθουσιαστηκανε οι επιβατες μ τν Κουρσαρο!!!» (σ.σ. διατηρω την ορθογραφια των εφηβων…)

2^ο μην « Πω πω πολύ χαιρομαι» (σ.σ. εκανε την περιφανη «ξεναγο» στα δωματια κ για πρωτη φορα  καμαρωνε για τα ξυλογλυπτα μου κ τους ελεγε «η μαμα μου τα εφτιαξε»… )

3^ο μην «Ερχοταν ολοι να το φωτογραφισουν.Η λινα ειπε πως είναι πολύ προσεγμενο κ εχει πολύ δουλεια. Κ ο Στρατος ενθουσιαστηκε.Μεχρι κ στν  Γεωργιτσα αρεσε . Φαντασου!» (σ.σ. η κολλητη που ποτε δεν ενθουσιαζετε με κατι)

4^ο μην «Χαιρομαι πολύ!Το σκαφακι μας ταξιδευει δν το πιστευω!.Συγκινηθηκα που το σκεφτομουνα» (σ.σ. το μηνυμα με την μεγαλυτερη για μενα αξια)

5^ο μην « Φαντασου πως νοιωθει ο Πανος! Λοιπον του χρονου αμα περασω (σ.σ. πανεπιστημιο) το θελω μια εβδομαδα για μενα!Σε παρακαλω! Επισης είναι προσεγμενο κ πεντακαθαρο» ( σ.σ. και εκει που ζητουσε σαν δωρο ταξιδι στο εξωτερικο τωρα ενθουσιαστικε με το πειρατικο μας)

Τελος προλογου κ εισαγωγης… πισω στα καθεκαστα…

8^η ημερα… Ημερα  «σκαντζας» κ αποβιβασης… οι επιβατες ξυπνουν με χαχανητα… την χτεσινοβραδυνη τους περιπετεια στο εστιατοριο που συστησαμε- ποτε ξανα- μας εξιστορουν… Πως το κρεμμυδι στην σαλατα εφτασε ολοκληρο κ με τα φλουδια κ συνοδεια κουζινομαχαιρου… Πως η παραγγελια «χαθηκε» μετα από μια μιση ωρα…. Πως μετα «τελειωσε» ο μουσακας , «τελειωσαν» οι ντολμαδες, το στιφαδο, το κοκκινιστο, το παστιτσιο… Όλα τελειωσαν λεει κ φυγαν νηστικοι….Αργοτερα πολύ μαθαμε πως ο ταβερνιαρης απλα δεν θελησε να σερβιρει ελληνες πελατες (ασχολιαστο)….

Ετουτη λοιπον την μερα, την μερα της αλλαγης του γκρουπ συνειδητοποιησαμε ολοι πως ειτε μικρο το σκαφος ειτε μεγαλο η κουραση, οι δουλειες, οι προτεραιοτητες είναι ιδιες κ απαραλλακτες. Ενταξει μπορει να ηταν λιγοτερα  τα δωματια από το αιγαιωτισσα που επρεπε να καθαριστουν σε χρονο dt  όμως οι υπολοιπες ετοιμασιες ιδιες….Ψωνια- λοντρι-νερο – φαγητο- πλυσιμο- πετρελαιο-λιμεναρχειο- τελωνειο- ψυγεια- καταστρωμα- μηχανες (αλλαξαμε τρομπακι κ αντλια λαδιου) – μεταφορα επιβατων στο σταθμο κλπ κλπ… μια τρελλα, ενας πανζουλισμος εν μεσω απιστευτης κινησης στους δρομους. Αντε να λυσουμε να ξεκινησουμε παρακαλα… Α ειχαμε κ σκαντζα στο πληρωμα…Φυγε εσυ (Μακης) ελα εσυ (βαγγελης)…κ ο  Σταυρος ο δικος μου κ ο σκυλος μου ο Μικ…. Και εκει γυρω στο μεσημερι γεμισε το καταστρωμα φωνες παιδικες ( τεσσερα τα πιτσιρικια μας κ πεντε οι μεγαλοι) , χαρουμενες κ τσιριχτες… κ βατραχοπεδιλα κ μασκες…. Και μολις φτασαμε στο Δεσιμι για το μπανιο μας γεμισε κ πλατσουρισματα κ αλμυρα μπολικη από τις βουτιες…ότι επερεπε για να φυγει η κουραση κ από μας αλλα κ από τους «οδηγους» (από θες/κη ξημερωματα κινησανε)…Απογευματακι στα Συββοτα…στον πλωτο τον ντοκο… Και στο διαβεμα εχω χαζευα με τα κυαλια κ αγναντευα το αιγαιωτισσα το μικρο στο νυδρι αραγμενο … Οι πρωτες αγαπες με  τιποτα δεν ξεχιουνται (καποτε να πιασω να γραψω οσα εχω ζησει σε τουτο το σκαφος…ακομη κ αυτά που δεν λεγονται… γιατι μονο ετσι θα  γινει αντιληπτη η τρελλα μου, η λοξα μου , η πετρια που εχω φαει με την θαλασσα)… Και τηλεφωνο πεφτει στον Χρηστο (καπετανιος στο μικρο) να ερθει το βραδυ στα συββοτα να σμιξουμε….Και ερχεται το βραδακι ο μουσαφιρης μας κ αρχιζουμε τις ιστοριες τις δικες μας τις κοτερισιες… κ μεχρι τα μεσανυχτα απολαμβανα τα ακουσματα, τα αστεια , τις εξιστορισεις…. (και για άλλη μια φορα βιωνω το ιδιο το συναισθημα… να μην με ξεχωρισουν σε τουτες τις αντροπαρεες τις θαλασσινες ως παρακατιανη… ποτε δεν ενοιωσα παραιτερη, ξενο σωμα… παντα  με αποδεχονταν ως του συναφιου – κ εγω το απολαμβανα φυσικα γιατι οσο κ αν στην στερια μπαινω συνειδητα στο περιθωριο παρεων – φιλων- συγγενων, στο κοσμο το ναυτικο από παιδι ηθελα να ενσωματωνομαι κ να ανηκω)… Και αποψε εχω καμπινα όμως παλι καταστρωμα επιλεγω… Α εχουμε κ φιλοξενουμενο… Ο καπταιν κοιμηθηκε στο σαλονι ξεθεωμενος – που να γυρνα πισω με μηχανακι τετοια ωρα- ο βαγγελης στον καναπε του καταστρωματος…(αστερια διαλεξε κ αυτος) κ ο μικ βιγλατορας κ βατζιμανης ελεγχε την νυχτα  την κουβερτα…

9^η μερα… ξυπνω από το αλαρμ του τροφοδοτικου… ειχαν πεσει οι μπαταριες κ σφυραγε… καποια φωτα μειναν αναμενα το βραδυ…( α Πρεπει να μου δειξουν την προθερμανση της γεννητριας να την βαζω μπρος μονη μου – η πρωτη μου σκεψη…. )… Καφες παπορισιος, δηλαδη φραπες αχτυπητος για τον καπταιν κ ωρα να μας λυσει…ελλειψη Μακη εγω στο ποστο της πλωρης…. Βιρα την αγκυρα μας (αγγλικου ναυαρχειου παρακαλω) κ να δειξω στον Βαγγελη πώς να την πιανει με το γαντζο… φουνταρισμα για μπανιο στην Ιθακη στην Κουτσουπια καθ υποδειξη του Χρηστου «Οι αυστριακοι ξετρελαθηκαν» μας ειπε…. Λαδι μπουνατσα… κ ο βαγγελης καταχειρωσε να βουτα αυτος για καβο… «Φουντω» του φωναζει ο Πανος κ βουτα….

Κλασσικα μπανιο, φαγητο & ψαρεμα στην αμμουδια μας κ απογευματακι πριν μπασει τον αερα γραμμη για Σαμη… μεχρι το νοτιο καβο της Ιθακης λαδι η θαλασσα κ οι πιτσιρικαδες καπεταιναιοι περηφανοι στο τιμονι… μολις στριψαμε όμως κατι συννεφα κατσιασμενα καπελωναν τα βουνα της κεφαλλονιας εκει κοντα στην Αγια ευφημια…ωχ αερα μας προσμενει…ηταν κ η θαλασσα που στον κοντινο οριζοντα αρχιζε να ρυτιδιζει κ πιο περα να ασπριζει… «Μαζεψτε πετσετες κ πραματα από το καταστρωμα, δεστε τα στρωματα, κλειστε παραθυρα, φινιστρινια, πορτες , μπουκαπορτες» η ορντινα….σε δεκα λεπτα –ουτε- αρχισε ένα πενταρι δειλο, μετα 6αρι γεματο κ κυματακια καλουτσικα… μικροι μεγαλοι τα διασκεδαζαμε… μεχρι που ηρθε μια θαλασσα γερη από διπλα κ μας κουνησε για τα καλα…κουπασταραμε κ από το ογκιο του καβου ειδα την θαλασσα να μπαινει ζωντανη  κ υπο πιεση σαν σε ακροσωληνιο μανικας … πλακα ειχε… φυγαν τα σι-ντι, κ ο Βαγγελης ισα που επιασε τα δυο κινητα , την φωτογραφικη  κ του παππου τα κυαλια  εκατοστα πριν πεσουν στο νερο… Σε ένα δεκαλεπτο στην Σαμη… «Ακουει η Σαμη?» - «Δεν ακουει η Σαμη» κ εμεις πλαγιοδετιση στο ακρομωλιο με την παραλια φατσα… Δεν αργησε ολη η Σαμη να μαζευτει….μικροι – μεγαλοι μας χαζευανε…μας ρωτουσανε..περναν τηλεφωνα κ διευθυνσεις… «Τον Καπταιν χουκ που τον εχετε?» φωναξε εισερχομενο κρις κραφτ…» - «Ε Τζακ Σπαροου? Ακους?» (το ιδιο ειχαν πει κ τα ιταλακια στους παξους) κ το αποκορυφωμα… Μαμαδες δυο με τριχρονα χαριτωμενα πιτσιρικια  στεκουν κ ψαχνουν τους πειρατες…τους δειχνω τον αξυριστο Πανο – φερνει λιγο σε κουρσαρος- αλλα κατι δεν τους κολα… κατεβαινω στην καμπινα μου κ ακουω το ξανθο παιδακι να ρωτα φωναχτα  «μαμα η κυρια είναι η συγυζος του Καπταιν Χουκ?» και η μαμα αλλα κ γω δεν του χαλασαμε την ψευδαισθηση….εκεινο το βραδυ κοιμηθηκε ονειρυεομενο τον Πητερ παν κ τους κακους πειρατες…. Και ηταν σχεδον μεσανυχτα όταν ένα ταχυπλοοο γεματο πιτσιρικαρια περασε διπλα μας… «Καλε κοιταξτε σαν καραβι –playmobil είναι…» Αφωνοι εμεις….Και ο Σταυρος τοτε αποφασισε πως σαν καλος πειρατης που σεβεται τον εαυτο του επρεπε να εχει έναν παπαγαλο αλλα καθως μας απελειπε το πετουμενο τον σκυλο μας τον Μικ εχρησε παπαγαλο ονοματι «Λιακος»…

( Α ηρθε κ το ποσταλακι το Ιονιον Πελαγος από Αστακο κ ξεφορτωνε βραδυατικα κ χαζευα το ρεμετζο του…)

10^η μερα ….Ξημερωσε με την Αφιξη του Επτανησος κ πληθος περιεργων στην προβλητα….κ την νεαρη λιμενικινα να μας κοιτα με περιεργια αδολη επι μισαωρο…Αμα την αναχωριση του περνει θαρρος κ φωναζει «Ε κουρσαροι… που ειστε» -«Ελατε από το λιμενεναρχειο μετα με τα χαρτια»… Λιμανιατικα 1 , 60  κ πολλες πολλες ερωτησεις για το πώς, που , ποτε το φτιαξαμε… κ να μας παρουν τηλεφωνο στο Θιακι να ζητησουν το τοπικο δελτιο…(τι κ αν τον εδινε πεντε… το εφταρι δεν το γλυτωσαμε)….Α ηταν κ ένα κοτερο του βαρδινογιαννη απεναντι μας… (όταν φευγαμε μας φωτογραφιζαν)… Μπανιο στο Παραπηγαδι ή περα πηγαδι… μερος από τα παιδικατα μου αγαπημενο μου ξυπνησε αναμνησεις… στο νησακι αραζαμε  κ καναμε ψητα … εκει –ημουνα δεν ημουνα 10 χρονων – ειχαμε συναπαντησει ψαραδες Θιακους… μαζι κ ο γιος του ψαρα… στο ναυτικο Λυκειο θα πηγαινε από σεπτεμβρη … ηθελε να γινει καπετανιος – ευχομαι να τα καταφερε-… δεν θυμαμε ουτε το ονομα του , ουτε  το προσωπο του, θυμαμαι όμως με τις δεος αντικριζα το μελαχροινο εκεινο αγορι… Θεος μου φανταζε στα παιδικα μου ματια …τι αποριες ειχα… κ αγωνιωδης ερωτησεις αν περνουν κοπελες στο ναυτικο το λυκειο ….(ποθος διακαης κ ανεκπληρωτος)…Και στην παραλια σωληνας μεγαλος από τα κοντινα κλουβια / ινχυοτροφεια (αραγε γιατι ποτε μου δεν τα χωνεψα?)… και μας ζωνουν τα φιδια γιατι φαινεται πως ο ανεμος θα φορτζαρει… και φευγουμε νωρις να τον προλαβουμε… όμως μπορει στα σημαδια να πεσαμε μεσα , όμως το timing  μας αφησε εκτεθειμενους…. Μισαωρο πριν το Βαθυ τον εβαλε για τα καλα … Το 7αρι που λεγαμε… στην μπουκα την μεγαλη οι σπηλιαδες διναν ρεστα….ευτυχως το λιμανι – που θαλασσωνε κ λυσσοκοπαγε - σχεδον αδειο.. ένα κρουιζερ…κενη θεση… άλλο κρουιζερ… κενη θεση (εκει φουνταραμε ) και την ωρα που καναμε αναποδα (κ με πιαναν τα διαολια μου γιατι εβλεπα πως η καδενα δεν φερμαριζε ως επρεπε κ δεν ειχαμε αμολυσει αλυσιδα πολύ –«λες να μην επιασε ?» ελεγα βλεπω δυο παιδια  λιμενικους  να μας λενε να φυγουμε από κει κ να παμε αναμεσα στα δυο ταχυπλοα… Βαζω κ εγω φωνη από την πλωρη σεντορια –«Ρε παιδια εμας που ειμαστε μονπροπελοι θα βαλετε εκει μεσα , με τετοιο χαλασμο? Θα κανουμε ζημια…» Δεν ξερω αν ηταν οι φωνες μου που τους επεισαν, το ενδεχομενο ζημιας ή η παρεμβαση του φιλου πετρελαια αλλα μας αφησαν να δεσουμε… Και τρεχω πισω στο ρεμετζο… καβος από δω , καβος από κει κ την ωρα που επερνα τα μποσκα βλεπω την πρυμη να πλησιαζει επικυνδινα το μωλο… «Πανο προσω γρηγορα, μας σερνει»… «προσω ολοταχως. Μαζευουμε κ της καδενας τα μποσικα αλλα μαζι με αυτά κ την αγκυρα που διολου δεν ειχε πιασει… «Ρε πουστη μου – φωναζω από την πλωρη- την φερνουμε πανω. Αμοληστε να ξαναφουνταρουμε, δεν θα μας κρατησει» . Η αδρεναλινη στο κοκκινο… παμε πιο ανοιχτα… φουντω ξανα .. .φερμαρει , δειχνει να πιανει , να εχει μπει μεσα το νυχι …όμως ο  βυθος μουτελη σκετη κ σαπιες φυκιαδες επιφαλης πολύ…. Ξανα καβοι, ξανα δεσιμο… Περνουμε κ καβο πλωριο.. «θα κλεισουμε το λιμανι» η ενσταση του Πανου «ασε να εχουμε το κεφαλι μας ησυχο» η ανταπαντηση μου… (ποσο θυμηζουν οι διαλογοι μας Καπτα Σταυρο & Μαρια… τρομαζω)… και ερχεται άλλος  λιμενικος κ μας λεει πως σκαφη 78 περιμενουν από τον τερματισμο του ραλλυ του ιονιου…. Το αδιαχωρητο… και βλεπουμε το πρωτο να ερχεται φορτσατο κ πλαγιοκοπημενο  με τα πανια γεματα ανεμο . Εικονα μαγικη… Και ο Πανος με τον Βαγγελη να τρεχουν να βοηθησουν τα σκαφακια να δεσουν…να δινουμε μπαλονια στο μικροσκοπικο τολμηρο κ ατρομητο ιταλικο καταμαραν… Μια βαρκουλα μια σταλια με ένα αλμουρακι , ένα φλοκο κ μια 4αρα εξωλεμβια που τολμησε να διασχισε την αρδιατικη για να παρει μερος στον αγωνα… “Lega Navale Italiana”  Και σαν παρασημα στην πρυμη  του αναγεγραμμενες οι συμμετοχες…. «gira di Corsica 2008” “ Gira di Sicilia 2009” “ La cot d Azure 2010”... Και ναι ο ιταλος μας αφησε να δεσουμε καβο πλωριο… ισα να μας κρατα γιατι με τις ριπες της αποτομες εκανε σκορτσα περιεργα η αγκυρα κ ξεσερνε…. Και μεχρι το βραδυ το λιμανι γεμισε με κάθε λογης πλεουμενα… ηρθε κ διπλα μας ένα φουσκωτο μεγαλο η strella  κ ψιθυρισα στον Πανο… «τωρα κ να μας διπλαρωσει κ να συρουμε δεν εχουμε αναγκη…εχουμε ένα μεγαλο μπαλονι διπλα μας»… (όχι κακια δεν ειμαι … χιουμορ εκανα…) για να ξεμυτυσουμε ουτε λογος. Σταντ Μπαι κ οι τρεις … ειχαμε κ σχεδιο.. αν με την δυση του ηλιου ή με το βγαλσιμο του φεγγαριου (κομβικα σημεια για το δυναμωμα του ανεμου) μας συρει βγαινουμε αροδου κ περνουμε τους επιβατες με την βαρκα…εκεινο το βραδυ ηρθε κ ο πανος στο καταστρωμα να κοιμηθει πλαι μου…να ακουμε τον αερα κ να βλεπουμε πως στριβει η πλωρη… αφου τον καβο τον λυσαμε για να μπει αργοπορημενο κ ταλαιπωρημενο ιστιοπλοιοκο…Και εκεινο το βραδυ ηταν τα πεφταστερια… δυο αντικρυσα πριν κοιμηθω κ ευχη εκανα να μην μας σηκωσει την νυχτα ο αγερας… Όχι ότι κοιμηθηκαμε… μολις ενοιωθα τον ανεμο να με μπατσιζει – εστω κ απαλα- στο προσωπο ανοιγα τα  ματια κ κοιταζα μεχρι που θα στριψουμε… Σημαδι ειχα βαλει τα παραθυρια του απεναντι νεοκλασσικου… μεχρι μια γωνια δεν ειχαμε θεμα… το σκαφος επαιζε κ επανερχονταν… αν όμως την ξεπερνουσε σκουρα τα πραματα….

11^η μερα… Και ξημερωσε….κ οσο κ αν φαινεται μαζοχιστικο κουρασμενη δεν ημουν… για να δουμε τωρα πως θα φυγουμε… « να παρουμε ένα μπεντενακι» κ να το αμολησουμε τελευταιο… να βιραρω κ εγω ταυτοχρονα… τραβηξαμε κ λιγο μακρυα μας τα καταμαραν , μη κ βρει το σκοινι στην μπουμα τους κ την σπασει Στην θεωρια όλα καλα…που να βαλει όμως ο νους πως η γασα του καβου μας θα εμπανε μεσα στο κοτσανελου του ιστιοφορου την ωρα που τον λασκαραμε… αναγκαστικα τον αμολυσαμε για να μην κανουμε ζημια (αβαρια πρωτη ) … Αροδου λοιπον , κατεβασε βαρκα να παει ο βαγγελης με την βαρκα να τον μαζεψει.. Και ο Πανος να δεσει την αγκυρα…. Κ εγω στα χειριστηρια να κανω προσω (καμαρωνα ε)… Και  ροτα  για την Ατοκο… ανοιξαμε κ τον φλοκο κ το Μεσιανο  και μια χαρα  πηγαιναμε… … Φουνταραμε αλαγρα να μας βασταξει κ την ωρα του αναποδα , με τον Βαγγελη στην θαλασσα για καβο ακουω τον Πανο αγριεμενο να μου λεει «βιρα γρηγορα μην παμε στα βραχια) …κ να σβηνει την μηχανη. Πηραμε τον καβο στην προπελα κ χαμπαρι δεν πηρα…(αβαρια δευτερη)… βιραρισα τοσο ώστε να μην μας γυρνα, πηραμε ματιστο δευτερο καβο κ πεσαν στην θαλασσα με πεδιλα κ μαχαιρια πανος- βαγγος κ σταυρος να ξεμπλεξουν το σκοινι…(ευκολα). Εμενα αρχισε να με πονα το ματι επικινδυνα… παυσιπονα με την χουφτα… σε λιγο με οδηγιες του οφθαλμιατρου ομοιαζα με πειρατινα … ταπωμενο το ματι να ξεκουραστει… «Καποιος μας μελετα κ μας γλωσσοτρωει» λεει ο Πανος κ νους μας παει σε πολλους… Βγαινουν κ Βανζελ με τον Σταυρο με την βαρκα στην αμμουδια κ γυριζουν πισω με την εξωλεμβια να εχει 1 κ μισο φτερο αντι για 3 (Αβαρια τριτη)… « Πανο μην στεναχωριεσε παει πιο γρηγορα τωρα» μας καθησυχαζει ο Βαγγελης… Ε καπου εκει αφου τριτωσαν οι «ζημιες» χαλαρωσαμε κ εμεις βεβαιοι πως τιποτα άλλο δεν θα συμβει…. Και το μεσημερο-απογευμα κινησαμε για Μεγανησι. Πριν αφησουμε την Ατοκο σηκωσαμε τον φλοκο , να μας αγανταρει γιατι το στενο Λευκαδας- Κεφαλλονιας κατεβαζε παπαδες…Κυμα κ αερας φουλ κ εμεις ψηλωναμε να τον κραταμε στην μασκα τον καιρο κ κοντα στο μεγανησι να γυρισουμε πρυμα…φαγαμε θαλασσα καλη , το πανι καργαριζε, ειχαμε το νου μας στα ξαρτια, στα σκοινια…ζαλιστηκε κ ο σκυλος …(ειχε ένα υφος σαν να σκεφτοταν «την ατυχια μου μεσα παλι θα κουνησουμε )Πιασαμε Βαθυ στο μεγανησι…  Τιγκα το λιμανι , γεματη κ η μαρινα… Στο vhf εγω (ψοφαω για τετοια σε αντιθεση με τον πανο που είναι το χειροτερο του ) «Μαρινα μεγανησιου ο Κουρσαρος… τουριστικο επαγγελματικο ιστιοφορο… 15 μετρα μια διανυχτερευση» -«ακουει η Μαρινα, δωστε μας δυο λεπτα καιρο να δουμε αν εχει θεση» - « η μονη θεση είναι στην ραμπα του φερυ μποτ αλλα στις 7 το πρωι πρεπει να φυγετε» - « Καλως δεν υπαρχει θεμα. Πλαγιοδετηση ή πρυμοδετιση» - «πρυμοδετιση» - «Θα αγκυροβολισουμε ή θα μας δωσετε ρεμετζο?» - « Θα σας δωσουμε» … Τι το θελαμε το μονιμο ρεμετζο… καλουμε λοξα … θεοστραβα … πανω από δυο κοτερα στα αριστερα μας… αμεσως μολις το πηρα στην πλωρη το ειπα στο ρεμετζαδορο, «καλε αυτό θα μας ριξει πανω στον Ιταλο»…. «Σταυρο – Βαγγελη γρηγορα όλα τα μπαλονια αριστερα» « Μα που πηγε το μεγαλο το μπαλονι» « την ατυχια μου μεσα το χασαμε…» κ να τραβω γρηγορα γργηρορα το ψιλο σκοινι κ μετα το χοντρο της αγκυρας κ βλεπω το σκαφος να στριφει αποτομα πανω στα διπλανο κ αμολαω αποτομα κ κανει προσω ο Πανος κ φτου από την αρχη.. ξανα να βιραρω το σκοινι (μπρατσα που εκανα εκεινη την μερα) κ να δεσουμε λιγο πιο μακρυα κ να το φερουμε απαλα με τα παλαμαρια… Και ζητω συγνωμη από τον ιταλο όμως δεν φταιμε εμεις που εχουν στραβα αγκυροβολημενα τα ρεμετζα…Και ο Ιταλος με το δικιο του ζητα από τον ρεμετζαδορο να μας φουνταρει αγκυρα δικη μας από τα δεξια… κ ερχεται καμαρωτος καμαρωτος με το μικρο το φουσκωτο της μαρινας ο βαρκαρης κ μας ζητα να του δωσουμε την αγκυρα μας… και γουρλωνουμε τα ματια … «μπορεις να κουβαλησεις αυτην την αγκυρα?» τον ρωτω ολο απορια… Σειρα του να γουρλωσει τα ματια « Τι είναι ετουτο ? θα με βουλιαξει» ρωτα  βλεποντας την αγκυρα την 80κιλη την παλιακια… «Εγω νομιζα πως θα ηταν αγκουρετο σαν των ιστιοφορων»….Και του δινουμε την spare την μικρουλα την σαρανταρα…ευκαιρια να την δοκιμασουμε κ τουτη.

Α μας ηρθε κ η πιο πολυταξιδεμενη τουρτα γενεθλιων του Ιονιου για τον Δεκαχρονο Φοιβο – Παναγιωτη … Παραγγελια στην λευκαδα στην Τετα, πεσκεσι στο Νυδρι στο Βεσσαριο, φορτωμενη στο φερρυ μποτ «Μεγανησι», απιβιβαση στα Σπηλια, παραλαβη από τον Φιλιππα  στο σπαρτοχωρι κ παραδοση σε μας στο Βαθυ… Και μολις την ανοιξαμε οποια εκπληξης « χρονια πολλα φοιβο – Γερασιμε?????»… Γερασιμος ? Ποιος γερασιμος…. «Πανο τι ονομα ειπες να γραψουν?» «Φοιβος – Ιασωνας ( ο αδερφος)» - «Όχι ρε Φοιβος – Ιακωβος ( ο πατερας) ειπες» λεει ο Βαγγελης…. Τελικα  αποφασισαμε πως τον μικρο μας στο Ιονιο θα τον φωναζουμε Γερασιμο κ το θεμα εληξε εκει (κ στο τραγουδι το γνωστο Happy birthday γερασιμε τραγουδισαν τα πιτσιρικια)….

Και το βραδυ μας ηρθε επισκεψη ο Φιλιππας ο ηλεκτρολογος μαζι με την γυναικα του… κρυωνα πολύ κ πηρα το sleeping bag να σκεπαστω στον καναπε… κ οποια γαιδουρια από μερους μου … με πηρε ο υπνος…. Μονο καποια στιγμη από ευγενεια ανοιξα τα ματια μου όταν ακουσα το ονομα μου αλλα ημουν πολύ αποκαμωμενη για να ανταπαντησω… -«Ποιος κανει τις ναυλωσεις ?» ρωτα η Ματινα – « Η στεφη απαντα ο Πανος» - «Ποιος μαγειρευει?» ξαναρωτα η Ματινα – «Η Στεφη» ξανααπαντα ο Πανος… «Καταλαβα λεει η Ματινα .. Η στεφη τα κανει όλα»….

12^η μερα .  Ξυπνω στις 6 με το αχγος του Φερυ.. ξυπνω κ τον Πανο.. περιμενε μου λεει πρεπει πρωτα να φυγει το διπλανο το ιστιοφορο το γαλλικο… ξεκινα λοιπον ο Γαλλος αλλα ελα μου που ο ρεμετζαδορος ειχε «ποντισει» την αγκυρα  μας πανω στην καδενα του… πεδευοταν, μαινα – βιρα , μαινα – βιρα, με γαντζους, με μπεντενια, με σκοινια… κ η ωρα για την αφιξη του Φερυ πλησιαζε επικινδυνα… Ο πρακτορας στην στερια  ειδοποιει τον καπετανιο… Μπαινει κ ο Πανος στο φουσκωτο της Μαρινας κ σπευδει να τον βοηθησει… Καταλυτικη η συνδρομη του… σειρα μας να λυσουμε….κ την ωρα που πηδα ο βαγγελης από την σκαλα λυνεται το μουστακι… τρεξιμο πρωι πρωι…ουτε καφε δεν πηικαμε….βιραραμε την ωρα που εμπαινε μεσα το φερυ. Στην ραδα ριξαμε βαρκα, κουπι ο βαγγελης για να φερει φρεσκο ψωμι….μετα σε σπιαντζα στο μεγανησι… να μαζεψουμε ψηλα για το βραδυνο το ψητο….

Και το βραδυ σε παραπλησιο του Γερακα κορφο.. μονοι μας , ησυχοι…αναβουμε φωτια να ψησουμε σουβλακαι , λουκανικα κ πατατες στη χοβολη… να κοψουμε την τουρτα στο με μπαλονια στολισμενο σκαφος κ να φαμε στην αμμουδια … με την λαμπα του πετρελαιου την παλια να φεγγει, τραγουδια στην διαπασων , αστερια να πεφτουν κ μπανιο νυχτερινο… κ στο πισω μερος του μυαλου ολων την θλιψη της αποβιβασης… Αχ κ να πηγαινα κ εγω μεσα στην τραβερσαδα….μεχρι Μυκονο.. αλλα φευ… αντε στην στερια… αντε τωρα «μοναχη στον πρωραιο ιστο να κρεμαστεις»…. Πώς να διωξω την στεναχωρια ετουτη, πώς να σφαλισω τα ματια να κοιμηθω γλυκα… ατενιζω τα αστερια ξαπλωμενη στο καταστρωμα, ατενιζω τα σταυροπανα  , τα ξαρτια , τις αντενες κ την πειρατικη παντιερα κ σκεφτομαι πως ετουτον τον ιδιο , απαραλαχτο , αρχεγονο ουρανο, ετουτη την γαληνια εικονα , ματια πολλα πειρατων , ναυτικων, κουρσαρων , θαλασσινων αιωνες πριν ιδια κα ι απαλαχτη ατενιζαν. Και σκεφτομαι πως αχαριστη δεν πρεπει να γινω… να απολαυσω την μαγεια της νυχτας, του εναστρου στερεωματος κ να ταξιδεψω στα ονειρα ταξιδι μακρινο στο χωροχρονο…

(Και δεν λεω για την επομενη μερα που τους ελυσα τους καβους στην Μαρινα γιατι ετουτοι οι αποχαιρετισμοι παντα θα με πονανε στεκομαι μονο στην φραση του μικρου του Φοιβου που θελει η μαμα κ μπαμπας να πουλησουν το σπιτι κ το αμαξι για να παρουν καραβι.... Καπως ετσι ιεραρχω κ εχω τις προτεραιοτητες κ τις επιθυμιες μου....)

Ημερολογιο Καταστρωματος…(ή αλλιως χυμα στου Ιονιου το Κυμα)

(ξερω ειχα πει πως ετουτο το μπλογκ θα το εκλεινα αφου η ναυπηγιση τελειωσε.... ομως τα ταξιδια αρχισαν κ εγω καπου πρεπει οσα ζω κ βιωνω να τα γραψω. Θαλασσινες λοιπον απο δω κ περα οι αναρτησεις).....μερος πρωτο λοιπον των διηγησεων....

Ειχα καιρο να μπαρκαρω , όχι για διακοπες , όχι για βολτα , αλλα σαν πληρωμα , σε σκαφος ξυλινο μικρο … ομολογω πως εστω κ αν περασε καιρος , τιποτα δεν ξεχαστηκε , τιποτα δεν λησμονηθηκε… οι κανονες ιδιοι, για μεγαλο , για μικρο… «Ακου, κοιτα, μυριζε» … ολες οι αισθησεις σε επιφυλακη συν σεβασμος για την θαλασσα – κ ουχι φοβος- κ όλα βαινουν καλως  ή τουλαχιστον απολειπουν οι αβαριες στο μεγιστο….

Πληρωμα λοιπον στον Κουρσαρο της Αγιας Μαυρας, στο νεοτευκτο γιαλιονι μας… το πειρατικο όπως επικρατισε να μας αποκαλουν σε όλα τα λιμανια…η θητεια στο Αιγαιωτισσα – το μικρο κυριως- πολιτιμη, ελα μου όμως που ο Κουρσαρος – μικρος γαρ- μου ανακαλεσε μνημες πολυτιμες από το sunny cruise… από τοτε που σαν πιτσιρικα γυρνουσα το Ιονιο –ασπηλο κ αμολυντο από τις ορδες των τουριστων- αλλα κ το αγριο Αιγαιο…Αληθεια  Ποσο πιο αγρια φαινεται η θαλασσα όταν το σκαρι είναι μικρο, αλλα κ ποσο πιο πολύ ελευθερια σου προσφερει για ανταλλαγμα… Εγω - εμεις, το σκαρι μας κ η θαλασσα… το τριπτυχο που μου μεταδιδει ζωη κ ενεργεια …

 το πλεουμενο , η θαλασσα , ο καιρος….κ τα σημαδια του … οι μονες μας εγνοιες …

Πριν αρχισω όμως την καταγραφη να πω δυο λογια ναυτικα, θαλασσινα για το σκαρι μας…. 15 τα μετρα του όλα κ όλα – απειρως μικροτερο από τα σαρανταμετρα τα Αιγαιωτισσα- όμως αυτό για μενα ηταν κ μαγεια κ προκληση συναμα….

Και μια μηχανη… Μονοπροπελο… αυτό κ αν ηταν προκληση… Μια ζωη ειχα συνιθισει  μανουβρες με μηχανες δυο, θιασωτης βεβαια των bow ποτε δεν υπηρξα , όμως η διαφορα στις κινησεις αισθητη, κ  η σβαλταδα απαραιτητη κ καθως το ποστο μου ηταν στην πλωρη , στην αγκυρα – το bow  του φτωχου που λενε- επρεπε ταχιστα  κ ψυχραιμα να προσαρμοστω στα νεα δεδομενα… Α και ιστιοφορο , ιστια φεροντα… φλοκους κ σταυρο κ μεσιανο κλπ κλπ… από παλια  μονο κατι θυμισες λιγες ειχα για πανια όταν στο μικρο μας το Αιγαιωτισσα – πριν την μετασκευη- τα ανοιγαμε… Όμως πιο ευκολο από ότι φανταζομουν ηταν….Τοσο ευκολη η προσαρμογη μου από τα μηχανοκινητα καραβοσκαρα στο ξυλινο ιστιοπλοιοκο δεν μπορει , σε προηγουμενη ζωη με τετοια αρμενιζα …

Δωδεκα μερες λοιπον μπαρκαρισμενη, σαν πληρωμα για πασα εργασια… από μαγειρευμα –φευ- , καθαρισμα , μεχρι το αγαπημενο ρεμετζο….

Ένα αγχος το ειχαμε ολοι μας… Στα πρωτοταξιδα ποτε κανεις δεν ξερει τι θα προκυψει , μεχρι ο καθεις να προσαρμοστει στο ποστο του, μεχρι να «φωναξει» το σκαρι για τις αναγκες του, μεχρι να «ανακαλυψουμε» την  βελτιστη λειτουργικοτητα… Δεν μας πηρε βεβαια πολύ… μια δυο μερες κ μετα όλα στον αυτοματο….

Πληρωμα λοιπον μαζι με τον Πανο κ τον Μακη…Κ το μυαλο μου ή μαλλον το μνημονικο μου χαρτογραφημενο gps … Ηξερα κάθε πετρα , καθα βραχακι, κάθε ξερα, κάθε ξομωλο… ας οψεται η προηγουμενη θητεια κ το αγχος της μαμας Μαριας από το 76 που παιδακι ταξιδευα  να φωναζει στον πατερα μου … «προσεχε εδώ δεν εχει νερα….»…. Φωτογραφικη η μνημη μου λοιπον καθοδηγουσε πως φουνταραμε , που δεναμε κλπ κλπ… ειχα βεβαια ένα θεμα… 3 μετρα τα βαθικα των Αιγιαωτισσα , 1,80 ετουτου… αλλα  μετρα , αλλα σταθμα., αλλα βαθη….

 Το ιδιο θεμα –συγκριτικο- ειχε κ ο Πανος με το φουνταρισμα… το ματι του συνηθισμενο από το αιγαιωτισσα το Μεγαλο κ τον καπτα σταυρο εριχνε καδενα μπολικη κ φουνταριζε στα ιδια τα σημαδια κ ας ειμασταν μικροτεροι….

Επιβατες 10… γνωριμοι παλιοι κ αγαπημενοι από το Αιγαιωτισσα… Γι αυτό κ ο πηχης πολύ ψηλα κ το αχγος μας επισης… Μπορει να συγκριθει κανεις με τον Καπτα Σταυρο, μπορει να συνεχισει καποιος μια παραδοση που αγγιζει τα ορια του μυθου? Οση αγαπη , οση γνωση , οση εμπειρια κ αν ειχαμε ολοι μας η συγκριση μαζι του αναποφευκτη κ αυτό μας γεμιζε κ ευθυνη κ αγωνια…. Ξεκιναμε λοιπον την επιβιβαση… παμε μερα μερα για το ταξιδι μας… κ ο Αη νικολας κ η αγια θαλασσινη μαζι μας…

1^η μερα … μεσημερακι λυσαμε το μονιμο της Μαρινας ρεμετζο κ κινισαμε για Δεσιμι.. Μεσα στον πανικο της μερας κ των ετοιμασιων – οποιος δεν εχει ζησει σκατζαρισμα γκρουπ / φορτο εκφορτωση επιβατων δεν μπορει να με νοιωσει- χρονος για προετοιμασια μεσημεριανου φαγητου δεν υπηρχε… Ας είναι καλα η Ντινα που ετοιμασε ένα ταψι μουσακα κ φακες λευκαδικες εγκλουβης να ταισουμε τους ταλαιπωρημενους μας επιβατες…. Φουνταρισμα λοιπον στο Δεσιμι στην παραλια με τα κρυσταλινα νερα για μπανιο κ για φαγητο… «να ξεκινησουμε νωρις να βρουμε θεση στα Συββοτα»… στις πεντε λοιπον μεσα στον ορμο τον κλειστο προβαλουμε των Συββοτων… Μια θεση μεσα μεσα, μπρος στην ταβερνα τα Δελφινια… «δεν εχει νερα εκει ελεγα» ορμωμενη από τα βαθικα του Αιγαιωτισσα… Μια χαρα μας πηρε… Εκει για πρωτη φορα νοιωσαμε πως τραβουσαμε τα βλεμματα του κοσμου κ των περαστικων… συνηθισμενοι ολοι στην εικονα  του σκαφους 4 χρονια που το φτιαχναμε δεν καταλαβαιναμε γιατι ολοιιιιιιι μας κοιτανε… κλεφτες ματιες στην πρυμη μας μεσα από τα παραθυρια… Και όταν ηρθε γνωστος του Μακη να μας δει, ειπε πως τον ξυπνησε τηλεφωνημα «Ξυπνα ρε να δεις , ηρθε ένα πειρατικο στα Συβοτα…» περιφανοι κ μεις βαλαμε τους προβολεις στα ξαρτια να φεγγοβολουν…. Α ηρθε κ η Αγγελικη να μας φερει τις σχεδιες – που δεν ειχε κλεισει προ της αναχωρησης ο επιθεωρητης-  κ ένα σκαπο ψηλο για τον τιμονιερη… δεν αντεχετε η ορθοστασια στο καταστρωμα….Ειπαμε να βαλουμε ρευμα από εξω αλλα –κλασσικη ελλαδα- μονο το κουτι εγκαταστασεων υπηρχε, παροχη δεν δουλεψε ποτε…βεβαια σαν – κλασσικη ελληνιδα- λειτουργοντας πηγα στην ταβερνα κ λεγοντας πως ειμαι η κορη του Καπτα Σταυρου – η μαγικη φραση που σε όλα τα νησια ελεγα-  ζητησα ρευμα…. Φυσικα δεν μας το αρνηθηκαν…. Ειπαμε να φουλαρουμε κ νερο… με κερματα, 2ευρα το μηχανημα… Βαζουμε το λαστιχο , ριχνω το κερμα κ σε χρονο dt  σταματα να τρεχει … κοιτω την ταμπελα « 2 ευρω / 10 λιτρα» δηλαδη για να παρουμε ένα τονο που θελαμε επρεπε 200 ευρω να δωσουμε … «ευχαριστω δεν θα παρω»….Εκει αρχισαν κ οι γνωστες κουβεντες / παραπονα … «¨και μετα θελουμε να παει μπροστα ο θαλασσιος τουρισμος στην ελλαδα»… «Κ μετα  μας «φταινε» οι τουρκοι κ οι κροατες με τις φοβερες υποδομες όχι μονο των μαρινων μα κ των απλων κολπισκων»…. Και καπως ετσι μας επιασε η νυχτα… μια νυχτα με υγρασια… πηρα το sleeping bag και κινησα για την πλωρη … ένα στρωμα εριξα στο ντεκ επανω, λεπτο από αυτά της ηλιοθεραπειας κ εκλεισα τα αυτια στα κελευσματα του Πανου που με συμβουλευε να κοιμηθω στο σαλονι να μην κρυωσω…. Εχανα εγω τετοιον υπνο? Με τιποτα όμως….

Μερα 2^η…. ξυπνημα με τον ηλιο να ανατελει σχεδον στην πλωρη μας… λιγο νερο στο μουτρο να ξυπνησω… ουτε καφε ηθελα ουτε πρωινο – ολες τις μερες του μπαρκου χρειαζουμενα δεν μου ητανε- κ επισκεψη στου μηχανοστασιου τα ενδοτερα… εκει ειχαμε εγκαταστησει το μπανιο μας το κρυφο… Με το που ανοιγω την μπουκαπορτα βλεπω τον Μακη να φορα μαγιω κ να ετοιμαζετε για μπανιο πρωινο… ειχε εντοπισει το θαλαμι ενός χταποδιου…. Βουτια λοιπον αλλα αντι να το ψαρεψει με το ψαροτουφεκο, ολο το θαλαμι – μια παλια λατα για λαδι- στην επιφανεια μεχρι να ξετρυπωσει το χταποδι…μια χαρα μεζες για το προμεσημβρινο ουζακι….

Βιραρουμε αγκυρα για την Ατοκο…. Από τηλεφωνου οι οδηγιες προς ναυτιλομενους… «την πλωρη στον μαιστρο… κ όχι στο εκκλησακι , στην άλλη σπιαζτα να πατε». Γαλανα κ γαληνια τα νερα της νησου της ακατοικητης…ένα τρεχαντηρακι πλαι μας αγκυροβολημενο…. Κλασσικα μπανιο κ μεσημεριανο κ αργοτερα σαλπαρισμα για Θιακι – Βαθυ-, ελα μου όμως που τον καιρο τον εβαλε… ειχε αρχισει να ασπριζει όταν ξεκινησαμε… 6αρι γεματο κ από την μασκα κ που κ που διπλαριτη… Ψηλωσε ο Πανος αρκετα, πεσαμε κ κοψαμε κ στην ροτα ποσταλιου μεγαλου προς ιταλια…. Το πρωτο γερο –όμως- κουνημα… εγω από το σαλονι – που στερεωνα κατσαρολικα κ εκλεινα παραθυρια , ακουσα να κοβει στροφες η μηχανη κ βγηκα εξω….Καιρος καλος , κ πώς να μην ταλαιπωρησουμε τον κοσμο… κλεισαμε φινιστρινια κ παραθυρα κ το στριτζο, ανοιξαμε κ τον φλοκο τον μικρο μαζι με τον Πανο – που σκεφτομουν ωρες είναι τωρα να ζαλιστει - να μας κρατα να μην κουναμε πολύ κ  με την πρωτη μας αυτή φουρτουνα καβατζαραμε για Θιακι…. Εγω πλαι στο αλμπουρο ολη την ωρα , μουσκεμενη αρμυρα κ θαλασσα , εστεκα ολορθη να αγναντευω τα κυματα κ το κουπασταρισμα…ομορφη η αισθηση κ διολου φοβιστικη… εδώ ηταν που μου θυμισε τα αρμενισματα με το sunny cruise… O Μακης στο πηδαλιο μου ελεγε πως από ψηλα όπως εβλεπε τα κυματα , θεορατα του φαινονταν κ τρομαχτικα χαοτικα…. Και φτασαμε στο Βαθυ κ απαγγιαζε  και πηρα τον πετρελαια να μας πει που να φουνταρουμε… «για τον Καπτα Σταυρο ότι θελει» κ καναμε ρεμετζο καλο , ευτυχως μεσα στο λιμανι ισα που τον ανεμιζε…

Και αρχισαν να περνανε ολοι κ να κοιτουν…. Ναυτοτοπος γαρ το θιακι … και να ρωτουν κ να βγαζουν φωτογραφιες… σαν σταρ αισθανθηκα… και καμαρωναμε κρυφα κ φανερα … και λεγαμε με περιφανια πως το σκαρι είναι καινουργιο κ πως εμεις από καρινα το φτιαξαμε….

Εκει όμως που ενοιωσα παραξενα ηταν με τον Αλβανο τον βοηθο του νερουλα, που παρακαλεσε τον Μακη να ανεβει στην πρυμη μας να βγαλει μια φωτογραφια «Γιατι ειμαι σιγουρος πως θα πεθανω κ τετοιο σκαρι δεν θα ξαναματαδω»…

Και χαλαρα το βραδακι στο μωλο μια μπυριτσα , ισα να διωξει την κουραση της μερας κ υπνος κατω από τα αστερια…

3^η μερα … φισκαρδο ειχε το προγραμμα .. δικαης ποθος των επιβατων κ ποληδιαφημισμενο… όμως με προβλημα στις θεσεις… τηλεφωνο λοιπον σε φιλο λιμενικο συντοπιτη… να περιμενετε να φυγουν τα ημεροπλοια αροδου κ να ειστε stand by  γιατι τις πιανουν τις θεσεις εν ριπη οφθαλμου… συντομο μπανιο βορειως του λιμανιου κ στις 3 εξω από το λιμανι….εκεινη την ωρα εβγαινε κ το φερρυ μποτ το Λευκαδιτικο το «Καπταιν Αριστειδης» .-βρε μηπως να παμε στην ραμπα διπλα του? Καλουμε το λιμεναρχειο- «Λιμεναρχειο Φισκαρδου ο Κουρσαρος» - εν ειδη συντομιας , καλουμε κ τον Βαγγελη από το Φερρυ … Κανενα προβλημα  λεει…αραξτε εκει…Κ δενουμε … και ερχεται ο νεαρος που μας εδεσε κ ζητα  τηλεφωνο κ διευθυνση γιατι θελει κ ονειρευται να κανει γαμο Κουρσαρικο…

Και εντοπιζουμε θεματακι με την τρομπα του πετρελαιου…. Περνα πετρελαιο στα λαδια…. Αλλα τι στο καλο τους εχουμε τους δυο μας τους μηχανικους… αλλαγη λαδιων κ τσεκαρισμα να δουμε τι φταιει… Και εκει που ψαχναμε να αγορασουμε αντλια χειροκινητη  μπαινουμε σε μαγαζι ναυτιλιακων …Θαυμαστης μας ο μαγαζοτορας… Λεει «Σας εβγαλα φωτογραφια κ εγραψα στο twitter ηρθαν οι πειρατες».. κ απευθυνομενος στον αξυριστο Πανο « Εσυ ησουνα  που εκανες από το καταστρωμα μακροβουτι?» «ναι εγω» «Αχ κ να ξερες ποσο σε ζηλεψα»… Και καπως ετσι περασε ολο το Φισκαρδο από τον ντοκο κ μας εβγαζε φωτογραφιες…. Και ηρθαν κ από το Kefalinia Press κ μας εκαναν αφιερωμα στην σελιδα τους .. Εν αγνοια μας… Όπως εν αγνοια μας ηταν κ το αφιερωμα του περιοδικου Εφοπλιστης… Στην δευτερη προσεγγιση του Καπταιν Αριστειδης μας το σφυριξε καποιος από το πληρωμα πως μας εχει δισελιδο… φυσικα κ ετρεξα να το παρω… κ φυσικα κ συγκινηθηκα με τα λογια αγαπης που εγραψαν… Εγω μια προσκληση στα εγκαινια μας ειχα στειλει στον Σημαντωνη , δεν περιμενα να μας βαλει κ στις σελιδες…και ηρθε διπλα ταχυπλοιο – σφηνα από αυτά των εκατομμυριων κ ζητησε ο ιδιοκτητης του να μπει να δει το δικο μας… και ρωτησε ποσο μας στοιχησε – η πιο δημοφηλης ερωτηση ολων – «γυρω στα 100.000» κ αν δεχομαστε παραγγελιες να του φτιαξουμε ένα μεγαλυτερο…

Αυτά με την δημοσιοτητα μας , επρεπε όμως επειγοντως να «ξεκαβαλισουμε» το  καλαμι γιατι Νερο γιοκ στο μωλο ετουτο…κ μεις ειχαμε μεινει μονο με 300 λιτρα…  Σε αναζητηση εναγιωδη υδροφορας… προθυμο το λιμεναρχειο… προθυμοι οι ντοπιοι… φωτια ο νερουλας… 50 ευρω το κυβικο….Προς γνωση κ συμμορφωση λοιπον… την επομενη φορα  προσεγγιση στην Σαμη που εχει νερο φουλ κ δωρεαν….

4^η μερα… Αγουροξυπνημενοι στις 6 παρα το πρωι… εχουμε ταξιδι λογκαδο σημερα … να παμε Παξους περνοντας από την εξω κοστα την δυτικη της Λευκαδας… Χαραμα στην Κυρα , στης Σαπφους το ακρωτηρι,  ισως η πιο ομορφη ανατολη που εχω αντικρυσει… Όμως το κυμα Λογκα … Σουελ… Βουβο κ διπλαριτης… φουνταραμε στο Πορτο κατσικι σιμα αλλα το κουνημα μας εφερε σκοτουρα… Περασαμε εγκρεμνους κ το γαλαζιο τους θαυμασαμε όμως να  κολυμπησουμε δεν μπορεσαμε. Φουρ λοιπον για Παξους. μαλλον αντιπαξους πρωτα... Α κ στο διαβα Τονους , τουνες ειδαμε μεγαλες με χρυσοκιτρινο φτερο…. … Στις φημισμενες για τα τυρκουαζ νερα  σπιατζες…  Της πουτ@@@ας  γινοταν από σκαφη, σκαφακια, κοτερα, βαρκουρες, ημεροπλοια, χλιδατους… που να αραξεις, που να δεσεις… Πηγαμε λοιπον σε μια ακρουλα κ παραφυλουσαμε το απογευμα να αδειασει για να παμε πιο κοντα….Και εκει χαζευαμε τους σκαφατους με τα προπελακια παντου , με τις τουρμπινατες τις μηχανες κ τους καβους τους δεκα ,με τις στολες τις κυριλατες , να προαπαθουν να ρεμετζαρουν , να προσπαθουν να βιραρουν εν μεσω απνοιας…. Και το σχολιο των επιβατων που ιδιατερα μας χαροποιησε…. « ε δεν είναι ολοι Πανος κ Μακης»… Κ μεις μεχρι τοτε νομιζαμε πως μονοπροπελοι γαρ , ζοριζομασταν… όμως θυμιζαμε «αιγαιωτισσα» της παλαι ποτε καλη εποχη που ο Καπτα σταυρος δεν ηταν συνταξιουχος…. Και περα από αυτό αναρωτιομασταν που είναι ολοιιιι οι επιβατες / επιβαινοντες ολων αυτων των κυριλατων κοτερων… ουτε έναν δεν ειδαμε να λιαζεται , να κολυμπα, να πλατσουριζει, να απολαμαβανει ηλιο κ θαλασσα κ καλοκαιρι… κλεισμενοι μεσα σε τοιχους πολυτελης… κλεισμενοι μεσα στο καβουκι τους εμενα μου ομοιαζαν με χρυσοι φυλακισμενοι… Οι λιγοι ελαχιστοι που ειδαμε να ξεμυτιζουν ηταν για να μας τραβηξουν φωτογραφια…. « Η εκδικιση της γυφτιας» το ονομασα το σκηνικο ετσι καθως ειχαμε παντου απλωμενες πετσετες, μαγιο, κομπινεζον , τραπεζομαντηλα ( κοινως al Tsantiri)….

Σουρουπο μπηκαμε στο Γαιο… Και θεση βρηκαμε κ ο νερουλας απικο… « Μη φοβασε θα σε βρει αυτος από μονος του» η σωστη ορμηνεια του Χρηστου …. Ο γιαννης με το ονομα… ηρθε μεσα… κολλητοι στο πι κ φι με τον Μακη… αρχισαν ιστοριες για σκαφη ξυλινα, για καρναγια , για ναυπηγισεις…. Και ξανα η ιδιοτητα της κορης του καπτα σταυρου μας «ξελασπωσε»….σμιγοντας με την «Κορη του Καπτα Μπαμπη»… Και το βραδυ περασταδα στου Γαιου την πανεμορφη παραλια … σαν ταξιδι στο χωροχρονο… ατμοσφαιρα εποχης αλλοτινης… και βρηκαμε κ το εταιρο πειρατικο των ιονιων το pellegrin ( είναι κ  ο μαγος ο Merlin καπου στα υδατα μας) του 1912 σκαρι… δρυινο αλλα καταπονημενο κατά τον πλοιοκτητη του… δεν αντεχει του Αιγαιου τις θαλασσες….κ εγω εναγωνιωδως να φωτογραφισω κάθε μα κάθε μικρο πλεουμενο ξυλινο που εβλεπα από φοβο ενδομυχο ότι σε λιγα χρονια τετοια εικονα – τοσα σκαρια στην αραδα- δεν θα ματαντικριζω…. Α και για να κλεισει η βραδυα ομορφα στην «λαδοκολλα αλα παλαια» φαγαμε…. Με τον σκυλο τον Οτσαλαν να ζητιανευει κρεας από τα αποφαγια μας αλλα να αγνοει επιδεικτικα το ψωμι αν δεν ηταν στη σαλαμουρα βουτηγμενο…

5^η μερα αναχωρηση ειχαμε προγραμματισει μετα το πρωινο… ψωμακι φρεσκο εστειλα τα αγορια μου να πανε να μου φερουνε κ ψαρι φρεσκο από τα γριγρια… ελα μου όμως που φυγαν κ μ αφησανε με κλειστα τα πετρελαια της γεννητριας κ όλα τα κινητα τους στο σκαφος… δεν ειχαν απομακρυνθει πολύ όταν από το θορυβο της μηχανης την ψυλιαστικα… «ωχ ρε πουστη μου , δεν ανοιξαν την βανα…» , ουτε πια ηταν ηξερα, ουτε να την σβησω μου ειχαν δειξει …. Και ηθελα ρευμα να φτιαξω καφε…. Περιμενα κ εγω τωρα θα σβησει, άλλη ωρα θα σβησει… μιση ωρα αντεξε η «χαρχαλω» χωρις πετρελαιο, μονο με τις επιστροφες… δεν εχω ματαδει μηχανη να δουλευει διχως καυσιμο… στο γυρισμο τα καμαρια μου ακουσαν τον εξαψαλμο….(γυρισαν κ χωρις ψαρια… αντε να φτιαχνω καθυστερημενα γεμιστα- κ διχως πιπεριες)…

Ροτα  λοιπον για Κερκυρα… Στου Ποταμου τα θολα νερα ένα συντομο σταματημα για μπανιο… Στον Ναοκ είναι λεει πηχτρα από μεσα … Στον ομιλο εχει θεση μονο για πλωρη… τι κ αν ειπαμε πως ειμαστε του ομιλου της λευκαδας σκαρι, επικρατουσε το αδιαχωρητο… Τελικα , εν μεσω καυσωνα , δεσαμε (Κοιτα  μανουβρα να μαθαινεις το σχολιο- από την εξω την μερια του Ναοκ με το Hermina περιφανο στο πλαι μας… Να ειμαστε σε ετοιμοτητα ειπε ο Αντρεας – γνωριμος από τα παλια- γιατι με τα απονερα των καραβιων κ τα βραδυνα τα δρομολογια του Παντοκρατορα θα μας ξεσυρει , θα  μας βγαλει στο μωλο κ αλλα τετοια φοβιστικα…. Ευτυχως κ για καλη μας τυχη η τα καραβια μας  σεβαστηκαν κ εκοψαν ταχυτητητα (μπα) ή εκεινη την νυχτα αλλαξαν ροτα (απιθανο ως ενδεχομενο βεβαιως βεβαιως) ….Στα σβελτα λοιπον κ με τους επιβατες αποβιβασμενους κ την σκαλα ψηλα μια βολτα στο φρουριο να θαυμασουμε κανονια κ μπομπαρδες  κ να κλεψουμε σχεδια για τα κανονια  που μας λειπουν (αστειεύομαι). Η ζεστη αφορητη… Μπανιο μεσα στου λιμανιου το βουρκο κ το βραδυ στρωματσαδα ολοι στο καταστρωμα… 45 βαθμοι τα μεσανυχτα κ κοιμισμενη κατω από τα αστερια να νομιζω πως καιγομα ι κ ψηνομαι σαν σε ηλιοθεραπεια…

6^η μερα Την βασιλισσα Κερκυρα να απολαυσουν ζητησαν οι επιβατες κ οριστηκε ωρα αναχωρισης η ενδεκατη πρωινη…Για ψωνια στην Λαικη της Κερκυρας βγηκαμε με τον Πανο Ευκαιρια για περιηγιση στα καντουνια κ τα παλια μου τα λημερια… Σπηλια κ Σαροκο κ Εβραικη ….τοσο ιδια κ τοσο διαφορετικα… κ πραγμα παραξενο … 15 χρονια εζησα σε τουτο το μερος, τοπο μου ποτε δεν τον ενοιωσα κ ας πηγα σχολειο εδώ κ ας τον αγαπησα κ τον θαυμασα…. Ολες οι αναμνησεις των παιδικων μου χρονων που ανακαλεσα με το λιμανι , με το Μαντουκι κ τα καραβια του ειχαν να κανουν κ τους ανθρωπους του συναφιου του ναυτικου κ της πιατσας… Παρατερες παιδικες αναμνησεις εχω… (που όμως σημοτοδοτισαν το μελλον κ εξηγουνε το παρον). Και ηρθε επισκεπτης μας φιλος καλιτεχνης αγαπημενος… Ο βαγγελης ο Μακρης… Με δωρο μοναδικο ένα ποτηρι σκαλιστο / αντιγραφο αυτου που ερωτευτικα…Και βγηκαμε φωτογραφιες στο τιμονι , όμως κουνουσε λεει  κ ζαλιστηκε κ εγω πολύ στεναχωρεθηκα…. Α κ το πρωι ηρθε εταιρη «παραγγελια» για σκαφος τετοιο.. από περαστικο Κερκυραιο που παντα ηθελε να φτιαξει γαλιονι κουρσαρικο….Ωραιες φαμπρικες ανοιξαμε…. (βρε λες σε λιγο καιρο να γεμισει η θαλασσα με παλιακα σκαρια??? Πολύ γουσταρω).

Και λιγο πριν την δωδεκατη μεσηβρινη –ευτυχως- φυγαμε από το καυτο καμινι της Κερκυρας… αντι για Συβοταα  ηπειρου που ηταν στο προγραμμα οι επιβατες μας ζητησαν ξανα παξους… ολους μας μαγεψαν…. Μπανακι κ νωρις μεσα…. Ξανα επισκεψη ο Γιαννης ο νερουλας…Στο ρεμετζο πειραζε τον Μακη « Αναποδα την αριστερη» - «Ρε μαλακα μια μηχανη εχω» - « το ξερω , την αριστερη κανε αναποδα» ολο το παρασκηνιο κ τα κουτσομπολια των σκαφατων μας μετεφερε…το radial που μας πλακωσε κ αναγκαστικα πρεπει το πρωι να φυγει πρωτο , την ιταλιδα εχει των mcs cruises…ένα μηνα μενει στους Παξους… Οι διπλανοι κροατες είναι … κροισσοι με γερμανιδα νταντα….και αρχισε ατελειωτες ιστοριες να μας διηγηται – περιμενοντας να φυγει η …Σδοε-… για τοτε που ειχε βαρκουλα και εκανε εκδρομες κ ξεμοναχιαζε τουριστριες πιτσιρικας κ ανησυχουσε η μανα του που σουρουπωνε κ δεν ειχε επιστρεψει … κ αυτος ξεροντας πως τον ψαχνανε με τα κυαλια, το εσωρουχο της εκαστοτε κοπελιας εκανε παντιερα κ σινιαλο στο καταρτι για να στειλει μηνυμα πως εχει «δουλεια» κ θα αρχισει….και πως μια φορα τον «προδωσαν» τα παγωμενα τα νερα κ ζημια μεγαλη του κανανε κ να αποδωσει δεν μπορουσε… «ασε παιδια ρεζιλε με εκαμε» μας εξιστορουσε με την προφορα την Κερκυραικη την τραγουδιστη… Και το βραδυ ξανα στην λαδοκολλα με την γκαρσονα να θυμαται επακριβως τηνς προχτεσινη παραγγελια… «Μια Αμστελ, δυο πρασινες, μια ποικιλια, τρια σουβλακια, κ μια φετα)… τι νοστιμο το φαι όταν εισαι γλαρωμενος από την κουραση… Και στο γυρισμο εκοβα σχοινα να βαλω ως ποντικοπαγιδες αυτοσχεδιες στους καβους μας… την προηγουμενη με πικροδαφνες τους ειχα στολισει….

7^η μερα Περασμα από το γαιο μεσα… η πιο γραφικη διαδρομη λιμανιου ever… δυο μετρα το περασμα… με κανα κυμα βρισκουμε… «προς το φαναρι το πρασινο , προς το νησακι» του χρηστου οι οδηγιες… παλια καραβανα σε παξους/ παργα κ περιχωρα….ο Πανος στην κουπαστη ανεβασμενος ατενιζει κ προσεχει. Ο Μακης επικεντρωμενος στο τιμονι κ εχω στο μπαστουνι να κοιτω τις ρηχαδες κ να βγαζω στα τυφλα φωτογραφιες…. Αξιξε όμως τουτο το περασμα…. Ξανα στους αντιπαξους για μπανιο κ τουτη τη φορα  ειχα κ γω χρονο για μια βουτια….Στο ενδιαμεσο χαζευα όλα τα ημεροπλοια… Μαρκο πολο- καπταιν χοουκ- γαιος- ιονιαν σαν κλπ κλπ με τους τουριστες να κρεμονται ωσαν λαθρομεταναστες από κομοδεσια κ κουπαστες κ σε καποια τον αρμενιστη να προσεγγιζει επικυνδινα την θαλασσα ….Αναχωρηση με μπουνατσα για την Λευκαδα… Λογκαδο κ τουτο το ταξιδι…. Αλλα το σουελ από πρυμα δυετεροπρυμα ουτε που το νοιωθαμε… ο Μακης  ο πηδαλιουχος με το ονομα να λεει ιστοριες ατελειωτες κ οι επιβατες να τον βιντεοσκοπουν….θραυση εκανε η ιστορια με τον μπακακα – βατραχο που ο ζακυνθινος τον περασε για συκο κ τον καταβροχθησε αφου πρωτα με προφορα ρωτησε «ωρε εχει ο συκος αντερα , κολιαντερα κ μακρυες ποδαρες»….Μ αυτά κ μ αυτά , κ με έναν φλοκο στην πλωρη φτασαμε στην αμμογλωσσα… στην παραλια τσουρμο τα μικρα του Μακη να κραυγαζουν ότι θελουν ο μπαμπας να τα παρει στο σκαφος….με την γεφυρα τον 7 περασαμε….

Εκεινο το βραδυ ειπα να κοιμηθω σπιτι με τον μικρο μου…. Μου ελειπε όμως το καταστρωμα… ξεσυνιθισα τα φωτα της πολης, τα αυτοκινητα, τις κορνες , την βοη , την πολυκοσμια. τους τεσσερις τους τοιχους… την στερια  εν τελει… τι ομορφα που ηταν να μην εχει σημα το κινητο, διχως ιντερνετ, διχως τηλεορασης, διχως ειδησεις , διχως αγχος…. Ο κοσμος της θαλασσας εχει ασυλια… είναι στο απυροβλητο… είναι ελευθερος… διχως συμβιβασμους…διχως συμβασεις… διχως συμβατικοτητες… γενικα διχως συν+Βαση…. Ισως γιατι η θαλασσα κινηται παντα κ βαση δεν μπορει να αποτελεσει… ( κ με αυτές τις σκεψεις τις φευγατες αποκοιμηθηκα εκεινο το βραδυ)….

(επεται κ η συνεχεια…. Αυριο όμως… κουραστηκα σημερα να γραφω)…