το πρωτο δοκιμαστικο

Δευτερα του Πάσχα, σχεδον δυο χρονια απο την εναρξη της ναυπηγισης και εγενετο το πρωτο δοκιμαστικο....

Με τον Καπτα Σταυρο -σιδερενιο- στο τιμονι, ειπαμε να πραγματοποιησουμε το πρωτο δοκιμαστικο του Κουρσαρου...Πορεια νοτια, πορεία από την Μαρινα της Λευκάδας προς τον Γερακα και αργοτερα προς Σπάρτη...

Επιστρατευτηκαν απο το Αιγαιωτισσα, σωσίβια 15 , και 2 παιδικα. χαρτης και κομπασο παλιο (του sunny cruise  το μόνο απομειναρι) για να βγαλουμε ταχυτητα με τον τρόπο τον παλιο και τον σίγουρο, gps  του Πέτρου για να υπολογιστει πιο ευκολα και γρηγορα.... V.H.F. μπαταριας φορητο, το τεσσαροχαλι του Βεσσαριου μαζι με καδενα και  σκοινι, νερα μπολικα, γλυκα για κέρασμα ("Την γέφυρα κερνάμε πρώτα"), γρασσο για την σαλαμαστρα... κιλιμια για να καθισουμε κλπ κλπ... Μπορει και να μοιαζαμε με εκδρομη σχολικη, παντως για τους περισσοτερους απο εμας - τουλαχιστον για τους εχοντες σχεση αμεση η εμμεση με το υγρο στοιχειο- το ταξιδι αυτο σημαινε πολλα, αν και διαφορετικα για τον καθενα...

Ο Πάνος π.χ το εβλεπε σφαιρικα... να δουμε συμπεριφορα του σκαφους στο ταξιδεμα, και την μανουβρα, να δοκιμαστουν μηχανη, αξονικα, πηδαλιο και υδραυλικα , αντε να δουμε και τι ταχυτητα θα επιανε...ειναι την αποψης που πολυ ναυτικοι συμμεριζονται, πως αν η προπελα δεν γυρισει δεν μπορεις να εισαι σιγουρος για τα προβληματα ή την επιτυχια ενος σκαφους...

Της ιδια αποψης και ο Μακης αν και με περισσοτερη εμφαση στην ταχυτητα την τελικη που θα επιανε... τον ειχαν απογοητευσει τα σχολια οτι δεν θα ξεπερνουσε τα 8 μίλια.... Ο Καπτα Σταυρος στο πρωτο crash test  μετα το μπαλονακι... Μολις ειδε θαλασσα και τιμονι,ξεχαστηκε, ανεβηκε την προχειρη τη σκαλα με τη σβελταδα εφήβου και την περιεργεια και την ανυπομονησια να δει το ταξιδεμα του σκαριου...

Τι καν αν μας έλειπαν τα άλμπουρα, η αρματωσιά, το κατάστρωμα, η κουπαστές , τι και αν η τιμονιερα και το χειριστήριο ήταν σκαριασμενα πρόχειρα.... Έφτανε για έμενα να βλέπω πλώρη να σκίζει τα νερά, να νιώθω την αρμυρά.... Σχεδόν δυο χρονιά είχα να ταξιδέψω... Τα ταξίδι αυτό μου έδιωξε όλη την ένταση των προηγούμενων ημερών, την αγωνία και το φόβο...Οσο για την Πανωραια, δεν εχω ξανααπντησει σε γυναικά άλλη τόση λαχτάρα και αγάπη για την θαλασσα και καθε τι ναυτικο..πληρη ταύτιση συναισθημάτων...
Καθεις λοιπον με τους λογους τους ξεχωρους, κατι αποκομισε....
Στο δια ταυτα....ομως και στο πρακτικό μέρος τις υποθεσης που παρουσιαζει και το μεγαλύτερο ενδιαφερον για τους καραβολάτρες.

Ταχύτητα επιασε τα 10 μιλια ανετα, εχοντας τρατο και γκαζι και αλλο...Η οικονομική ταχυτήτα του θα "κλεισει " στα 9,5. Μια χαρα για ξυλινο σκαρί...
Το τιμονι ειχε καποια μπόσκα, ακουγε απιστευτα και μου θυμιζε αυτοκίνητο... ελαχιστα το εστριβες και γύρισε το σκαφος αμεσως. Στην αρχή με ψιλοτρμαζε καθως ειχα συνηθισει αποτ αδικα μας με την αργή επαναφορα , αλλα μετα, ειδικα στον γυρισμο που ειχε και  το αερακι απο την πλώρη οταν  επιασα να τιμονευω το συνήθισα... Προτιμήσαμε την τιμονιερα του ντεκ απο την εσωτερική και ας ηταν σκαριασμενη προχειρα. Ειχαμε θεα πανοραμικη και για πρωτη φορα δεν με φοβισε το υψος , ακι μην ειχε κολωνακια ακομη, εγω καθομουν στην κουπαστη ανετα...

Η μηχανή στην αρχη μεχρι να ζεσταθουν μεταλλα και φλάτσες μύριζε... δεν ανεβασε θερμοκρασία, ο θορυβος της γλυκος και μετα το πρωτο δεκαλεπτο σταμάτησε και η αρχικη ανεπαισθητη κάπνα. Φυσικα διεψευσε οσους ελεγαν οτι θα πέσει μικρη για τετοιο σκάφος. και στις μανουβρες τις δοκιμαστικες (εν ειδη πρυμνοδετισης, δίχως αγκυρα, "οπως στα κουλουριώτικα") που καναμε στο Γερακα, ακουγε αμεσως και γυρνουσε με την πρωτη...Δοκιμάστηκε πρόσω ανάποδα, στο ρελαντί, ολοταχώς κλπ κλπ...μας αφησε αριστες ενυτπώσεις.
Στα απροοπτα αν μπορει να τα χαρκτηρίσει καποιος ετσι ηταν μονο η αυξημενη θερμοκρασια στην μποκολα, ενδεχομενως να υπήρχε γρασο παραπανω ή να ήταν ο μπρουτσος σφιχτος. Το πρώτο που θα ερευνηθει...
Σε δεύτερο επίπεδο, ένα ανεπαίσθητο bypression (βαιμπρεσιο) που πρώτο το αυτί της Πανωραίας και το δικό μου έπιασε... και καθώς το νιώθεις και το ακούς μόνο  στην πρύμη , μάλλον ενοχοποιείτε ο άξονας του τιμονιού  και ο τζόγος που έχει στην βάση του πηδαλίου...
Στην μανουβρα του γυρισμου, στην πλωρη ο Μακης , στην πρύμη εγω, μπαλονια η Πανωρια κα ιη Ντινα, ο Βαγγελης καβοδέτης , στα χειρηστηρια ο Πανος και στο κουμαντο ο Καπτα Σταυρος...

Στα αστεια οταν ειπαμε και του χρηστου να μας δώσει καβο πρυμνιο... το εδωσε, τον δεσαμε στον μωλο αλλα στην μπιντα του σκαφους αμολητος   παρεμεινε...

Για την ιστορία οι επιβαίνοντες ( ηλιακιακα) , Καπτα Σταυρος, Ντινα, Πανωραια, Πέτρος, Στεφη, Πανος ,Μακης, Τετα, Βαγγελης, Αννα, Χρήστος, Μιραντα, Παναγίωτης, Σταυρος,  Κώσταντινα, Μπέμπης. Σύλονο 16 νοματαιοι... Απων ο Καπτα Σπύρος , που η οχλαγωγια  - όπως συνηγόρησε και συμφώνησε και ο Καπτα Σταυρος - ήταν παραφωνία και παράγοντας ανασταλτικός στην επιβίβαση του..
Στο επόμενο δοκιμαστικό ελπίζουμε να έχουμε τα κατάρτια τοποθετημένα , και γενικά  να μην έχει αυτή την εικόνα του ατελούς και ημιναυπηγιμενου. ακομα σκεφτομαι το βλεμμα αποριας που ειχαν οι επιβενοντες των ιστιοφορων που συναπαντησαμε στο διαυλο...σαφως και θα αναρωτιουνταν τι ειμαστε....

στο δρόμο 2

στο δρόμο 2
Originally uploaded by AEGEOTISSA

ελενχοντας την πρύμη ενω εχουμε ήδη βγει στην ασφαλτο

στο δρομο

στο δρομο
Originally uploaded by AEGEOTISSA

και επιτελους ασφαλτος. Μπορει να ηταν στενουρα, μπορει να τρίξαν οι τακοι αλλα επιτελους πατουσαμε σε εδαφος στερεο.

νεοτερα της ναυπήγισης ...περι μαδερώματος και λοιπων εργασίων

Οι εργασίες στον κουρσάρο συνεχίζονται με πυρετώδης ρυθμούς. Πλέον η παρουσία των παιδιών του Πάνου & του Μάκη είναι καθημερινή, πρωί και βράδυ, το ίδιο και των εμβόλιμων επισκεπτών και βοηθών

.
Περί μαδερώματος:

μέχρι τέλος του Σεπτέμβρη ,πριν πιάσουν οι βροχές ,πρέπει να έχει ολοκληρωθεί το πέτσωμα , πέντε αράδες -πάντα κι άλλη κατά την ντοπιολαλία- μένουν για να κλείσει το μαδερωμα ,μαζί με τις καταφραγίες. Μαδέρι πάχους 45 χιλιοστών, 5,5 μέτρα μήκους και 20 εκ πλάτους. Βοηθήματα πέραν του καμινέτου, τα νταβίδια, τα μπουντελια και ο γρύλος ο υδραυλικός.
Οσα μας τρόμαζαν , τα ξεπεράσαμε ένα ενα...Από τον τρόπο που θα έμπαιναν τα μαδέρια(μια λάθος συμβουλή και παραλίγο να πήγαινε στράφι όλος ο κόπος ) μέχρι το πλανιαρισμα των στραβών για να στρώσουν οι σανίδες, το ζουμπαρισμα, το στοκάρισμα και το τρίψιμο... Όσο για σφήνες παρόλο το κυρτό του σκαριού ολα δείχνουν οτι θα τις αποφύγουμε. Οι σανίδες έρχονται σχετικά εύκολα, με σταντζόλα πάνω και κάτω. Στις κούρμπες της πλώρης και της πρύμης δουλεύει φωτιά για να γυρίσει το μαδέρι, ενίοτε και νερό. Ρίξαμε και κατράμι στη σαφρα, με την μυρωδιά της πίσσας να μας πηγαίνει χρόνια πίσω... τοτε που το πισσαρισμα ήταν τεχνική απαραίτητη για την στεγανοποίηση... Τοσο πίσω μας πήγε που κάποιος πρότεινε για σαβούρωμα να βάλουμε άμμο χύμα κάτω από τα μπανιολα. . Ούτε καν αγούλια … φυσικά η πρόταση απορρίφθηκε ομοφώνως…

Περι καλαφατίσματος , ζουμπαρίσματος και στοκαρίσματος
Μεσα στην βδομάδα περιμένουμε ενίσχυσης για το καλαφάτισμα καθώς ο Πάνος απο μόνος του δεν θα αντέχει τόσους αρμούς... Βεσσαριε, αν το διαβάζεις… “Μας λειπεις”…

Στο ζουμπαρισμα πρόθυμος εθελοντής ο Βαγγελης, αδαής μεν αλλά με μπράτσα γέρα... μέχρι και ζουμπά κατά παραγγελία του έφταιξε ο Πανος στο μηχανουργείο....
Όσο για τον αρμενιστη , μεσα στην ζέστη του Αυγούστου τον περάσαμε τρία χέρια μίνιο και αλλά τόσα στόκο, το τρίψαμε και έγινα σαν χαρτί λειος για να σταματήσει να φυραίνει το ξύλο. Έχει περαστεί και 2 χέρια βελατουρα...

Περί χρωματισμου
Εντονα μας προβληματιζει το χρώμα το τελικό που θα εχει το σκάφος. μόνο για τον αρμενιστη καταλήξαμε οτι θα είναι της ωχρας της ανοιχτης και γλυκιας η απόχρωση. Για τα έξαλα μπαλατζαρουμε ανάμεσα σε μπλε -μαύρο και μπορντό σκουρο πολυ... κάθε πρόταση καλοδεχούμενη... μαυρο μας ειπαν ότι του πρεπει του κουρσαρικου, αλλα και “μπλε μαρε…” που κατεληξε να γίνει συνθημα και φραση που αναμασαν γελώντας όταν οι μαστορες μας εχουν κέφια…

περί καθελκυσης
Και ερχόμαστε στο κομμάτι που εμένα με τρομάζει πιο πολύ… για την δυσκολία του αλλα και για τα απρόοπτα που ελλοχεύουν στην διαδρομή από τον ταρσανά μας στη θάλασσα. Αν όλα πάνε καλά το σκάφος θα πέσει μέσα στον Οκτώβρη στη θάλασσα. μη φανταστεί κανείς οτι θα είναι έτοιμο, μόνο το σκαρί αχαρο , διχως αλμπουρα και μπαστουνι, δίχως κουπαστες…και η μηχανή στη θέση της...

ρυμουλκιο θα πάει στο ντόκο... οι εργασίες θα συνεχιστούν στο νερό μέχρι και τα μέσα του καλοκαιριού του επόμενου που ευελπιστούμε ότι θα είναι έτοιμο να κάνει το πρώτο του δοκιμαστικό...

Περί σκαλιστών και λοιπών ξυλόγλυπτων καλλιτεχνημάτων
Αφού πρώτα φιλοτέχνησα μια πυρογραφία σε κυπαρίσσι, απομεινάρι απο το άλμπουρο του Αιγαιωτισσα του μικρού , δώρο στον Πάνο το δεκαπενταύγουστο, με την μορφή του κουρσάρου όπως τον φαντάσθηκα αρματωμένο, άρχισα να σχεδιάζω, στο μυαλό πρώτα τα σκαλιστά της πρύμης , εκεί που θα μπει το καπάκι...

υ.γ. είμαι σε δίλημμα αν πρέπει να αναρτήσω τώρα φωτογραφίες ή σε καμία 10 μέρες όταν θα έχει τελειώσει το πέτσωμα... για βοηθήστε με λίγο με τα σχόλια σας....

Σταντζόλα & μασταρί

Βγαζοντας σταντζόλα , με το μασταρί... το μικρό εκείνο μαγικό πάραγωνο κομμάτι κόντρα πλακε που μεταφέρει τις κλίσεις και τις γραμμές στην σταντζόλα και εν συνεχεία στο τελικό ξύλο. Πατροπαράδοτη αλάνθαστη τεχνική που η εφαρμογή της διευκολύνει αφάνταστα να βγεί το ξύλο με την σωστή κλίση

Μπήκαν οι τσάπες , τα πρώτα δύο μαδερια

λένε πως αν ένα σκαρι δεν μαδερωθεί, όσο ζωηρή φαντασία και να διαθέτεις δεν μπορείς να δείς την τελική "γραμμή" του... Και μάλλον δίκιο είχαν οι παλιοί... Ετσι οι πρωτες μέρες του Μαρτίου μας βρήκαν να τοποθετούμε τις τσάπες , τα δύο πρωτα πιο πλατία μαδέρια που βρίσκονται κάτω απο το τακάδο (ή κατά πως το αποκαλόυν σε άλλα μέρη "τρυπητό" ). Η γραμμή δεν μας απογοητευσε καθόλου, απλά καθώς ήταν το πρώτο μαδερωμα μας πέδεψε λίγο.Ηθελε προσοχή μεγάλη να μην σπάσει το ξύλο, ειδικά στην πλώρη που είχε έντονο γύρισμα (κούρμπα). δούλεψε λοιπον το καμινέτο και το νερό για να κάμψουν τις φυσικές ροπές του ξύλου ( να το "ψοφίσουν" σύμφωνα με τη γλώσσα των καραβομαραγκών). Λεπτομέριες;
-Τα μπροστινά μαδερια έμειναν οληνυχτις βουτηγμένα μέσα σε πηγάδι παλιο για να ποτίσουν...
-όπου υπήρχε διαφορά δούλεψε η πλάνη για τα φέρει ίσα
- το δευτερο μαδέρι στην άκρή του σπάστηκε με το εργαλείο του ρούτερ για ομορφία
- το ξύλο είναι πευκο φιλανδικό, διαλεγμένο άροζο -κατά το δυνατόν- με ρετσίνι ακόμη να αναβλύσει...

Μόλις έκλεισε και η πλώρη και το κουρέψαμε , στα μάτια μας ζωντάνεψε, το είδαμε αρματωμένο, να ταξιδεύει, να σκίζει τις θάλασσες

Μόλις λοιπόν μπήκε η βάση της μεσαίας τομής , βαμμένη ,τσαβετωμένη και στην θέση της ήταν τo πρώτο ξύλο που μας έκανε να φανταζόμαστε πως θα είναι το σκαρί...Ήθελε βέβαια μεγάλη μεγάλη φαντασία αλλά εμείς ταξιδεύαμε με το νου μας στις θάλασσες που μας περιμένουν…
Όταν άρχιζε να γεμίζει με στραβά – «να πήζει» κατά πως λέγαμε άρχιζε να μας δίνει κουράγιο για την συνεχεία... ήμασταν στη φάση που ακολουθώντας όσα προστάζει το παλιό τραγούδι, "σκαρίαζαμε ταξίδια μακρινά... όχι ως την Τζαμάικα αλλά για Αίγυπτο.... Κορσική....όλα είναι τόσα θολά αλλά και τόσο δημιουργικά.
Όταν όλοι οι νομείς μπήκαν , όλοι μας ρωτούσαν γιατί τόσο πυκνά τα βάλατε τα στραβά και εμείς απαντάμε αυτάρεσκα "για να 'ναι σκαρί γέρο να μην καταλαβαίνει το ζόρι της θάλασσας, "...


Μόλις έκλεισε και η πλώρη και το κουρέψαμε , στα μάτια μας ζωντάνεψε, το είδαμε αρματωμένο, είδαμε τις ατέλειες, προχωρήσαμε σε διορθώσεις, είδαμε που θα έρθει η θάλασσα – η ίσαλος « να μπει ο κόμπος μέσα», τι βαθικά θα τραβά….
Μόλις δε βάλαμε και τα πρώτα καμάρια σκεφτόμασταν πως θα χωριστούν οι καμπίνες, σε τι πλάτος θα μπει το μαουλοπόρτι και που θα είναι του μηχανοστασίου ο μπουλμές. Κάθε μέρα έχει και τις διαβουλεύσεις της για το επόμενο βήμα, το επόμενο ξύλο, το επόμενο χώρισμα.

Ο δρόμος μπροστά μας ακόμα είναι σίγουρα μακρύς, είναι όμως ένας δρόμος δημιουργίας, γεμάτος εικόνες σπάνιες , ακούσματα ξεχασμένα και λέξεις που έχουν την δική τους μοναδικότητα, τη δική τους μαγεία.
Αυτό που μας τραβά και μας παρακινεί μπορεί να μην έχει εξήγηση , μπορεί όμως να είναι και η αίσθηση ότι μετέχουμε σε ένα ταξίδι στο χρόνο, ή πάλι ότι συμμετέχουμε σε ένα δρώμενο που χάνετε, πως γινόμαστε συνεχιστές μια παράδοσης που απαξιώνετε από τους πολλούς
Ίσως είναι οι συμβουλές και τα μυστικά των παλιών, όπως για «φωτιά και νερό στο ξύλο που δεν γυρίζει» που μετουσιώνονται σε γνώση και εμπειρία ανεκτίμητη…
Ίσως είναι η εικόνα του Μάκη που ποζάρει με καμάρι στο φακό κρατώντας και δουλεύοντας το σκαρπέλο σαν τους «παλιακούς»…Ο Πάνος που σκέφτεται διπλά και τριπλά πριν αποφασίσει να πειραματιστεί , με «το ξύλο που δεν έρχεται» και την τεράστια υπομονή και επιμονή του…
Ίσως ακόμη να είναι και το ίδιο το ξύλο, υλικό ζωντανό που μας παιδεύει και γυρνά μόνο αν πας με τα νερά του…
Ίσως τέλος αυτό που μας τραβά να είναι και η ίδια η μοναδικότητα του εγχειρήματος που απαιτεί πάνω από όλα μια λοξοδρόμηση από τα πεπατημένα και συνηθισμένα μονοπάτια της ζωής…

Μπορεί στο χρονοδιάγραμμα μας να πέσουμε έξω, μπορεί το σκαρί μας να έχει ψεγάδια, μπορεί να δυσκολευτούμε να βρούμε το δρόμο προς τη θάλασσα – το στήσαμε σε χωράφι δανεικό, 4 χιλιόμετρα από το λιμάνι…- αλλά το σίγουρο είναι πως μόνο κερδισμένοι και «γεμάτοι» θα βγούμε από αυτή την εμπειρία.

και το ονομα αυτού

το όνομα του σκαρίου μας " κουρσαρος της Αγίας Μαύρας" ή λατινοφώνως "corsaro del' Santa Maura". οπου Σαντα Μαυρα το ενετικό όνομα της Λευκάδας....Εμβλήμα του τα λιοντάρια του Κάστρου του νησίου....

Και οσο για τους περιέργους που ρωτάν πως θα μοίαζεί, τα γνήσια σχέδια ακόμη δεν τα δείχνουμε - όχι για λόγους μυστικοπάθειας αλλα γιατί κατά την δειαρκεια της εφαρμογής αλλάζουν....Μπορώ μόνο να δείξω το σχέδιο που μας ενέπνευσε για την κατασκεύη.
φωτογραφίες πολλές με επεξηγήσεις και στο flirck : http://www.flickr.com/photos/aegeotissa/sets/72157604562914272/

“Τα φώτα μη σε κλέβουνε των πλοίων των μεγάλων

Η απαρχή της πραγματοποίησης ενός ονείρου παιδικού ….

Πάνε σχεδόν δέκα χρόνια που γνώρισα τον Πάνο Δρ., ναύτη στο Αιγαιώτισσα ΙΙ τότε. Μια από τις πρώτες κουβέντες που είχαμε ήταν για το όνειρο το παιδικό του : κάποτε να φτιάξει ένα σκαρί ξύλινο σαν τα παλιά τα πειρατικά , με πλώρη περήφανη καραβόσκαρου, μπαστούνι να σημαδεύει τον ουρανό, πρύμη καραβέλας με σκαλιστά πολλά και ακρόπρωρα. Δεν ήταν ανάγκη να είναι μεγάλο, δώδεκα – δεκαπέντε μέτρα μόνο γιατί κατά πως λέει και ο στίχος : «“Τα φώτα μη σε κλέβουνε των πλοίων των μεγάλων
αυτή για μας είναι η ζωή, η άλλη είναι των άλλων…”

Ήξερα κατά βάθος – πως αυτό που στους περισσότερους φάνταζε ρομαντική ονειροπόληση , κάποτε , όταν θα έρχονταν το πλήρωμα του χρόνου, θα άρχισε να αποκτά σάρκα και οστά ή καλύτερα καρίνα και στραβά, πέτσωμα και κατάστρωμα…

Μια δεκαετία λοιπόν αργότερα , με τα σχεδία κατασταλαγμένα στο μυαλό και σχεδιασμένα επί χάρτου βάλαμε πλώρη για το σκάριασμα…μόνοι δίχως ναυπηγούς, σε ταρσανά αυτοσχέδιο , κάπου στην Λευκάδα, να στήσουμε σάλες αρχέγονες, να βγάλουμε τα πρώτα χνάρια . τόση ήταν η ζέση για το σκαρί που τα χνάρια του ποδοστάματος της πλώρης , σχεδιάστηκαν ένα σούρωπο με το φεγγάρι μόνο να μας φωτίζει σε μια αυλή…

Πρώτες ύλες , κυπαρίσσι για την καρίνα και τα καμάρια , ευκάλυπτος για τα στραβά και το κοράκι της πλώρης ,φτελιά πολύχρονη για την πρύμη

Μετέχοντες και συμμετέχοντες : φυσικά ο Πάνος, ο Μάκης ( αδέλφια) με την αγάπή τους για την θάλασσα , τη όρεξη τους για δημιουργία , ακόμα αν θέλετε την τρέλα την όμορφη των Επτανήσιων.

Σχεδιαστής και συμβουλάτορας ο Καπτά Σταύρος ( ο πατέρας μου) με εμπειρία πολύτιμη την κατασκευή ήδη τριών μεγάλων ξύλινων σκαφών ( το πρώτο ήταν ένα πέραμα στην Κέρκυρα και φυσικά τα δύο τα Αιγαιώτισσα), χαρούμενος που τέτοια εμπειρία μπορεί επιτέλους να την μεταλαμπαδεύσει και σε γενιά νεότερη…

Η καρίνα έπεσε μόλις χτες ( 13 / 04 του 2008) . Το ίδιο και τα δύο τα ποδοστάματα…. Οι εργασίες θα προχωράν αργά , υπάρχουν και οι κύριες ασχολίες μας που δεν μπορούν να περιμένουν…. Ευελπιστούμε όμως σε ένα ενάμιση χρόνο να σηκώσει άγκυρα …

Στο σετ αυτό θα ανεβαίνουν φωτογραφίες από την βήμα προς βήμα ( και με κάθε λεπτομέρεια) κατασκευή του πειρατικού μας… Όσοι πιστοί πιστεύεται πως θα βρείτε εδώ ενδιαφέρον , κοπίαστε…

Α… όνομα ακόμα δεν έχει βρεθεί οπότε κάθε ιδέα είναι καλοδεχούμενη….