Τελικη ευθεια....

Το Φλεβαρη μπορω να πω οτι τον κλεινουμε με ρυθμους αρκουντως ικανοποιητικους....
Τελειωσαμε το σαλονι,ταβανιασαμε, μπηκαν τα πλαστρα στα παραθυρια μας, φτιαχτηκε το πασο της κουζινας, βρηκαμε τα πλακακια ( χρωμα τυρκουαζ) ,τα ντουλαπια ( μενουν οι πορτες μονο), εντοιχισαμε το ψυγειο, νεροχυτης, στη θεση του και οι καναπεδες ετοιμοι με τα σκαλιστα στις γωνιες τους και τις κουπαστες να τους ομορφαινουν.
Και στο μηχανοστασιο, μπηκε θερμοσιφωνας , αντλιες 24 και 220 για το νερο, πρεσοστατικα, μπηκαν και οι τελευταιες σωληνωσεις, μουφες, ταφ και διακλαδωσεις, πηραμε βρυσες και ντουζιερες για τα μπανια και καλως εχοντων των πραγματων αυριο θα πρεσαρουμε νερο στο κυκλωμα.
Α μπηκε και η δρυινη η σκαλα των καμπινων...

Και τι μενει?

Στο σαλονι περιμενουμε τον ταπετσιερη να διαλεξουμε χρωμα για τους καναπεδες, πρεπει να τριψουμε το πατωμα (τελευταιο) , να μπουνε τα πορτακαι στα ντουλαπια και φυσικα να βαφτει...

Ο ηλεκτρολογος μας καθυστερει (κλασσικα) και ετσι περασαμε δρομοους στο σημαδια των γραμμων για να μπορεσουμε να ταβανιασουμε και να φεδρωσουμε... Τους πινακες θελουμε να τοποθετησει και τα υπολοιπα φυσικα απο τα χερια μας θα περασουν...

εξωτερικα απομενει η σκαλα της καθοδου , τα κολωνακια και οι πανω κουπαστες , και τα ξαρτια τα χρωστουμενα της αρματωσιας...
Το σκαφος μεσα στο Μαρτη , αρχες Απριλη θα βγει εξω, να τριφτει να βαφτει , μουραβια και καλαφατισμα αν και οπου πρεπει, να γινει και η επιθεωρηση ξηρας...
Μετα τον εξοπλισμο τον τελικο θελουμε  ( χαλια, ιματισμος, τεντες, σωστικα, κουζινικα κλπ) , να κανουμε και τα δοκιμαστικα μας και γεροι να ειμαστε ιουνη λεμε να ξεκινησουμε τα ταξιδια μας....

Οσο για μενα με περιμενει τωρα η πολυ δουλεια, βγαλαμε τα σταμπα για τα υπολοιπα τα σκαλιστα πλουμιδια της πρυμης  και επεται συνεχεια...

παει κ ο Νοεμβρης (σχεδον)

  Χειμωνιαζει, βροχες και νοτιαδες... Διπλο ρεμετζο πλώρα να μας βαστα , δεσαμε και πρυματσα εφερδικη γιατι ο καβος  τραβαγε ζορι...
Οσο για τις δουλιες εχουμε μπει στην τελικη ευθεια.Τελειωσαν τα χωρισματα των δωματιων και των μπανιων. Παραγγειλαμε καλωδιωσεις  και τα λοιπα ηλεκροτλογικα ( με κοστος αρκετο... marine ενισχυμενα τα καλωδια...) και καναμε και εναν προυπολογισμο ...Που τρομαζε ελαφρως μεν  (κριση γαρ) αλλα αναποφευκτα θα εφραμοστει δε... Οσο εχει στοιχιζει μεχρι τωρα το σκαφος αλλο τοσο θα παει μεχρι να τελιωσει.... Και μπορει απο δουλεια να "φαγαμε το γιαδαρο" ομως τωρα αρχιζουν οι λεπτομεριες και οι χασουρες... Ευτυχως τα τελευταια απογευματα επανεμφανιστικε ο Μακης και εχει μια καποια βοηθεια ο Πανος. Ενω στην αρχη ειπαμε να κανουμε ολη την ηλεκτρολογικη εγκατασταση μονοι μας , ο Πανος ενιωσε τις δυναμεις του να εγκαταλειπουν..."Δεν βασταω αλλο μονος, θα πω  στο φιλιππα να ερθει και ας παει παραπανω"...Οποτε με επεισε... και ας ειναι ο προυπολογισμος υπερογκος... Για τα πλακακια και τα υδραυλικα  θα χρειαστει και εκει η συνδρομη βοηθου... ανοιγονται πολλα μετωπα εργασιων και δυο χερια δεν φτανουν. Πρεπει να γινονται ταυτοχρονα πολλες εργασιες... Γενικα παντως  χρηζουμαι τις αναγκης εθελοντων... Πρωτος και καλυτερος ο Βεσσαριος. Θαμωνας τακτικος πλεον τα βραδυα στην Μαρινα....Και μαλλον ο μονος προς το παρον... Οψομεθα....

νεοτερα του Σεπτεμβριου- κατεφθασαν ενισχυσεις

Έλειψα 5 μέρες και όταν γύρισα η εντύπωση μου ήταν πως προχώρησαν με γοργούς ρυθμους. Στα νεότερα λοιπόν και σημαντικά των τελευταίων ημερών.

- Η εύφημος μνεία και τα ευμενή σχόλια του Καπτα Σταυρου

Το Αιγαιωτισσα ΙΙ επέστρεψε για χειμώνα στη βάση του και ταυτόχρονα η επιστροφή του σήμαινε και την επιθεώρηση και επόπτευση αναδρομικά της ναυπήγησης από τον "καθ' υλη αρμόδιο" ( λόγω εμπειρίας)  Καπτα Σταύρο.

Ο Πάνος απο την προηγούμενη μου έλεγε :  "και δεν με νοιάζει τίποτα αλλo, παρά μόνο ότι ο πατέρας σου θα βρει λάθη και θα αρχίσει να φωνάζει. πως το κάνατε έτσι αυτό, γιατί δεν ρωτούσατε?"
Η αγωνιά του ήταν έκδηλη και πραγματική, γιατί παρόλη την κριτική και τα σχόλια εδώ και 3 μήνες, των αυθεντιών και  των άσχετων , το αυτάκι του δεν ίδρωνε. Συμβουλές φυσικά και άκουγε από τους "κατέχοντας την τέχνην", αλλά τις ενστερνίζονταν μόνον κατόπιν ωρίμου σκέψεως και πρακτικότητας στην εφαρμογή. Έτσι η επιστροφή του Καπτα Σταυρου , σήμαινε για τον Πάνο , ότι οι  όποιες ατέλειες, λάθη και αβλεψίες θα έβγαιναν στην επιφάνεια.
Oταν τα πρώτα , τα δεύτερα, αλλά και τα των επόμενων ημερών ,σχόλια ήταν μόνο για να αποδώσει εύφημο μνεία, η ικανοποίηση των αδερφών Δρακατου δύσκολα κρύφονταν. Σαν να αποκτήσαν ξαφνικά φτερά και έτρεχαν με χίλια. Έφτανε μια καλή κουβέντα για να τους δώσει ανάκαρα και το χαμένο τους κουράγιο. Για πρώτη φορά είδα τον  συνήθως φειδωλό και μη- κομπάζοντα Πάνο να καμαρώνει...

Εν συντομία , σταχυολογώντας  τα σχόλια που καταλάγιαζαν τους φόβους τους , ο Κ.Σταύρος, είπε πως ήταν κατόρθωμα να κλείσει η πλευρά με μόνο 3 καταφραγίες και καμία σφήνα, πως η εφαρμογή στα σόκορα και τους αρμούς ήταν κάτι παραπάνω από άψογη και συνόψιζε λέγοντας πως τα παιδιά έχουν κάνει την καλύτερη και πιο μερακλίδικη δουλεία που έχει δει...

-         Κατέφθασαν ενισχύσεις

Η επιστροφή των Αιγαιωτισσα σηματοδότησε την απαρχή της ενίσχυσης των  «δυνάμεων κρούσης».

Πέρα λοιπόν από τον Βαγγέλη που αποτελεί των πρώτο των βοηθών  εθελοντών με αρμοδιότητα το ζουμπαρισμα και δη στα χαμηλά και πλέον δύσκολα των σημείων,  κάτω από τον κόμπο του σκάφους ακολουθούν :

-Ο Στάθης που ανέλαβε 8 ώρο μεροκάτο να κάνει όλη την χαμαλοδουλεια. Σφουραρισμα, από κοινού ζουμπαρισμα , καλαφάτισμα και στοκάρισμα.

-Ο Καπτα Σταυρος, που παρόλο που δεν θελουμε να ζοριστει , βοήθα τον Πάνο όταν είναι μόνος σε τα μαδέρια, και  έφτιαξε την αρμόκολλα σε αναλογίες πρέπουσες με την προσθήκη πριονιδιού και στοκάρισε όλες τις προκιες.

Για τον Βεσσαριο θα δούμε τι επιφυλάσσουμε….

Εμένα πάντως με έχουν για το μινιαρισμα.

Σκέφτομαι λοιπόν πως με τόσους παρατρεχάμενους και  προσκολλιώμενους ίσως να χρειαστεί στο τέλος να αποδώσουμε τίτλους τιμής και ευχαριστίες σε άτομα που πραγματικά στάθηκαν αρωγοί πολύτιμοι, είτε ηθικά ή υλικα…Οψόμεθα.

-         Ιn Memorial

Ίσως η πλέον συγκινητική στιγμή όσο καιρό φτιάχνετε το σκάφος να έλαβε χώρα χτες το απόγευμα.

Απόγευμα ήσυχο και μελαχολικο.Ήμασταν μόνο , ο Πάνος , ο καπτα Σταυρος , η υπογραφόμενη και ενας από τους συνήθεις θεατές… Πενήντα κάτι, ήσυχος ανθρωπος που όταν ερχεται δεν «παρεμποδίζει» με την παρουσία του. Την ώρα που ο Πάνος   μετρούσε  να βγάλει στανζτολα  αυθόρμητα του βγήκε το παράπονο.

 « Α ρε Τακη, δεν εισαι εδώ , να σε πειραζα  τώρα, να σε φώναζα πλοιοκτήτη και εσύ να καμάρωνες. Μας άφησες νωρίς, ποιος εσυ, που πηγαίναμε για κυνήγι και δεν σε έφτανε κανένας…»

Και άρχισε ένας μονόλογος ατελείωτος , χείμαρρος πραγματικός με εικόνες, στιγμές και αναμνήσεις και τον Μαστρο Τάκη ( τον πατέρα του Πάνου και του Μάκη) για πρωταγωνιστή. Κανείς άλλος δεν μιλούσε, ο φίλος αυτός του κυνηγιού, είχε καταφέρει να ζωντανέψει τον Τακη , να τον φέρει στο σήμερα , μας έκανε να τον βλέπουμε ζωντανό να συμμετέχει στην κατασκευή , να φωνάζει , να περηφανεύεται για το σκαρί… Μετά η σιωπή – τι άλλα λόγια να πεις- έπεσε βαριά και μόνο ο ερχομός του Μάκη – ως συνήθως άκρως φασαριόζικος- διέλυσε την αμηχανία των αναμνήσεων…

τέλος με το τακάδο....

Η μεγαλοβδομάδα πέρασε, το ίδιο και το Πάσχα... και παρόλο που ειχαμε σκοπό να εκμεταλλευτούμε δεόντως την χαλάρωση των ημερών, προκειμένου να προχωρήσει η ναυπήγηση ακάθεκτα, καποιες αβαρίες που ετυχαν σε ψαροκάικα και απαιτουσαν εκτακτη εργασία απο τους "πρωτομαστορες", οι βροχές ,καθώς και το πρωτο ταξίδι της σεζόν του Αιγαιωτισσα ΙΙ ( O καπτα Σταύρος και ο Βεσσαριος και η υπογραφόμενη αφαντοι τις τελευταίες μέρες ) ... μας πήγαν σχετικά πίσω...
Στα ευχαριστα των ημερων , και ο ερχομος του νεότερου μέλους της οικογένειας των καραβοκύρηδων...Μολις χτες γεννηθηκε ο Δρακάτος Junior.... Καλοτύχερος...

Πάρολα τα εκτακτα γεγονότα που μας αποσυντόνισαν και το εαρταστικο κλίμα , οι εργασίες καλά κρατησαν και το τακάδο το δρυινο εκλεισε και από τις δύο πάντες... αρκετα ευκολα...
Μονο η τοποθέτηση του πρωτου τρυπητου ήταν χρονοβόρα "ήταν μέχρι να πάρουμε το κολάι...".

Η πλώρη εκλεισε με γυαλί κουλτουκι . Στο σημείο που θα είναι το κομοδέσιο των πλωριων καμπιων τοποθετήθηκε" κούτελο" ενώ καταπλωρα μπήκε ξύλο πρόσθετο ωστε να φαινεται ως ενιαιο τρυπητο...
Στα περιεργα που σημειωσα.. το μελάνι που εβγαλε το ρουπάκι ( η δρυς) οταν βρεχόταν... Μαυρο μελανι σαν της σουπιας, χρωματιζε και πότισε τα σημεια που ακουμπουσε...

Το αποτέλεσμα μας ικανοποιησε πλήρως και τα πνευματα ηρεμησαν δεόντως... Καποιες τελευταιες λεπτομεριες έλαβαν χώρα χτες ωστε να διορθωθουν μικροψεγάδια - που αλλους θα τους αφηναν αδιαφορους, εμας όμως μας χαλούσαν στο μάτι) ωστε μέσα στην βδομάδα να μπει το καταστρωμα της πρύμης (εσωτερικό, θα είναι το πάτωμα του σαλονιου)...
Στα προσεχώς ...Ηρθε και το πέτσωμα του αρμενιστή... παραγγειλαμε και το κατστρωμα της πλώρης.... και γενικά υπάρχει μια εγρήγορσή γιατί τώρα αρχίσει και δέιχνει και θελουμε να πέσουμε με τα μουτρα ολοι για να πρωχωρήσει... αν και την επομενη βδομαδα, το ήμισι των πλοικτητων την κανει για Κρήτη... οποτε μάλλον της πρύμης το πάτωμα θα το βάλει ο Μακης μόνος με εμενα βοηθό...

Τα σχόλια των επισκεπτων αρκετα ενθαρρυντικα - τουλάχιστον μπροστα μας- δεν λειπουν κλασσικα και οι γνωστοι κακεντρεχεις που περιμενουν ωσαν κοράκια μια αποτύχια για θρέψουν την μιζέρια τους...αλλα το διασκεδάσουμε πλεον, καθώς εμεις εχουμε πιστει για την ορθότητα του εχγειρήματος μας...

Τελευταιο σχόλιο και διαλογος χαρατκηριστικός ανμεσα στην υπογραφουσα και τον Μπάμπη , χαρακτήρα της παραλίας ακρως συμπαθητικόμε την χαρακτηριστική απροβλεπτη επτανησιακή τρελλα και ενίοτε δημοσιογραφος τοπικης εφημερίδας και καναλίου :
-" Να σε ρωτήσω Στέφη , τι επαθαν το Κοκκινοπουλα - για τους μη γνωρίζοντες , Κοκκινης ειναι το παρωνύμι των αδερφων Δρακάτου - και τρελαθήκαν... παρατησαν λεει τα πάντα και νύχτα μέρα προσπαθουν να σκαριασουν σκαφος στο Καλλιγονι?"
-" Ποιος στο ειπε εσενα Μπάμπη?"
- " Με πήγε ο Θ. να το δω... Τι ωραιο πραμα ειναι αυτό που φτιαχουνε , τι παραξενο, δεν έχει ματαγίνει... Και ο θ. καθόταν και γέλαγε και ελεγε , σιγα να μην το φτιαξουμε , εδω θα σαπίσει , σαν το Μαλφα θα την πάθουν και θα γελάμε αλλα εγώ το χάζευα και το καμαρωνα... Μπραβό μπραβο να τους πεις "
-" Μη παει και γραψεις τίποτα στην εφημερίδα"
- "εισαι καλά? να μαζευονται ολοι οι ασχετοι και να λενε το μακρύ και το κοντο τους...Τιποτα δεν γραφω ακόμα... θα ερχομαι όμως να το βλέπω."

Σημ. Ο καλοθελητης Θ.- και με αφορμη το σχολιο του εγινε γνωστη μια ιστορία που πιθανον να εξηγει την κακεντρεχια.. ειχε λεει ,καποτε παλιά θελήσει να σκαριασει τρεχαντήρι μικρούλι, οταν όμως έφτασε στην πρύμη , δεν του εκλεινε με τιποτα, οποτε αναγκαστηκε να το πουλήσει όπως ήταν στα σκαρία , μα με δίχως πρυμη -, την επόμενη πήγε ως επισκεπτης , αυτόκλητος περίεργος να ψέξει και να ψαξει για τυχον "παρατιμονιες"... Με γέλιο και ανοχή τον αντιμετώπισαν μα τις συμβουλες του δεν της πήραν στα σοβαρά...

τελειωνοντας με την πρυμη... και επεται συνέχεια

Ο Απρίλης μπήκε για τα καλα, και η ανοιξη μαζί του...μας βρήκε ευτυχως με τελειωμενη την πρύμη, (παρόλο που οι εργασίες στο μηχανουργείο καλα κρατουν, και οι αβαρίες ανεμοτρατων και λοιπων ψαραδικων δεν τελειωνουν ποτέ) πετσωμενη μεχρι το σημειο που θα μπουν τα δυο παραθυρα της ( παλιακά με τζαμάκια καφασωτα , και βιτρω)....

Παρα τους περί του αντιθετου φόβους μας , η πρύμη ήρθε και αρκετα ευκολα και δεν μας πεδεψε ιδιαιτερα , με εξαιρεση μια μικρή δυσκολια που αντιμετωπίσαμε όταν τοποθετήσαμε το γυαλι κουλτουκι -το τακάδο της πρυμης που λόγω της κλίσης των μανταλιων δεν μπορει να μπει φυτευτά, αλλα εφαρμόσει με δόντι... Καθώς ηταν όμως το πρωτο φυτευτό δικαίως πεδευτίκαμε... απο κει και περα ουτε τα διπλα φάλτσα των μαδεριων της πρύμης μας δυσκόλεψαν ούτε φυσικά το καλαφατισμα...

Δούλεψε στους αρμους του τακάδου λοιπον στουπί, ματσόλα και αυτοσχέδιο σφυρίλατο καλαφατικό που εφτιαξε στο μηχανουργείο του ο Πάνος ( "με λεπτομερια , φωτία, χτύπημα και μερακι οπως καναν οι παλιοι" καθως λέει ο ίδιος, ή "χασομερόντας ένα ολόκληρο μεσημερι και σφυροκοπώντας... ξεσηκωνοντας συνάμα και την γειτονια στο πόδι" κατα πως λένε όσοι δεν τον συμμερίζονταν , μισοαστεια , μισοσοβαρά....

Τα σχόλια οσων ειδαν την πρύμη - των έχοντων γνώσεις περί σκαφων , οχι των συνήθων περίεργων παρατρεχάμενων- ικανοποιητικά... πρύμη επιβλητική και σαφως αλλιωτική τις σύνηθες...
Μικρή λεπτομέρια :Δεν τη πετσωνουμε ακόμη μεχρι επάνω, πρώτον για να μην προσθέσουμε βαρος πριν την καθέλκυση - αφου για να το ρίξουμε στη θαλασσα πρεπει να το ρυμουλκύσουμε καποια χιλιομετρα και δευτερον για να μην προσθεσουμε ύψος που θα εμποδίζει την δίελευση εξαιτίας των καλωδίων της ΔΕΗ)

Τωρά αφου το μαδέρωμα τελειωσε, μαλλον ερχεται η σειρά μου ,καθώς είναι καιρός να στρωθω, να πάρω μέτρα και να αρχίσω να σκαλίζω τα ξυλογλυπτα της πρυμης... κλαρες πάνω απο τα τακάδο να κυκλώνουν το σκαρί και δυο λιονταρια ενετικα κατω από το ταμπλά που θα γράφει το ονομα...

Από καραβομαραγκοδουλειες, επονται τα υπόλοιπα τακάδα ( ηδη έχουν σχεδιαστεί και σημερα θα τρυπηθουν,), το μαδέρωμα του αρμενιστή και το καταστρωμα της πρυμης το εσωτερικό (αυτό που θα λειτουργήσει ως πάτωμα του σαλονιου). Οριο χρονικό μέχρι το τέλος Μαη... Η ιεραρχιση των προτεραιοτήτων μονο τυχάια δεν ειναι καθως Μαιος και Ιουνιος θα βρεί τον Πανο μοναχό του να μαστορεύει. Εθελόντρια μόνη έγω στην προσπάθεια του , ομως οι δυνατότητες μου περιοσρισμενες...αρα πορευόμαστε με εργασίες που δεν απαιτουν χέρια πολλά...
( η Μικρή Κωνσταντίνα, εθελόντρια αυτοκλητη κανει ένα διαλλειμμα απο το μινιαρισμα -ναι περνει το πινέλο και βάφει- , τρωγοντας ένα κουλουρι)

Εγινε σκέψη και ακολουθησε κουβέντα πολύ για τον αν ήταν πρεπον και συμφέρον να αναζητήσουμε τις υπηρεσίες καραβομαραγκού επαγγελματια, ίσα για το μεδέρωμα , το πλανίαρισμα και το καλαφάτισμα... η πρωτη βολιδοσκόπιση μας προσγείωσε ανώμαλα καθως το ύψος όμως της αμοιβής που απαίτηθηκε"φιλικά" ήταν δυσθεώρητο για το βαλάντιο των παιδιων ( προχειρος υπολογισμος μας εδειξε πως η τιμή που ζητήθηκε για 2 μήνες δουλιας ιεναι το κόστος που στοιχήσει το σκαρί απο την καρίνα μέχρι να πέσει στη θαλασσα) αλλα και αναρμοστο για μια προσπαθεια που ξεκίνησε, στηρίχτηκε και συνεχιστηκε , ερασιτεχνικά μεν αλλα πολύ υπεύθυνα δε, με μόνη πυξίδα το "σαράκι της δημιουργίας".


Κατα βάθος και ενθόμυχα χάρηκα για το απαγορευτικό της προσφοράς , μιας και εξαρχής ήθελα το όλο εχγειρημα, να μην το καπηλευτουν εκ των υστερων αλλοι...

-Ας πάει και δυο μηνες και τρεις πίσω -"και ποιος εγγυαται οτι θα ειναι συνεπης στο χρονοδιαγραμμα του ο μαραγκος και δεν θα τον κυνηγάμε ως ειθισται να κανουν ολοι του οι πελατες" η πρώτη ενσταση ,

-Ας κουραστουμε παραπάνω, και τι έγινε?? και ας μη το κουνησουμε ρουπι απο την Λευκαδα ολο το καλοκαιρι , "(camping "το καλλιγονι" μας βλέπω για διακοπές)"

-και συμπληρωνω εγώ " ας υποστώ την γκρίνια του Πάνου όταν θα κάνω κατι λάθος βοηθώντας τον- ποιος τον ακουει... "

Θα ειναι όμως ένα πειρατικό που φτιαχτηκε μόνο απο τα χέρια τους , ετσι όπως το ονευρευτηκαν πριν απο ενα χρόνο... Ενα σκαφος με τα ενδεχόμενα λάθη του, τα αναπόφευχτα σφάλματα των πρωτόπειρων, όμως θα ειναι ένα καραβάκι όλοδικο τους , που θα γνωρίζουν καθε του προκία, καθέ του ξύλο, που υστερει και που υπερτερει...κάθε του λεπτομερια...

Γιατί όπως λεει και ο αγαπημενος στίχος " αξίζει να υπαρχεις για ένα όνειρο και ας ειναι η φωτία του να σε κάψει"....

"you may say I am a dreamer ,but I am not the only one"...

Ο κλασσικός αυτό στίχος ηρθε ως αυτοκλητος & αυθορμητος τίτλος κοιτώντας παλιές φωτογραφίες που με γύρισαν κάμποσα χρονια πίσω...συγκρίνοντας τες με τις τωρινές του Κουρσάρου.

Ταξίδι στο χρόνο λοιπόν, με κοινό παρανομαστή και πάντα παρόντα τον Καπτα Σταυρο τον Αρέλη ,έχωντα όχι απαραίτητα πάντα την ίδια ιδιότητα.


( ο Καπτα Σταυρος σήμερα , στο ακράπι του Κουρσάρου ακουμπισμενος)




Πρώτη στάση στη Λευκάδα στα καρνάγια του Βλυχού ,τότε που ναυπηγήθηκε το Αιγιαιωτισσα Ι ( πέρασαν κιόλας 23 χρόνια)



Λευκαδα - Ειναι Οκτώβρης του 1985. Εχουν τελειωσει τα ταξίδια του Sunny Cruise και ο Καπ. Σταύρος μολις εχει ξεμπαρκαρει.Σπεύδει στη Λευκάδα οπου ναυπηγούνταν κατά παραγγελία του και με σύμβααση αποκοπης η ναυπήγηση του πρωτου Αιγαιώτισσα ( 24 μετρα τοτε). Το χρονοδιαγραμμα ειχε καταστρατηγηθειαπο τα καρναγια και τα περιθώρια ειχαν στενέψει επικύνδυνα. Το σκαρι ήταν μόνο με τις στραγαλίες , με το πρώτο του κλεισμενο ναύλο για το Μαη του 1986. Εμοιαζαν όλα τα εμπόδια ανυπερβλητα. Χρήματα δεν υπήρχαν για να μπουν προσθετα συνεργεία. Η απέλπισία περίσσευε. Τοτε ήταν που επιστρατεύτηκαν παντιοτρόπως οι φίλοι και με περίσση κουραση και προσωπική εργασία πραγματοποιήθηκε το ακατόρθωτο. 26 Μαιου του 1986 το σκάφος επεσε στην Θαλασσα, μη εχοντας χρόνο ουτε για δοκιμαστικό, 29 Μαιου του 1989 εγινε η πρωτη επιβίβαση επιβατων στην Κερκυρα...

Χρονια σκλήρα που εθρεψαν την μετέπειτα εμπειρία....


Πρέβεζα 1995-1998
Και επονταν συνέχεια - σαν χτες μου φαίνεται - στην Πρεβεζα , στην Μαργαρώνα ,οταν φτιαξαμε το καμάρι μας το "Αιγαιώτισσα ΙΙ".
Τολμημα σοβάρο και με κινδύνους πολλους, εμελε να ειναι το μεγαλύτερο ξύλινο της τελευταιας 4ο ετίας που ναυπηθηκε στην ελλαδα - μεχρι εκεινη την στιγμή-θελαμε αυτή τη φορά ένα καραβόσκαρο γνήσιο και περήφανο... το πάθημα της ππροηγούμενης ναυπηγησης θέλαμε να ειναι μάθημα στην παρούσα, ετσι δεν μπλεξαμε με καρναγια και συμβάσεις έργου. Καραβομαργκος και συνεργός ο Κώστας ο Χαρίτος , εκ Σαμου ορμώμενος - με περγαμηνες στους καρλοβασίτικους ταρσανάδες... Η χρηματοδότηση και εδω απέλειπε, το ίδιο και κάθε λογής ενίσχυση... δουλευε και όργωνε τις θαλασσες το Αιγαιώτισσα το μικρό για να"βγάλει" το μεγάλο....
Εμενε και αυτή τη φορά η εργασία η προσωπική , ακόμη πιο κοπιαστική ...
"τα στραβά 7 φορες τα μινιαρισα και άλλες 7 χρωμα τα πέρασα , τόσες και εσεις να τα βάψετε" μας λεει σήμερα η Κυρά Μαρία....



Και επειδή τα χρονοδιαγραμματα ειναι για να "καταπατούνται" και οι "μαστορες" για να τους κυνηγας και αυτή τη φορά ο χρόνος περνουσε γρηγορα ανεκμετταλευτος και εις βάρος μας - παρόλες τις ποινικεςρήτρες και τις ασφαλιστικές δικλειδες...

Η καρίνα έπεσε το 1995 - το πετσωμα ολοκληρωθηκε το 1997 και καθελκύστηκε το 1998










Σαφώς από τις πλέον συγκινητικές στιγμής ήταν όταν έπεσε στη θάλασσα ανήμερα του Αγίου Κωνσταντινου ( 21.05.1998). Με την Σχολή των Πλοιαρχων της Πρεβεζας παρούσα, με βάζα δανεικά απο τα καρνάγια του Βλυχου ( ρυμουλκιο τα έφερε στα μουλωχτα το Αιγαιώτισσα Ι απο την Λευκάδα στην Πρέβεζα) , με υπευθυνους για το ριξιμο και αυτους δανεικους απο την Λευκάδα, με την καρδια να χτυπά δυνατα και με το στομαχι ενα κόμπο... Α και κλασσικά με την απίστευτη ελληνική γραφειοκρατία που δεν επετρεπε να μεταφερθει το σκάφος στην Λευκάδα.

η πρωτη προπελια


το πρωτο ρεμέτζο


Στιγμες που χαραχτηκαν στην μνημη ανεξίτηλα και που προφανως αυτες είναι που μας γεμίζουν αισιοδοξια και θρεφουν την φαντασία μας ωστε να βλέπουμε ήδη τον "Κουρσάρο της Αγίας Μαύρας " να ταξιδέυει , όταν ολοι οι άλλοι βλέπυν μονο άψυχα ξύλα...

λεξιλόγιο & ορολογία ταρσανάδων (μέρος 2ο)

σημειωση: ενα πολυ ενδιαφερον λεξικό τέτοιων όρων υπάρχει και στον ναυτοτοπο. αξίζει να το δειτε καθώς υπαρχουν αρκετες διαφορες στην ορολογια που ισως να οφειλονται και στην τοπικη ντοπιολαλία....

μερος 2ο

• λ:

λούρος - μαδέρι στα έξαλα του σκαριου

• μ:

Μασταρί-μικρό κομμάτι βοηθητικού ξύλου στην απεικόνιση με σταντζόλα. συνήθως έχει σχήμα τετράπλευρου ή άλλου πολύγωνου και με την κατάλληλη εφαρμογή απεικονίζει επακριβως τις γωνίες και τα φάλτσα.
Μισοκάδενο- καμάρι που δεν πιάνει μέχρι τον απέναντι νομέα, αλλα έχει μήκος όσο το πλάτος του αλουέ (καταστρωματος) στην περιπτωση που υπάρχει καφασωτο
μαδέρι- το ξύλο εκεινο που χρησιμοπιείται για πέτσωμα. ιδανικό θεωρούνταν το Σαμιώτικο πευκο
μπουντέλι- ξύλο στήρηγμα
μονόστραβο- όταν το δέσιμο γίνεται με μονό νομέα
μπρατσόλι- γωνιακό ξύλο ενίσχυσης του δεσιματος με φυσική κούρμπα
μπαστούνι- το ξύλο που προεκτινει την πλωρη .συνανταται με δίαφορες κλίσεις
μεσαία τομή- ο νομέας που βρίσκεται στο σημείο οπου το σκάφος έχει το μέγιστο πλάτος(περίπου στην μέση ). Στον κουρσάρο 4 συνεχόμενα στραβά έχουν τις διαστάσεις της μεσαίας τομής
μαουλοπόρτι- τα ορθά γύρω από το αμπάρι
μπατσικάρμι-δέστρα πάνω στον αρμενιστή
μιξός ή μυξός-αυλάκι ανάμεσα στις στραβοξυλίες
μπαένα-καραμοσάλι σηαμαδούρα
μπιατέδες-τούρκικά παλία ξύλινα σκαρία
μαντάλι-το τελευταιο υψηλότερο μέρος των νομέων
μπλανέτα-ταβλάκι που τοποθετήται ανάβεσα στο μαδερί και το σφίχτη για να μην τραυματιστεί το ξύλο
μάσκα-το πλωρίο πλευρικό μέρος του σκαρίου (δεξία και αριστερή μάσκα). Εκφραση "έχουμε τον καιρό στη Μάσκα"

• ν:

νομέας-οι στραβοξύλιες, το βασικό στήσιμο και δέσιμο του σκάφους που καθορίζει τις αντοχές τους. Στα μικρα ξύλινα αποτελείται από 3 ή 4 μέρη ( τμήματα του στραβου είναι η έδρα, στρώση, το μαντάλι). Στα πρώτα σταδια της ναυπήγησης τα στραβά τοποθετήθηκαν ανά 5 αφού πρώτα σχεδιαστηκαν στη σάλα και αποτυπωθηκαν σε λεπτο ξύλο (χνάρι)
νήμα-λεπτό νήμα από το πλωρίο στο πρυμιο ποδόσταμο, βοηθά στο αλφάδιασμα
νταβίδι- εργαλειο που σε συνδιασμο με τις βίδες-σφίχτες ή μόρσα βοηθά να στρωσουν τα μαδέρια κατα τη δειάρκεια του πετσώματος

• ξ:
• ο:

ορθό- καθετη κωλωνα στήριγμα
ορθόπλωρο-σκαρί με πλώρη περήφανη συνήθως καραβόσκαρο.εκφραση "είχαμε τον καιρό ορθόπλωρα"

• π:

ποδόσταμο- το ορθο ξύλο ίδιας διατομης με την καρίνα που σχηματίζει την πλώρη και την πρύμη
περαδούρι- βοηθιτικό ξύλο σαν προχειρο καμάρι που ενώνει τα μανταλια των στραβών και βοηθά στην ευθυγραμμιση τους
παπαδία-είδος πρυμης
πικερία-το μακρύ κάθετο ξύλο στην κάτω μερία των καμαριών
παπάς- δέστρα
παβέτσο-απάγκιο

• ρ:

ριπίδι- στραβά τοποθετημένα απευθειας πάνω σε ακράπι δίχως την ύπαρξη έδρας ρουμπολια- δίνη ρεύματος νερού
ρότολο- στρογγυλος κύλινδρος πάνω στον οποιο εσέρναν βάρκες

• σ:

σωτρόπι-εσωτρόπειο ( εσωτερική τροπίδα) ή σάφρα. ξύλο ίδιας συνήθως διατομης με την καρίνα και παραλληλο προς αυτή ,που μπαινει πάνω απο τις έδρες των νομεων και δένει το σκαφος
σάφρα-εσωτρόπειο ( εσωτερική τροπίδα) ή σωτρόπι. ξύλο ίδιας συνήθως διατομης με την καρίνα και παραλληλο προς αυτή ,που μπαινει πάνω απο τις έδρες των νομεων και δένει το σκαφος
στραβό-ή στραβοξυλία ή νομέας.το βασικό στήσιμο και δέσιμο του σκάφους που καθορίζει τις αντοχές τους. Στα μικρα ξύλινα αποτελείται από 3 ή 4 μέρη ( τμήματα του στραβου είναι η έδρα, στρώση, το μαντάλι). Στα πρώτα σταδια της ναυπήγησης τα στραβά τοποθετήθηκαν ανά 5 - με πρωτη την μεσαία τομή, αφού πρώτα σχεδιαστηκαν στη σάλα και αποτυπωθηκαν σε λεπτο ξύλο (χνάρι)
σοκορο-το σημείο της ματίσης
σταντζόλα- ξύλο βοηθιτικό για την απεικονιση και αποτυπωση του σχήματος του τελικού ξύλου
σάλα- μέρος οπου χαράζονται και αποτυπωνονται τα στραβά
στραγαλιά- μακρύ και γερό ξύλο που ενώνει καθετα τους νομεις απο το εσωτερικό τους μέρος.Η πρωτη στραγαλια εφάπτεται της σάφρας και απο κει και περα επαφειεται στην κρίση του καραβομαραγκου που και πόσες στραγγαλιες θα τοποθετήσει.πάντως όσο περισσότερες τόσο πιο καλό το δέσιμο του σκάφους. Η στραγαλία που εφάπτεται με τα καμάρια και τους νομεις και στο εξωτερικό αντίστοιχο ύψος της έχει την τσαπα ονομάζεται καδινοπνίχτης
σκαμνία- χρύσο γερό ξύλο που δυστυχως δεν βρίσεκται σε μεγάλες ποσότητες
στρώση- μέρος του στραβού.
στρίντζο- το πλωριο στεγανό οπου συνηθως είναι η καδένα της αγκύρας.

• τ:

τζαβέτα- η βίδες οι ανοξειδωτες που κατα κόρον χρησιμοποιούνται για να δεθουν τα στραβά
τακάδο η τρυπητό- το πλατύ ξύλο που μπαινει καπακι (τρυπημένο) στους νομεις και τους δενει με το άνω μέρος των καμαριων. Στο υψος του καταστρώματος.
τσαπράζι- η εκφραση "αλλάζει το τσαπράζι"¨λέγεται να για δειξει την εναλλαγή στην σειρά του καρφώματος
ταμπουκι- μικρή υπερκατασκευή στο καταστωμα για την είσοδο σε καμπίνες, αμπάρι, στρίντζο κ.λ.π.
τσάπα- το πλατυτερο μαδέρι στο ύψος των καμαριων και κάτω απο το τακάδο.
τουρέλο-το πρωτο εφαπτόμενο στην καρίνα μαδέρι
τουφέκι- δένει τα ριπίδια στην πλώρη και την πρύμη όπου δεν μπορουν να μπουν στραγαλίες
τσαρούχωμα - όταν ένα σκαρί έχει την πλώρη του ασυμμετρα υπερυψωμένη σε σχέση με την πρυμη. αντιθετη εκφραση: "ειναι με τα μούτρα"

• υ:

υφαλα- το μέρος της γάστρας που ειναι μέσα στη θαλασσα η αλλιως βρεχάμενα ή βαθυκά

• φ:

φάλτσο-η γωνια που σχηματιζουν εξωτερικά και εσωτερικα τα στραβά. συνηθως πιο εντονο στην πλωρη και την πρυμη. Για να βγει στην κορδελα το φάλτσο απαιτηται μέτρηση και ένα βοηθιτικό ξυλακι-σφήνα που τοποθετήται αναμεσα στο στραβό και την πλακα της κορδελας. φτελιά- καραγάτσι- ιδανικό ξύλο για καραβομαργκους κυρίως για νομεις. εχει όμως πολύ χωμα και καταστρεφει τα δόντια της κορδέλας.
φούρμα- λεπτο και στενό ξυλο που τοποθεται πλωρα - πρυμα στασ τραβά σε διαφορα ύψη για να δειξει την γραμμή του σκαφους και ενδεχομενες ατελειες που απαιτουν ειτε πλανιαρισμα είτε σφήνες
φερμενέλα- λέξη ασχετη που ακουστηκε ομως και που αρεσε... η θηλια της πόρτας
φουρνιστή-γωνιακό ξύλο σαν μπρατζολι, πολύ γερό που δένει τις δυο πλευρες της πλωρης εσωτερικα ( και της πρύμης σε καποια σκαρια)
φουρμάρισμα - η τοποθετηση της φουρμας. απαιτει καλό μάτι.
φορστέρι-ξύλινο μπαούλο

• χ:

χνάρι-το ίχνος / σχεδιο του νομεα

• ψ:

ψαροκόκκαλο- ειδος πετσωματος
ω:

Σταντζόλα & μασταρί

Βγαζοντας σταντζόλα , με το μασταρί... το μικρό εκείνο μαγικό πάραγωνο κομμάτι κόντρα πλακε που μεταφέρει τις κλίσεις και τις γραμμές στην σταντζόλα και εν συνεχεία στο τελικό ξύλο. Πατροπαράδοτη αλάνθαστη τεχνική που η εφαρμογή της διευκολύνει αφάνταστα να βγεί το ξύλο με την σωστή κλίση

η Τσαπα , το πρώτο μαδέρι

και επιτελους μπήκε το πρώτο μαδέρι, δηλαδη η "τσάπα".
Το ξύλο που μπαινει κατω απο το τακάδο και συνήθως μένει βερνικωμένο.
Μαδέρι εξάμετρο που φοβόμασταν πολύ το γύρισμα του και γιαυτό αφού βαλαμε προσθετα βάρη για να πάρει φάλτσο, το βουτήξαμε σε ...πηγάδι απο βραδύς για να ποτήσει...
Την άλλη μέρα πήρε δυο φωτιές και ήρθε στα "ισα¨του .
Η χαρα μεγάλη οταν το ξύλο πάτησε γλυκα παντου οπου ειχαν πλανιαριστει τα στραβα...
Σημερα θα μπει και η συεχεια του προς τα πρύμα...

Μόλις έκλεισε και η πλώρη και το κουρέψαμε , στα μάτια μας ζωντάνεψε, το είδαμε αρματωμένο, να ταξιδεύει, να σκίζει τις θάλασσες

Μόλις λοιπόν μπήκε η βάση της μεσαίας τομής , βαμμένη ,τσαβετωμένη και στην θέση της ήταν τo πρώτο ξύλο που μας έκανε να φανταζόμαστε πως θα είναι το σκαρί...Ήθελε βέβαια μεγάλη μεγάλη φαντασία αλλά εμείς ταξιδεύαμε με το νου μας στις θάλασσες που μας περιμένουν…
Όταν άρχιζε να γεμίζει με στραβά – «να πήζει» κατά πως λέγαμε άρχιζε να μας δίνει κουράγιο για την συνεχεία... ήμασταν στη φάση που ακολουθώντας όσα προστάζει το παλιό τραγούδι, "σκαρίαζαμε ταξίδια μακρινά... όχι ως την Τζαμάικα αλλά για Αίγυπτο.... Κορσική....όλα είναι τόσα θολά αλλά και τόσο δημιουργικά.
Όταν όλοι οι νομείς μπήκαν , όλοι μας ρωτούσαν γιατί τόσο πυκνά τα βάλατε τα στραβά και εμείς απαντάμε αυτάρεσκα "για να 'ναι σκαρί γέρο να μην καταλαβαίνει το ζόρι της θάλασσας, "...


Μόλις έκλεισε και η πλώρη και το κουρέψαμε , στα μάτια μας ζωντάνεψε, το είδαμε αρματωμένο, είδαμε τις ατέλειες, προχωρήσαμε σε διορθώσεις, είδαμε που θα έρθει η θάλασσα – η ίσαλος « να μπει ο κόμπος μέσα», τι βαθικά θα τραβά….
Μόλις δε βάλαμε και τα πρώτα καμάρια σκεφτόμασταν πως θα χωριστούν οι καμπίνες, σε τι πλάτος θα μπει το μαουλοπόρτι και που θα είναι του μηχανοστασίου ο μπουλμές. Κάθε μέρα έχει και τις διαβουλεύσεις της για το επόμενο βήμα, το επόμενο ξύλο, το επόμενο χώρισμα.

Ο δρόμος μπροστά μας ακόμα είναι σίγουρα μακρύς, είναι όμως ένας δρόμος δημιουργίας, γεμάτος εικόνες σπάνιες , ακούσματα ξεχασμένα και λέξεις που έχουν την δική τους μοναδικότητα, τη δική τους μαγεία.
Αυτό που μας τραβά και μας παρακινεί μπορεί να μην έχει εξήγηση , μπορεί όμως να είναι και η αίσθηση ότι μετέχουμε σε ένα ταξίδι στο χρόνο, ή πάλι ότι συμμετέχουμε σε ένα δρώμενο που χάνετε, πως γινόμαστε συνεχιστές μια παράδοσης που απαξιώνετε από τους πολλούς
Ίσως είναι οι συμβουλές και τα μυστικά των παλιών, όπως για «φωτιά και νερό στο ξύλο που δεν γυρίζει» που μετουσιώνονται σε γνώση και εμπειρία ανεκτίμητη…
Ίσως είναι η εικόνα του Μάκη που ποζάρει με καμάρι στο φακό κρατώντας και δουλεύοντας το σκαρπέλο σαν τους «παλιακούς»…Ο Πάνος που σκέφτεται διπλά και τριπλά πριν αποφασίσει να πειραματιστεί , με «το ξύλο που δεν έρχεται» και την τεράστια υπομονή και επιμονή του…
Ίσως ακόμη να είναι και το ίδιο το ξύλο, υλικό ζωντανό που μας παιδεύει και γυρνά μόνο αν πας με τα νερά του…
Ίσως τέλος αυτό που μας τραβά να είναι και η ίδια η μοναδικότητα του εγχειρήματος που απαιτεί πάνω από όλα μια λοξοδρόμηση από τα πεπατημένα και συνηθισμένα μονοπάτια της ζωής…

Μπορεί στο χρονοδιάγραμμα μας να πέσουμε έξω, μπορεί το σκαρί μας να έχει ψεγάδια, μπορεί να δυσκολευτούμε να βρούμε το δρόμο προς τη θάλασσα – το στήσαμε σε χωράφι δανεικό, 4 χιλιόμετρα από το λιμάνι…- αλλά το σίγουρο είναι πως μόνο κερδισμένοι και «γεμάτοι» θα βγούμε από αυτή την εμπειρία.

και το ονομα αυτού

το όνομα του σκαρίου μας " κουρσαρος της Αγίας Μαύρας" ή λατινοφώνως "corsaro del' Santa Maura". οπου Σαντα Μαυρα το ενετικό όνομα της Λευκάδας....Εμβλήμα του τα λιοντάρια του Κάστρου του νησίου....

Και οσο για τους περιέργους που ρωτάν πως θα μοίαζεί, τα γνήσια σχέδια ακόμη δεν τα δείχνουμε - όχι για λόγους μυστικοπάθειας αλλα γιατί κατά την δειαρκεια της εφαρμογής αλλάζουν....Μπορώ μόνο να δείξω το σχέδιο που μας ενέπνευσε για την κατασκεύη.
φωτογραφίες πολλές με επεξηγήσεις και στο flirck : http://www.flickr.com/photos/aegeotissa/sets/72157604562914272/

το πηραμε ζεστά και με βροχή ακόμη και χαλάζι καθέ απόγευμα σκαρίαζουμε και κάτι...

νεότερα της κατασκεύης...
Ο Μάκης με σκαρπέλο και σκαρπάνι πελεκά τον καδενοπνίχτη, στο μέρος που θα θηλυκώσει η καδίνα ή αλλίως καμάρι...
Ελάχιστες οι διαφορές στην τεχνική με των παλίων καραβομαραγκών... Οπως τα παιδια αυτά αρέσκονται να λένε " εμεις ακολουθούμε των παλιακών τα χνάρια"..

Ο Πάνος ανάμεσα σε δύο καμάρια , σκέφτεται πως θα χωριστουν οι καμπίνες, σε τι πλατος θα μπει το μαουλοπόρτι και που θα είναι του μηχανοστασίου ο μπουλμές.

απόψη του σκαρίου από την πρύμη προς τα πλώρα... ανέβηκα στης πρυμης την παπαδία για να τραβήξω την φωτογραφία.Διακρίνονται η σάφρα, οι στραγαλλίες και το κούρεμα των νομέων...

αποψη των σταβων της πλώρης... το λατρεύω το κλείσιμο της. πάνω στην σάφρα, πίασμενη με σφιχτήρες για να γυρίσει η στραγαλία . Για τα δύσκολα τα γυρίσματα, χρησιμοποιουν φωτια και νερό και μετα αφήνουν το ξύλο να πάρει την κλίση μόνο του σταδιακά για 2-3 μέρες...

Διαβούλευση για τις εργασίες της μέρας...Συμβούλάτορας Καπτά Σταύρος...στην υλοποιηση Πάνος και Μάκης, βοηθός εθελοντής ο Βεσσαριος... οι υπόλοιποι προσκολειόμενοι...Η γκρίνια και οι διαφωνίες δεν λείπουν , ειναι μέρος όμως της γοητείας που ασκεί η ναυπήγηση...