το πρωτο δοκιμαστικο

Δευτερα του Πάσχα, σχεδον δυο χρονια απο την εναρξη της ναυπηγισης και εγενετο το πρωτο δοκιμαστικο....

Με τον Καπτα Σταυρο -σιδερενιο- στο τιμονι, ειπαμε να πραγματοποιησουμε το πρωτο δοκιμαστικο του Κουρσαρου...Πορεια νοτια, πορεία από την Μαρινα της Λευκάδας προς τον Γερακα και αργοτερα προς Σπάρτη...

Επιστρατευτηκαν απο το Αιγαιωτισσα, σωσίβια 15 , και 2 παιδικα. χαρτης και κομπασο παλιο (του sunny cruise  το μόνο απομειναρι) για να βγαλουμε ταχυτητα με τον τρόπο τον παλιο και τον σίγουρο, gps  του Πέτρου για να υπολογιστει πιο ευκολα και γρηγορα.... V.H.F. μπαταριας φορητο, το τεσσαροχαλι του Βεσσαριου μαζι με καδενα και  σκοινι, νερα μπολικα, γλυκα για κέρασμα ("Την γέφυρα κερνάμε πρώτα"), γρασσο για την σαλαμαστρα... κιλιμια για να καθισουμε κλπ κλπ... Μπορει και να μοιαζαμε με εκδρομη σχολικη, παντως για τους περισσοτερους απο εμας - τουλαχιστον για τους εχοντες σχεση αμεση η εμμεση με το υγρο στοιχειο- το ταξιδι αυτο σημαινε πολλα, αν και διαφορετικα για τον καθενα...

Ο Πάνος π.χ το εβλεπε σφαιρικα... να δουμε συμπεριφορα του σκαφους στο ταξιδεμα, και την μανουβρα, να δοκιμαστουν μηχανη, αξονικα, πηδαλιο και υδραυλικα , αντε να δουμε και τι ταχυτητα θα επιανε...ειναι την αποψης που πολυ ναυτικοι συμμεριζονται, πως αν η προπελα δεν γυρισει δεν μπορεις να εισαι σιγουρος για τα προβληματα ή την επιτυχια ενος σκαφους...

Της ιδια αποψης και ο Μακης αν και με περισσοτερη εμφαση στην ταχυτητα την τελικη που θα επιανε... τον ειχαν απογοητευσει τα σχολια οτι δεν θα ξεπερνουσε τα 8 μίλια.... Ο Καπτα Σταυρος στο πρωτο crash test  μετα το μπαλονακι... Μολις ειδε θαλασσα και τιμονι,ξεχαστηκε, ανεβηκε την προχειρη τη σκαλα με τη σβελταδα εφήβου και την περιεργεια και την ανυπομονησια να δει το ταξιδεμα του σκαριου...

Τι καν αν μας έλειπαν τα άλμπουρα, η αρματωσιά, το κατάστρωμα, η κουπαστές , τι και αν η τιμονιερα και το χειριστήριο ήταν σκαριασμενα πρόχειρα.... Έφτανε για έμενα να βλέπω πλώρη να σκίζει τα νερά, να νιώθω την αρμυρά.... Σχεδόν δυο χρονιά είχα να ταξιδέψω... Τα ταξίδι αυτό μου έδιωξε όλη την ένταση των προηγούμενων ημερών, την αγωνία και το φόβο...Οσο για την Πανωραια, δεν εχω ξανααπντησει σε γυναικά άλλη τόση λαχτάρα και αγάπη για την θαλασσα και καθε τι ναυτικο..πληρη ταύτιση συναισθημάτων...
Καθεις λοιπον με τους λογους τους ξεχωρους, κατι αποκομισε....
Στο δια ταυτα....ομως και στο πρακτικό μέρος τις υποθεσης που παρουσιαζει και το μεγαλύτερο ενδιαφερον για τους καραβολάτρες.

Ταχύτητα επιασε τα 10 μιλια ανετα, εχοντας τρατο και γκαζι και αλλο...Η οικονομική ταχυτήτα του θα "κλεισει " στα 9,5. Μια χαρα για ξυλινο σκαρί...
Το τιμονι ειχε καποια μπόσκα, ακουγε απιστευτα και μου θυμιζε αυτοκίνητο... ελαχιστα το εστριβες και γύρισε το σκαφος αμεσως. Στην αρχή με ψιλοτρμαζε καθως ειχα συνηθισει αποτ αδικα μας με την αργή επαναφορα , αλλα μετα, ειδικα στον γυρισμο που ειχε και  το αερακι απο την πλώρη οταν  επιασα να τιμονευω το συνήθισα... Προτιμήσαμε την τιμονιερα του ντεκ απο την εσωτερική και ας ηταν σκαριασμενη προχειρα. Ειχαμε θεα πανοραμικη και για πρωτη φορα δεν με φοβισε το υψος , ακι μην ειχε κολωνακια ακομη, εγω καθομουν στην κουπαστη ανετα...

Η μηχανή στην αρχη μεχρι να ζεσταθουν μεταλλα και φλάτσες μύριζε... δεν ανεβασε θερμοκρασία, ο θορυβος της γλυκος και μετα το πρωτο δεκαλεπτο σταμάτησε και η αρχικη ανεπαισθητη κάπνα. Φυσικα διεψευσε οσους ελεγαν οτι θα πέσει μικρη για τετοιο σκάφος. και στις μανουβρες τις δοκιμαστικες (εν ειδη πρυμνοδετισης, δίχως αγκυρα, "οπως στα κουλουριώτικα") που καναμε στο Γερακα, ακουγε αμεσως και γυρνουσε με την πρωτη...Δοκιμάστηκε πρόσω ανάποδα, στο ρελαντί, ολοταχώς κλπ κλπ...μας αφησε αριστες ενυτπώσεις.
Στα απροοπτα αν μπορει να τα χαρκτηρίσει καποιος ετσι ηταν μονο η αυξημενη θερμοκρασια στην μποκολα, ενδεχομενως να υπήρχε γρασο παραπανω ή να ήταν ο μπρουτσος σφιχτος. Το πρώτο που θα ερευνηθει...
Σε δεύτερο επίπεδο, ένα ανεπαίσθητο bypression (βαιμπρεσιο) που πρώτο το αυτί της Πανωραίας και το δικό μου έπιασε... και καθώς το νιώθεις και το ακούς μόνο  στην πρύμη , μάλλον ενοχοποιείτε ο άξονας του τιμονιού  και ο τζόγος που έχει στην βάση του πηδαλίου...
Στην μανουβρα του γυρισμου, στην πλωρη ο Μακης , στην πρύμη εγω, μπαλονια η Πανωρια κα ιη Ντινα, ο Βαγγελης καβοδέτης , στα χειρηστηρια ο Πανος και στο κουμαντο ο Καπτα Σταυρος...

Στα αστεια οταν ειπαμε και του χρηστου να μας δώσει καβο πρυμνιο... το εδωσε, τον δεσαμε στον μωλο αλλα στην μπιντα του σκαφους αμολητος   παρεμεινε...

Για την ιστορία οι επιβαίνοντες ( ηλιακιακα) , Καπτα Σταυρος, Ντινα, Πανωραια, Πέτρος, Στεφη, Πανος ,Μακης, Τετα, Βαγγελης, Αννα, Χρήστος, Μιραντα, Παναγίωτης, Σταυρος,  Κώσταντινα, Μπέμπης. Σύλονο 16 νοματαιοι... Απων ο Καπτα Σπύρος , που η οχλαγωγια  - όπως συνηγόρησε και συμφώνησε και ο Καπτα Σταυρος - ήταν παραφωνία και παράγοντας ανασταλτικός στην επιβίβαση του..
Στο επόμενο δοκιμαστικό ελπίζουμε να έχουμε τα κατάρτια τοποθετημένα , και γενικά  να μην έχει αυτή την εικόνα του ατελούς και ημιναυπηγιμενου. ακομα σκεφτομαι το βλεμμα αποριας που ειχαν οι επιβενοντες των ιστιοφορων που συναπαντησαμε στο διαυλο...σαφως και θα αναρωτιουνταν τι ειμαστε....

Βαλαμε την μηχανη εμπρος...

 

Το Σαββατο που μας πέρασε μπηκε η μηχανη μπροστα... Ηταν ενα σουρουπο συννεφιασμενο , που η καπνα της μηχανης , (δεν ηταν ρεγουλαρισμενη) το εκανε ακομα πιο ανταριασμενο...

Ο ντοκος δεν φαινοταν απο τον καπνο... Οι μη γνωριζοντες νομιζαν πως πηραμε φωτια... Ευτυχως  πυροσβεστικο δεν κατεφθασε, και η μηχανη ξεκαπνιζε... Παντως αν εμενε ετσι θα καναμε ντορο στα λιμανια...
και ιδου οι αποδειξεις....

Σήμερα τοποθετήθηκε και η γεννητρια και οι δεξαμενες οι υπολοιπες... Τελειωσε και το υπολοιπο καταστρωμα...

Οσο για το σκαλιστο της πρυμης κοντοζυγωνει στο τελος του... Δειτε μια προγευση...

 

Και μια χαρη να ζητησω... Αν καποιος απο τους αναγνωστες μας γνωριζει λατινικα, μηπως θα μπορουσε να μου πει πως λεγετε το κοκκινο στα λατινικα?

ετοιμοι για την θαλασσα

Μπήκαμε στην τελική ευθεία. τα υφαλα μουραβίαρονται, τα εξαλα βάφονται μπορντω-καφε (να δίνει τον τόνο του παλιου), το ζωνάρι  ώχρα, η παπαδία της πρύμης βερνικί. Οι παπάδες και τα μπατσικάρμια κατασκευαζονται (απο τον Καπ. Σταυρο γιατί απο κάπου πρεπει να δεθεί το σκαφος), η μηχανη τοποθετήθηκε, η μποκολα, το τιμόνι το κατασκεύαζει ο Πάνος, την προπέλα την αναμένουμε εντος τον ημερων και εγω μολις τελειωσα το πρωτο ξυλογλυπτο της πρύμης, ειμαιετοιμη και για το δευτερο, σχεδιασα σε σκαριφημα ολα τα υπολοιπα και τις κανονιοθυρίθες...
Και αν ολα τα παραπανω εξάπτουν την φαντασία και μας κανουν να ονειρευαστε στων στίχων το ρυθμο
"Αντε να λύσουμε, να ξεκινήσουμε ,και τους βαρεθηκα , δεν τους μπορώ"

η πραγματικότητα μας προσγειωνει καθώς πολυ δουλεια, μαλλον η περισσότερη μας περιμενει μετα την καθέλκυση...
Φωτογραφίες μολις ολοκληρωθει το βάψιμο...

στο δρόμο 2

στο δρόμο 2
Originally uploaded by AEGEOTISSA

ελενχοντας την πρύμη ενω εχουμε ήδη βγει στην ασφαλτο

στο δρομο

στο δρομο
Originally uploaded by AEGEOTISSA

και επιτελους ασφαλτος. Μπορει να ηταν στενουρα, μπορει να τρίξαν οι τακοι αλλα επιτελους πατουσαμε σε εδαφος στερεο.

Καραβια βγηκαν στη στερια.... οι λεπτομεριες

Το πρώτο κεφάλαιο της ναυπήγησης έκλεισε.

Παίρνοντας λοιπόν  τα γεγονότα από την αρχή, υπομονή να έχετε μόνο να διαβάζετε …

Προετοιμασία  για την μεταφορά.

Είχαμε σκεφτεί και μελετήσει τα πάντα, για κάθε πιθανό ή απίθανο εμπόδιο που θα συναντούσαμε. Είχαμε μετρήσει τον δρόμο, το ύψος των καλωδίων,  είχαμε σταμπάρει τις λακκούβες, ελέγξει τις στροφές, παραγγείλει μπάζα για το χωράφι, και κανονίσαμε η ανύψωση με τους γερανούς και η επικαθιση στην πλατφόρμα να γίνει κατά τις 2 με 3 το μεσημέρι του Σαββάτου, όμως ως συνήθως αλλιώς τα λογαριάζεις και αλλιώς έρχονται.

Αναποδιά πρώτη

 όπως έγραψα και στην ανάρτηση την προηγούμενη τελευταία στιγμή πληροφορηθήκαμε πως δεν μας έδιναν την πλατφόρμα μεταφοράς που είχαμε βρει. Άρχισε ένας αγώνας δρόμου, κινητοποιήθηκαν γνωστοί και άγνωστοι και τελικά από την Πλαγια μας παραχώρησαν  την  μόλις 6 μέτρων πλατφόρμα  με το ελεύθερο  να κάνουμε ότι επεμβάσεις ,κολλήσεις, μετατροπές θέλουμε…Το μήκος της ήταν πολύ μικρό αν σκεφτεί κανείς ότι το σκάφος είναι 15 μέτρο. Έπρεπε λοιπόν στην νέα μικρή πλατφόρμα να κολληθούν σίδερα , επεκτάσεις και καθώς ήταν και  σε δύο επίπεδα να την ευθυγραμμίσουμε για να στρώσει η καρίνα αλφαδιασμένοι. Δουλεία μπόλικη , που μας φόβισε ότι θα προκαλούσε καθυστέρηση. Παρόλα αυτά και παρά τα απαισιόδοξα σχόλια που ακούστηκαν ήμουν σίγουρη ότι τα παιδία θα έβρισκαν τρόπο να τα καταφέρουν , έτσι και αλλιώς ο Καπτα Σταυρος επέμενε ότι και βάζα να είχαμε δεν θα ήταν μεγαλύτερα…

Αναποδία δευτερη

Σάββατο πρωί αρχίσαμε τις εργασίες για να επικαθίσει το σκάφος. όμως οι γερανοί λόγω υποχρεώσεων ανειλημμένων ήρθαν νωρίτερα. Λείπαμε λοιπόν οι μισοί όταν ξεκίνησε η επιχείρηση ανύψωσης. Κατάλαβα ότι κάτι κακό  συμβαίνει όταν  τηλεφωνώντας στον Καπτα Σταυρο , και ενώ μου λέει ότι ξεκίνησαν το σήκωμα νωρίτερα, τον ακούω ξαφνικά να φωνάζει και να μην μου άπαντα.

Φτάνοντας του σκοτωμού στο Καλιγονι αντικρίζω  τους δυο γερανούς να το έχουν κρεμασμένο, μια τσάπα να σηκώνει την πρύμη από το ποδόσταμο και το μεγάλο τρακτέρ να συγκρατεί τον γερανό του Μονζτου που πήγε να μπατάρει...

Όλοι ιδρωμένοι, κάτωχροι  να φωνάζουν και η  ατμόσφαιρα βαριά.

Τα μικρά , ο Σταύρος και ο Κώστας μου εξήγησαν ότι  η πρυμιά βασκια του γερανού δεν ζύγισε καλά και το σκάφος έπεσε με την πλωρή στην αρχή, μπατάρισε μετά στο πλάι  σηκώνοντας παράλληλα στον αέρα τον γερανό , ακούμπησε ευτυχώς στο τρακτέρ που αγαντάρισε και στη συνεχεία έπεσε με γρούμπο στο έδαφος  χτυπώντας  την καρίνα της πρύμης. Έμεινα άφωνη. «Ζημια εγινε?»-«Όχι» μου απαντησαν, ουτε αρμός δεν άνοιξε… Ευτυχώς ήρθε αρωγός η τσάπα που τυχαία ήταν εκεί για να στρώσει τα μπάζα και ανασήκωσε το σκάφος από τις πρύμη.

Μετά από ώρα αρκετή και φωνές αντεγκλήσεις απερίγραπτες (όλοι ωρύονταν γιατί αν από την αρχή είχαν εισακουστεί οι οδηγίες που είχαν δώσει δεν θα είχε συμβεί τίποτα…). το σκάφος κάθισε στην πλατφόρμα. – τις φωτογραφίες θα τις βαλω αργότερα γιατί είναι τραβηγμένες με το κινητό.

Τακαρισμα  και στελα

(οι τακοι και η Στελλα του Κουρσαρου)

Μεσημέρι  και κανείς δεν έφυγε – πέρα από τους γερανούς-  φαγητό στο πόδι και σειρά έχει το στελιαρισμα του σκάφους με τάκους σφήνες,  πόδια σιδερένια, αντηρίδες και φυσικά ιμάντες. Παρόντες πέρα από τον Μάκη, το πλήρωμα του Αιγαιωτισσα , Σταθης , Βεσσαριος , Πανος, Καπτα Σταυρος ,εγω …Ο Κώστας και ο μικρος Σταυρος για τα θελήματα. Ο Πέτρος τακτικότατος επισκέπτης έκανε δρομολόγια χτες Λευκάδα-καλιγόνι… Πήρε ώρες καμπόσες το σκαριασμα. Θέλαμε να αποφύγουμε κάθε κίνδυνο, ακόμη και την περίπτωση ανατροπής. Οι περισσότεροι αναρωτιόταν γιατί  οι τάκοι μπήκαν μέσα και όχι στην άκρη της πλατφόρμας Ο καπτα Σταυρος έδινε διάλεξη κανονική για να πείσει ότι έτσι  υπάρχει καλύτερη ισορροπία.

(το ματι κατω απο το Σταυρό)

Στο ενδιαμεσο κάρφωσα  στην πλωρη και ένα μάτι γουρι που ειχα φτιαξει το ξημερωμα με πυρογραφο για να μας φυλα από τα σχολια τα κακα και το ματι το μίζερο...

Ρυμουλκιο

Κατά τις πέντε έφτασε και ο Βαγγέλης, ο έτερος των οδηγών τρακτέρ. Το μικρό τρακτέρ ήταν αυτό που τραβούσε γιατί η καμπίνα του μεγάλου έβρισκε στην πλώρη. Το μεγάλο θα ήταν stand by σε περίπτωση που έκανε διαφορικό ή δεν μπορούσε να τραβήξει το μικρό.

Έξι η ώρα όλα έτοιμα.  Θεατές κατέφθασαν  του εγχειρήματος, η Αγγελική , η Κωνσταντινα η Κυρα Μαρία, η Σόφη , η Μιραντα ( έτσι γιατί μερικοί υποστηρίζουν πως δεν κάνει γυναίκες να είναι παρούσες σε καθελκύσεις και μεταφορές πλοιων είναι λέει  δήθεν γρουσουζιά.). Η Τέτα ήρθε αργότερα.

(οι πρωτες ροδίες)

Στις πρώτες ροδιές όλα έβαιναν άψογα . Όλοι είχαν πάρει τις θέσεις τις σωστές, κουμάντο έκανε ένας, οι άλλοι στα πόστα που είχαν οριστεί, σαν καράβι κανονικό.

Ο Μάκης στο τρακτέρ, ο Βαγγέλης στο άλλο, ο  Βεσσαριος τελευταία στιγμή σκατζαρισε με τον αρρωστο Πανο και ανέβηκε αυτός βιγλάτορας  στο κατάστρωμα , να παραμερίζει  τα καλώδια – ο πρώτος επιβαίνοντας - , ο  Σταθης με την βαριά ανα χείρας να τσεκάρει τις σφήνες, ο καπτα Σταύρος να κάνει κουμάντο για το δρόμο πλώρα μαζί με τον Αλεκο, ο Πάνος να ελέγχει την πρυμη

(Ο βεσσαριος και τα καλώδια)

 Όλοι οι γείτονες που τόσο καιρό τους ταλαιπωρούσαμε με τον θόρυβο και τις σφυριες βγήκαν να δουν και να ευχηθούν.

Και φτάσαμε στο σημείο το δύσκολο , στο ανάχωμα και την στροφή που υπήρχε ανάμεσα στο χωράφι και το κτήμα. Το μικρό τρακτερ έκανε διαφορικό, παρόλο το μπάζωμα, συνέδραμε και το μεγάλο, όμως υπήρχε ανηφόρα και το σκάφος μπαλατσαρισε και δεν προχωρούσε , τα καλώδια των στύλων ( ρέυματος και τηλεφώνου) ακουμπούσαν την πρυμη και κοιτούσαμε όλοι με την ανάσα κομμένη., Ο Βεσσαριος ήταν έτοιμος να πηδήξει αν μπατάριζε. Ο Μήτσος ο γείτονας ήρθε δίπλα και μου λέει «δεν μπορώ να βλέπω με έπιασε το στομάχι μου», η Σοφή από την αμηχανία της τύλιξε και μάζεψε μετροταινία  20 μετρη.Η Κυρα Μαρια με τα χέρια στη μέση πηγαινοερχοταν νευρική. Τους υπόλοιπους δεν τους έβλεπα , ήταν  μπροστά από το τρακτέρ, εγώ φώναξα στα μικρά να απομακρυνθούν.

Ο κίνδυνος  να τουμπάρει η πλατφόρμα λόγω τις ανωμαλίας του εδάφους ήταν μεγάλος.

Οι κινήσεις αργές , μεθοδικές, δίχως φωνές και απόλυτα ήρεμα. Βάλαμε ξύλα με το Σταθη και το Πανο  για να παταν οι ροδες και να μην βουλιάζει.

(μολις ξεπέρασε το δύσκολοτερο σημειο της διαδρομης)

Όταν επιτέλους μετα από ένα ατελειωτο 20λεπτο  ξεπέρασε και ήρθε στα ίσα, ένας στεναγμός ανακούφισης βγήκε από όλους και ένα χειροκρότημα εμψύχωσης από τον καπτα Σταυρο. (οι φωτογραφιες και τα βίντεο είναι πριν αρχίσουν τα μεγάλα ζόρια. μετα δεν είχα κουράγιο να τραβήξω.)

Στο δρόμο ξανασφίγγαμε τους τάκους ( ο Στάθης δεν νομίζω ότι θα μπορεί να κουνήσει τα χέρια του σήμερα από τις σφυρίες). Ο Βεσσαριος με κίνδυνο μεγάλο και  με την βοήθεια ξύλων παραμέριζε τα καλώδια, έκοβε κλαδιά δέντρων που μας εμπόδιζαν  με το βενζινοπριονο( απέκτησα κλαρες καρυδιας , ευκάλυπτου, ελιας και αγνωστου προελευσεως ξυλο για σκάλισμα. ).

Το αρχικο σχέδιο ήταν να προχωρήσουμε λίγο , να αφήσουμε το σκάφος σε ένα πλάτωμα και να συνεχίζαμε την Κυριακη το πρωί για να μην κλείσουμε την κυκλοφορία ( 5 χιλιόμετρα έπρεπε να διανύσουμε). Όμως ήρθε η συνεννόηση με την αστυνομία και  μας επέτρεψαν να συνεχίσουμε. Εγώ ήμουν το αυτοκίνητο συνοδείας με αλαρμ ανάμενα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ακούω το σχόλια όλων όσων είχαν μαζευτεί θεατές αυτού του περίεργου θεάματος. Και τα καλα ,αλλά και τα κακεντρεχή ( όχι που θα έλειπαν).  Όλοι ρωτούσαν ποιανού είναι, των παιδιών  ελεγε ο Καπ. Σταυρος δείχνοντας με καμάρι τον Πάνο, των Κοκκιναιων απαντούσαν άλλοι.  Σταχυολογώντας λίγα από όσα πήρε το αυτί μου, πέρα από τις ευχές για θάλασσες καλές και ταξίδια…

-         « μα καλά , επιτρέπει σε ανίδεους το λιμεναρχείο να φτιάχνουν πλοία, που ξέρουν αυτοί από θάλασσα?» το κακό σχόλιο ενός καρμίρη μπαρμπα. Και μάταια ο γνώριμος προσπαθούσε να του εξηγήσει ότι ακόμη και αν δεν ειχαν ξαναφτιαξει σκαρί τόσο μεγάλο , τα παιδία γνωρίζουν τη θάλασσα όσο λίγοι και οι ναυτοσύνη κυλά στο αίμα τους

(ήθελα να πέρμβω να του πώ ότι ο Πανος έζησε το ναυάγιο του Σαμινα, ότι ρισκάρισε τη ζωή του  εκείνο το βραδύ για να σώσει κόσμο, ότι είναι ναυτικός από του λίγους  μαγγιωρος , άξιος και παντα σκεπτόμενος και ψύχραιμος, , ότι ο Μακης έχει μυαλό εύστροφο που κόβει και σκαρώνει πατέντες που σε σώζουν, ότι ο Καπτα σταυρος σκάρισε 2 δικα του σκάφη από το μηδέν και το ένα έμελλε να είναι από τα μεγαλύτερα εν Ελλάδι ξύλινα αλλά τι νόημα θα είχε… προσπέρασα αδιάφορη…)

-         Τα σχόλια γνώριμων όταν αποκρυνθηκε, τελικά έχει πολύ ωραία πρύμη, θα γίνει καλό.

-         Τα τσιγγανόπουλα που μας ακολουθούσαν κατά πόδας: « καλέ κυρία πειρατικό δεν είναι αυτό?»

«Από φωτογραφίες το είδατε?»

Οδευοντας προς την Μαρίνα.

Αφού περάσαμε γεφύρια μικρά και παλιά , στενούρες , στροφές απότομες και λιθιες δίχως παρατράγουδα φτάσαμε στον κεντρικό δρόμο, εκεί ειδοποιήσαμε την αστυνομία και η τροχαία έστειλε περιπολικό που διέκοψε την κυκλοφορία και όρισε εμένα συνοδό… Με το που έφτασε στην είσοδο – είχε ήδη βραδιάσει-  βεγγαλικά  φώτισαν τον αέρα , κάποιο μαγαζί είχε εγκαίνια. Το πήραμε για οιωνό καλό , καθώς την πρώτη πρώτη μέρα που με το φεγγαροφως σχεδιάσαμε τα ποδοστάματα πάλι βεγγαλικά έσκιζαν τον ουρανο… Το πρώτο κεφαλαίο έκλεισε όπως ακριβώς είχε αρχίσει. Σουρωπο 9 η ωρα ήμασταν κατάκοποι αλλά ικανοποιημένοι. Μια μέρα που τα είχε όλα, που τίναξε την αδρεναλίνη στα ύψη…έλαβε τέλος.

(μπαίνοντας στην μαρίνα)

Το επόμενο στάδιο είναι η καθέλκυση στα νερά, σε ένα μήνα το αργότερο…και το στάδιο το σπουδαίο , που θα αναδείξει το σκαρί, σε μοναδικό, η αρματωσιά , τα κομοδέσια του και η πιστότερη απόδοση  και εφαρμογή στην πράξη της εικόνας του πειρατικού που έχουμε στο μυαλό μας….

Στα παρειλειπόμενα και ενδιαφέροντα

-         Η επεισοδιακή είσοδος του Πατήρ Κανελου ( πατερας του Βεσσαριου ) στο πλάνο αποφόρτισε την ατμόσφαιρα. Έλλειπε όλη την μέρα και όταν πήρε χαμπάρι ότι ξεκίνησαν χωρίς αυτόν κατέφθασε (δείτε το βίντεο) στην συνεχεία προπορεύτηκε και έκλεισε το δρόμο ειδοποιώντας  τα αυτοκίνητα και εκτελώντας χρέη τροχονόμου εμπόδισε πολλούς παρείσακτους…με  τον δικό του αποφασιστικό τρόπο να έρθουν.

-         Οι περισσότεροι νομίζοντας πως θα το ρυμουλκήσουμε την Κυριακή απουσίαζαν. Στην ηχηρές απουσίες καταγράφουμε και τον Τελη που πάντρεψε την κόρη του – να σας ζήσουν-.

-         Μετά από τέτοια διαδρομή , σκορτσαρισματα, ανηφόρες, κατηφόρες  και λακκούβες , δεν άνοιξε ούτε μισός αρμός, ούτε ένα σόκορο δεν έπαιξε, δεν έσπασε στόκος…. Απόλυτη ικανοποίηση για την κατασκευή….

-         Τέλος ο Πάνος, όσο παράδοξο και αν φαίνεται, ήταν  τόσο ήρεμος που ανησυχήσαμε? Φταίει η γρίπη που περνάει? Τα σιρόπια τα αντιβηχικά ή μήπως ήταν τόση η αγωνιά του που το καθιστούσε απόλυτα νηφάλιο ?

-         Ευχαριστίες.

Απο ποιον να πρωτοξεκινήσουμε? Από το Πλαγίωτη με την πλατφόρμα, ή  μήπως τον Θοδωρή με τον γερανό? Σίγουρα ένα μεγάλο μπράβο στο Βαγγέλη, Ένα τεράστιο ευχαριστώ στον Κύριο Αλέκο που ρύθμισε άψογα την διέλευση μας.

Θα ήμουν αγνώμων αν δεν ανέφερα τον Βεσσαριο και τον Σταθη , τα δικά μας παιδία –του Αιγαιωτισσα, ναυτικοί βγαλμένοι και ζυμωμένοι από τον cpt Σταυρο – που χτες τα έδωσαν όλα. Απίστευτη και ανεκτίμητη βοήθεια.

Ευχαριστούμε και τους γείτονες που μας ανέχτηκαν ενάμιση χρόνο και όλους όσους μας συμπαραστάθηκαν με την παρέα και την κουβέντα τους τα καλοκαιρινά τα απογεύματα….(σαν ευχαριστίες τον Oscar μου ακούγεται αλλά δεν πειράζει)

Και τέλος ευχαριστώ και όλους εσάς που μας διαβάζετε και σας θεωρώ  συνοδοιπόρους στην ναυπήγηση… και συχγωρεστε την μακροσκελή σημερινή ανάρτηση αλλά και πάλι όσα και αν έγραψα δεν αντικατοπτρίζουν ούτε στο ελάχιστο όσα περάσαμε χτες……

Καραβια βγηκαν στη στερια....

Η μεγάλη μέρα έφτασε, εν συντομία για τους αγωνιούντες στέφτηκε με αγχος απίστευτο – τις συνήθεις αναποδιες που συμβαίνουν όταν νομίζεςι πως όλα τα εχεις σκαφτεί, με φωνές κλασσικα αφού ο Μόντζος ηταν εκεί (θυμάσαι Θεοφιλε με τα άλμπουρα τον γερανό???), χτυποκάρδια  παααααρρρα πολλλλααααααα, ταλαιπωρία και τελικά επιτυχία.

Είμαι κατάκοπη, κλεισαμε 12 ώρο στο πόδι θέλω  να γράψω τι έγινε , να μοιραστώ τη χαρά μας…αλλα δεν αντεχω… Αυριο λοιπον τα σπουδαια και ολες οι λεπτομεριες.

η μεγάλη μέρα έφτασε

Ο Πάνος βγάζοντας μια απο τις τελευταιες σανίδες

  Η τελευταια καταφραγή που δεν ελεγε να κλεισει

 

Μετά βασάνων, κόπων αλλά και ικανοποίησης περισσής η μεγάλη μέρα επιτέλους έφτασε.

Το σκάφος έχει πλήρως πετσωθεί και σήμερα αν όλα πάνε καλά θα το επικαθίσουμε στην πλατφόρμα , με την βοήθεια δύο γερανών, και αύριο πουρνό πουρνο θα ξεκινήσει η επιχείρηση μεταφοράς του στην Μαρίνα της Λευκάδας. Ο καιρός στάθηκε ιδιαίτερα ευνοϊκός μαζί μας αλλά σίγουρα δεν μπορούμε να ρισκάρουμε και να παραμείνουμε και άλλο στο χωράφι καθώς αν λασπώσει θα είναι αδύνατο να σκαρίαστει ο γερανός και θα αναγκαστούνε να ξεχειμωνιάσουνε εκεί.

Η Μαρίνα δέχτηκε να μας φιλοξενήσει σε τιμή άκρως συμβολική και δελεαστική για ένα μήνα. Εκεί θα παλαμιστεί το σκαφος, θα μπουν δυο χρωστούμενες στραγαλιες και η φουρνιστή, θα βαφτεί , τώρα είναι ακόμη με τα μίνια και τους στόκους (  καθως με την μεταφορά θα ανοιξουν οι αρμοι, "θα σπάσουν" καθώς λένε οι στόκοι). Στην μαρίνα επίσης θα τοποθετηθεί η μηχανή και τα αξονικά. και εκεί  θα γίνει και η καθέλκυση.

Κλασσικά εγώ το  όνειρο το ειδα .Το ρίξανε  λέει στην θάλασσα και η χαρά μου ήταν απερίγραπτη γιατί στάλα νερό δεν έμπαινε από τους αρμούς του… και με ρυμουλκιο εκανε το πρώτο του ταξίδι και πήγε και πλεύρισε στο Αιγιαιώτισσα δίπλα. Ξύπνησα χαρούμενη και όταν το είπα στον Πάνο με πείραζε ότι το όνειρο ήταν ελλιπές γιατί δεν κατέγραψα την ταχύτητα που έπιασε…

Η τελευταία βδομάδα  πάντως ήταν πολύ κοπιαστική, άρχισε μέσα στα νεύρα , με δίχως ουσιαστικό αποτέλεσμα. Μια αράδα έλειπε για να κλείσει και δεν έλεγε να τελειώσει με τίποτα. Ο Πάνος  γριπιασμένος και συναχωμένος – ήθελε πέρδικες να κυνηγήσει-  προσπαθούσε  μόνος του να τα κάνει όλα. Φυσικά νευρίαζε, φυσικά μετά του πήγαιναν όλα στραβά, ξεβαφτίζονταν –κατά την έκφραση του- και  στόλιζε τον Άγιο Γεράσιμο ( Μάκη ακους?)… Την Κυριακή το απόγευμα ήταν το αποκορύφωμα. Ποτέ μα ποτέ δεν τον έχω δει τόσο νευριασμένο. Ήμασταν οι δύο μας και δεν τολμούσα να πώ κουβέντα… Ευτυχώς σαν από μηχανής θεός εμφανίσθηκε η Πανωραια  και σταμάτησε… Το βράδυ είχε πυρετό , όποτε λογίζεται η συμπεριφορά του ως παρενέργεια της γρίπης…

Χτες επιτέλους με τελειωμένα όλα τα μερεμέτια και σε στιγμή  που ήταν μόνοι  με μοναδικούς  παρόντες τον καπτα Σταύρο και μένα, ήρθε η ώρα του απολογισμού. Δίχως κομπασμούς  , το αποτέλεσμα μας αφήνει ικανοποιημένους και με το παραπάνω. Ένα σκαρί από τα πλέον δύσκολα που ελάχιστοι θα αναλάμβαναν να ναυπηγήσουν , με γυρίσματα  φοβερά για τόσο χοντρό μαδέρι, με δίχως ουσιαστική εμπειρία , παρά μόνο το μεράκι και τις γνώσεις των θαλασσινών, με έλλειψη χρόνου τρομερή, τι να σου κάνουν 3 /4 απογεύματα μες την βδομάδα και όμως… Κατάφεραν να το τελειώσουν με το ελάχιστο δυνατό κόστος, αρκετά γρήγορα  με προσοχή στις λεπτομέρειες  παραπάνω από ότι επιβάλλονταν ( δεν έχει μείνει σόκορο αμινιαριστο) και σαφώς με ένα σκαρί που δεν παρέκκλινε καθόλου από αυτό που είχαν κατά νου όταν  έριχναν την καρίνα. Το αποτέλεσμα είναι ανώτερο και των πιο αισιόδοξων  προσδοκιών ..

Ο Καπτα Σταυρος καμαρώνει και δείχνει ζήλο υπερβολικό, αναδεικνυομενος κλασσικα στην ηγετική μορφή  και καπετανιος, γιατί λέει είναι μαθητές δικοι του τα παιδιά. Τον Πάνο αυτός τον δασκάλεψε και του μεταλαμπάδευε τις γνώσεις… αλλά και στον Στάθη καμρωνει – και αυτός μαθητής του είναι και ας τον κατσαδιάσει γιατί είναι αγύριστο κεφάλι- δίνει εύσημα γιατί σε μια βδομάδα το καλαφάτισε άριστα… με την βροχή που έπεσε και γέμισε το κουφάρι, στάλα δεν έτρεξε προς τα εξω και έβαλαν αντλία να τραβήζουν τα νερα…

Παρελειπόμενα  & ευτραπελα….

1.το βάρος του κατωκάραβου και οι Μαρμελαιοι...

Χτες κουβέντα μεγάλη έγινε για το βάρος του σκαριού , του κατωκάραβου όπως είναι τώρα. Ο Καπτα Σταυρός με χαρτί και μολύβι υπολόγισε ότι είναι "βία 7 τόνους, 3 κυβικά το πέτσωμα, μείον τη φύρα επί 0.6 ειδικό βάρος συν 2 κυβικά ευκάλυπτο των στραβών επί 0.8 συν 1 κυβικό δρύινο επί..." Κάπου εκεί χάθηκα και δεν συγκρατούσα τα νούμερα. Ως συνήθως το απογευματάκι ήρθαν οι γνωστοί επαΐοντες ( κάθε φόρα τα πρόσωπα αλλάζουν αλλά ο "χαρακτήρας του παντογνώστη άσχετου " είναι ένας, με συμβουλές επιτακτικές  πανομοιότυπες και ενίοτε υποκρύπτουσα κακία) που έχουν μυριστεί ότι είμαστε έτοιμοι και μαζεύονται τσούρμο κάθε φόρα. Δεν λείπουν φυσικά  και οι γνώστες του αντικειμένου συνήθως της θάλασσας άνθρωποι, αλλά αυτοί υιοθετούν ξέχωρη συμπεριφορά, συμβουλές μετρημένες και ειπωμένες χαμηλοφώνως.

Ο Μάκης έβαζε  ως συνήθως φιτιλιές και κουβέντα να γίνεται, τους ρωτούσε πόσο εκτιμούν ότι θα βγει το βάρος... ένας σφόδρα επέμενε "γύρω στους 50... "

Κάπου εκει αποχώρησα με τον Πάνο να ωρύεται "αν αύριο αρχίσουν να μαζεύονται οι Μαρμαλεοι θα τους λακίσω, δεν βαστάω άλλο ".

Το βράδυ ο Βεσσαριος -καλώς μας όρισε- μου ξεκαθάρισε ότι δεν θα έρθει αν είναι πάλι οι Μαρμουλεοι και τότε δεν άντεξα και ρώτησα τη σημαίνει οι λέξη που με 2 διαφορετικές εκφορές άκουσα...

Και μου εξήγησε πως έτσι αποκαλούνται οι "μούλοι" το τσούρμο που μαζεύεται κάθε φορά που υπάρχει τσερτζελες...

2. Ταχύτητα υπηρησιακή

Στοίχημα μεγάλο είναι  η ταχύτητα που θα πιάσει, σαβουρωμένο και εξοπλισμένο.

Οι εκτιμήσεις ποικίλουν από τα 5 μίλια των πλέον απαισιόδοξων που εκτιμούν ότι η μηχανή θα πέσει μικρή μέχρι τα 10 των υπεραισιοδοξιών  (του Καπτα Σταύρου και του Μάκη συμπεριλαμβανόμενων) . Ίδωμεν…

3.Ναυπηγος και σχέδια και χαρτιά

Στο ενδιάμεσα κανονίστηκαν τα διαδικαστικά ,τα  γραφειοκρατικά και άκρως αγχωτικα , τα των χαρτιών δηλαδή με τον ναυπηγό παρόντα  και τα σχέδια υπό σχεδίαση…. Παγκόσμια πρωτοτυπία, φυσικά  πρώτα το σκαρίασαμε από το σκαρίφημα του Καπτα Σταυρου – με αποκλείσεις ελάχιστες παρακαλώ- και λίγο πριν την καθέλκυση θα βγει το σχέδιο το γνήσιο.

Λίγο ακόμη και θα ήταν πραγματικό πειρατικό, δίχως χαρτιά, διχως όνομα…αλλά το πρόστιμο του λιμεναρχείου θα ήταν κάτι παραπάνω από τσουχτερό και θα μπλέκαμε σε γρανάζια γραφειοκρατικά απίστευτα Ας όψεται ο πρώτος ο ναυπηγός που μας κρέμασε και μας ειχε στο περίμενε ενάμιση χρόνο…

Καταχηρωθηκε και  επίσημα το όνομα “κουρσαρος της Αγιας Μαυρας”  με συμπλοιοκτήτες τους Πάνο και Μακη Δρακάτο, με άδεια για ναύλωση ολική εβδομαδιαίων ταξιδιών  μεταφοράς  11 ατόμων  αλλά και ημερήσιων παράλληλα…

Ο Σπύρος ο νεος ναυπηγός,  της σχολής της παλιάς και με βένα παρόμοια με των Κοκκιναιων, αφού μου εξέθεσε τα πλεονεκτήματα του auto cad και των αυτοματοποιημένων προγραμμάτων σχεδιασμού, γύρισε με νοσταλγία και μου είπε,  “όμως που  να δεις σχέδια παλιά, ποσταλιων αλλά και τρεχαντηριών, φτιαγμένα στο χέρι, πραγματικά καλλιτεχνήματα, τα βλέπεις και τα χαίρεσαι….” Πολύ πάω  τελικά τους ειδικούς που δεν βολεύονται στην ευκολία των κομπιούτερ αλλά εκθειάζουν την μοναδικότητα της ανθρώπινης παρεμβατικότητας….

Ο Σπύρος τους έριξε και την ιδέα που μάλλον τους καλάρεσε, να βρουν ένα χώρο ιδιόκτητο και να αναλαμβάνουν κατ αποκοπή και εργολαβία την κατασκευή σκαριών περίεργων που κανείς πλέον δεν φτιάχνει…να εκμεταλλευτούν τις γνώσεις  τις μηχανικές  και το επάγγελμα τους  και να παραδίδουν σκάφη έτοιμα,  με μηχανές   και εξοπλισμούς…. Ποιος ξέρει στο μέλλον , όταν τα χέρια του Πάνου ξεκουραστούν από το κάρφωμα ίσως να το σκεφτούν ποιο σοβαρά.

4. Λεπτομέρειες για την μεταφορά και φωτογραφίες θα βάλω αφού ολοκληρωθεί, έτσι για την πρόληψη." Μη τυχόν και το μεταφέρετε Τρίτη , είναι γρουσουζιά" μία από τις συμβουλές που ακούστηκαν . Την ώρα που γράφτηκαν αυτές οι γραμμές με πήρε ο Πάνος για να μου πει πως αυτός που είχε την πλατφόρμα μετάνιωσε και δεν την δίνει… Ψάχνουμε για εναλλακτική λύση..

νεοτερα του Σεπτεμβριου- κατεφθασαν ενισχυσεις

Έλειψα 5 μέρες και όταν γύρισα η εντύπωση μου ήταν πως προχώρησαν με γοργούς ρυθμους. Στα νεότερα λοιπόν και σημαντικά των τελευταίων ημερών.

- Η εύφημος μνεία και τα ευμενή σχόλια του Καπτα Σταυρου

Το Αιγαιωτισσα ΙΙ επέστρεψε για χειμώνα στη βάση του και ταυτόχρονα η επιστροφή του σήμαινε και την επιθεώρηση και επόπτευση αναδρομικά της ναυπήγησης από τον "καθ' υλη αρμόδιο" ( λόγω εμπειρίας)  Καπτα Σταύρο.

Ο Πάνος απο την προηγούμενη μου έλεγε :  "και δεν με νοιάζει τίποτα αλλo, παρά μόνο ότι ο πατέρας σου θα βρει λάθη και θα αρχίσει να φωνάζει. πως το κάνατε έτσι αυτό, γιατί δεν ρωτούσατε?"
Η αγωνιά του ήταν έκδηλη και πραγματική, γιατί παρόλη την κριτική και τα σχόλια εδώ και 3 μήνες, των αυθεντιών και  των άσχετων , το αυτάκι του δεν ίδρωνε. Συμβουλές φυσικά και άκουγε από τους "κατέχοντας την τέχνην", αλλά τις ενστερνίζονταν μόνον κατόπιν ωρίμου σκέψεως και πρακτικότητας στην εφαρμογή. Έτσι η επιστροφή του Καπτα Σταυρου , σήμαινε για τον Πάνο , ότι οι  όποιες ατέλειες, λάθη και αβλεψίες θα έβγαιναν στην επιφάνεια.
Oταν τα πρώτα , τα δεύτερα, αλλά και τα των επόμενων ημερών ,σχόλια ήταν μόνο για να αποδώσει εύφημο μνεία, η ικανοποίηση των αδερφών Δρακατου δύσκολα κρύφονταν. Σαν να αποκτήσαν ξαφνικά φτερά και έτρεχαν με χίλια. Έφτανε μια καλή κουβέντα για να τους δώσει ανάκαρα και το χαμένο τους κουράγιο. Για πρώτη φορά είδα τον  συνήθως φειδωλό και μη- κομπάζοντα Πάνο να καμαρώνει...

Εν συντομία , σταχυολογώντας  τα σχόλια που καταλάγιαζαν τους φόβους τους , ο Κ.Σταύρος, είπε πως ήταν κατόρθωμα να κλείσει η πλευρά με μόνο 3 καταφραγίες και καμία σφήνα, πως η εφαρμογή στα σόκορα και τους αρμούς ήταν κάτι παραπάνω από άψογη και συνόψιζε λέγοντας πως τα παιδιά έχουν κάνει την καλύτερη και πιο μερακλίδικη δουλεία που έχει δει...

-         Κατέφθασαν ενισχύσεις

Η επιστροφή των Αιγαιωτισσα σηματοδότησε την απαρχή της ενίσχυσης των  «δυνάμεων κρούσης».

Πέρα λοιπόν από τον Βαγγέλη που αποτελεί των πρώτο των βοηθών  εθελοντών με αρμοδιότητα το ζουμπαρισμα και δη στα χαμηλά και πλέον δύσκολα των σημείων,  κάτω από τον κόμπο του σκάφους ακολουθούν :

-Ο Στάθης που ανέλαβε 8 ώρο μεροκάτο να κάνει όλη την χαμαλοδουλεια. Σφουραρισμα, από κοινού ζουμπαρισμα , καλαφάτισμα και στοκάρισμα.

-Ο Καπτα Σταυρος, που παρόλο που δεν θελουμε να ζοριστει , βοήθα τον Πάνο όταν είναι μόνος σε τα μαδέρια, και  έφτιαξε την αρμόκολλα σε αναλογίες πρέπουσες με την προσθήκη πριονιδιού και στοκάρισε όλες τις προκιες.

Για τον Βεσσαριο θα δούμε τι επιφυλάσσουμε….

Εμένα πάντως με έχουν για το μινιαρισμα.

Σκέφτομαι λοιπόν πως με τόσους παρατρεχάμενους και  προσκολλιώμενους ίσως να χρειαστεί στο τέλος να αποδώσουμε τίτλους τιμής και ευχαριστίες σε άτομα που πραγματικά στάθηκαν αρωγοί πολύτιμοι, είτε ηθικά ή υλικα…Οψόμεθα.

-         Ιn Memorial

Ίσως η πλέον συγκινητική στιγμή όσο καιρό φτιάχνετε το σκάφος να έλαβε χώρα χτες το απόγευμα.

Απόγευμα ήσυχο και μελαχολικο.Ήμασταν μόνο , ο Πάνος , ο καπτα Σταυρος , η υπογραφόμενη και ενας από τους συνήθεις θεατές… Πενήντα κάτι, ήσυχος ανθρωπος που όταν ερχεται δεν «παρεμποδίζει» με την παρουσία του. Την ώρα που ο Πάνος   μετρούσε  να βγάλει στανζτολα  αυθόρμητα του βγήκε το παράπονο.

 « Α ρε Τακη, δεν εισαι εδώ , να σε πειραζα  τώρα, να σε φώναζα πλοιοκτήτη και εσύ να καμάρωνες. Μας άφησες νωρίς, ποιος εσυ, που πηγαίναμε για κυνήγι και δεν σε έφτανε κανένας…»

Και άρχισε ένας μονόλογος ατελείωτος , χείμαρρος πραγματικός με εικόνες, στιγμές και αναμνήσεις και τον Μαστρο Τάκη ( τον πατέρα του Πάνου και του Μάκη) για πρωταγωνιστή. Κανείς άλλος δεν μιλούσε, ο φίλος αυτός του κυνηγιού, είχε καταφέρει να ζωντανέψει τον Τακη , να τον φέρει στο σήμερα , μας έκανε να τον βλέπουμε ζωντανό να συμμετέχει στην κατασκευή , να φωνάζει , να περηφανεύεται για το σκαρί… Μετά η σιωπή – τι άλλα λόγια να πεις- έπεσε βαριά και μόνο ο ερχομός του Μάκη – ως συνήθως άκρως φασαριόζικος- διέλυσε την αμηχανία των αναμνήσεων…

τέλος με το τακάδο....

Η μεγαλοβδομάδα πέρασε, το ίδιο και το Πάσχα... και παρόλο που ειχαμε σκοπό να εκμεταλλευτούμε δεόντως την χαλάρωση των ημερών, προκειμένου να προχωρήσει η ναυπήγηση ακάθεκτα, καποιες αβαρίες που ετυχαν σε ψαροκάικα και απαιτουσαν εκτακτη εργασία απο τους "πρωτομαστορες", οι βροχές ,καθώς και το πρωτο ταξίδι της σεζόν του Αιγαιωτισσα ΙΙ ( O καπτα Σταύρος και ο Βεσσαριος και η υπογραφόμενη αφαντοι τις τελευταίες μέρες ) ... μας πήγαν σχετικά πίσω...
Στα ευχαριστα των ημερων , και ο ερχομος του νεότερου μέλους της οικογένειας των καραβοκύρηδων...Μολις χτες γεννηθηκε ο Δρακάτος Junior.... Καλοτύχερος...

Πάρολα τα εκτακτα γεγονότα που μας αποσυντόνισαν και το εαρταστικο κλίμα , οι εργασίες καλά κρατησαν και το τακάδο το δρυινο εκλεισε και από τις δύο πάντες... αρκετα ευκολα...
Μονο η τοποθέτηση του πρωτου τρυπητου ήταν χρονοβόρα "ήταν μέχρι να πάρουμε το κολάι...".

Η πλώρη εκλεισε με γυαλί κουλτουκι . Στο σημείο που θα είναι το κομοδέσιο των πλωριων καμπιων τοποθετήθηκε" κούτελο" ενώ καταπλωρα μπήκε ξύλο πρόσθετο ωστε να φαινεται ως ενιαιο τρυπητο...
Στα περιεργα που σημειωσα.. το μελάνι που εβγαλε το ρουπάκι ( η δρυς) οταν βρεχόταν... Μαυρο μελανι σαν της σουπιας, χρωματιζε και πότισε τα σημεια που ακουμπουσε...

Το αποτέλεσμα μας ικανοποιησε πλήρως και τα πνευματα ηρεμησαν δεόντως... Καποιες τελευταιες λεπτομεριες έλαβαν χώρα χτες ωστε να διορθωθουν μικροψεγάδια - που αλλους θα τους αφηναν αδιαφορους, εμας όμως μας χαλούσαν στο μάτι) ωστε μέσα στην βδομάδα να μπει το καταστρωμα της πρύμης (εσωτερικό, θα είναι το πάτωμα του σαλονιου)...
Στα προσεχώς ...Ηρθε και το πέτσωμα του αρμενιστή... παραγγειλαμε και το κατστρωμα της πλώρης.... και γενικά υπάρχει μια εγρήγορσή γιατί τώρα αρχίσει και δέιχνει και θελουμε να πέσουμε με τα μουτρα ολοι για να πρωχωρήσει... αν και την επομενη βδομαδα, το ήμισι των πλοικτητων την κανει για Κρήτη... οποτε μάλλον της πρύμης το πάτωμα θα το βάλει ο Μακης μόνος με εμενα βοηθό...

Τα σχόλια των επισκεπτων αρκετα ενθαρρυντικα - τουλάχιστον μπροστα μας- δεν λειπουν κλασσικα και οι γνωστοι κακεντρεχεις που περιμενουν ωσαν κοράκια μια αποτύχια για θρέψουν την μιζέρια τους...αλλα το διασκεδάσουμε πλεον, καθώς εμεις εχουμε πιστει για την ορθότητα του εχγειρήματος μας...

Τελευταιο σχόλιο και διαλογος χαρατκηριστικός ανμεσα στην υπογραφουσα και τον Μπάμπη , χαρακτήρα της παραλίας ακρως συμπαθητικόμε την χαρακτηριστική απροβλεπτη επτανησιακή τρελλα και ενίοτε δημοσιογραφος τοπικης εφημερίδας και καναλίου :
-" Να σε ρωτήσω Στέφη , τι επαθαν το Κοκκινοπουλα - για τους μη γνωρίζοντες , Κοκκινης ειναι το παρωνύμι των αδερφων Δρακάτου - και τρελαθήκαν... παρατησαν λεει τα πάντα και νύχτα μέρα προσπαθουν να σκαριασουν σκαφος στο Καλλιγονι?"
-" Ποιος στο ειπε εσενα Μπάμπη?"
- " Με πήγε ο Θ. να το δω... Τι ωραιο πραμα ειναι αυτό που φτιαχουνε , τι παραξενο, δεν έχει ματαγίνει... Και ο θ. καθόταν και γέλαγε και ελεγε , σιγα να μην το φτιαξουμε , εδω θα σαπίσει , σαν το Μαλφα θα την πάθουν και θα γελάμε αλλα εγώ το χάζευα και το καμαρωνα... Μπραβό μπραβο να τους πεις "
-" Μη παει και γραψεις τίποτα στην εφημερίδα"
- "εισαι καλά? να μαζευονται ολοι οι ασχετοι και να λενε το μακρύ και το κοντο τους...Τιποτα δεν γραφω ακόμα... θα ερχομαι όμως να το βλέπω."

Σημ. Ο καλοθελητης Θ.- και με αφορμη το σχολιο του εγινε γνωστη μια ιστορία που πιθανον να εξηγει την κακεντρεχια.. ειχε λεει ,καποτε παλιά θελήσει να σκαριασει τρεχαντήρι μικρούλι, οταν όμως έφτασε στην πρύμη , δεν του εκλεινε με τιποτα, οποτε αναγκαστηκε να το πουλήσει όπως ήταν στα σκαρία , μα με δίχως πρυμη -, την επόμενη πήγε ως επισκεπτης , αυτόκλητος περίεργος να ψέξει και να ψαξει για τυχον "παρατιμονιες"... Με γέλιο και ανοχή τον αντιμετώπισαν μα τις συμβουλες του δεν της πήραν στα σοβαρά...

ματίσεις & σόκορα

Η μάτιση - σόκορο- των μαδερίων της τσάπας. Οι προκιές ακόμη αζουμπάριστες.

άποψη της πλώρης - εσωτερικά- λειπουν ακόμη τα τουφέκια και κάποια λίγα ριπίδια.

Για να έρθει το ένα μαδέρι να εφαρμόσει με το άλλο θέλει "βίδα και νταβίδι"...λέει συνεχώς ο καπτά Σταύρος.
Διακρίνεται το κάψιμο του ξύλο από το καμινέτο .

Μπήκαν οι τσάπες , τα πρώτα δύο μαδερια

λένε πως αν ένα σκαρι δεν μαδερωθεί, όσο ζωηρή φαντασία και να διαθέτεις δεν μπορείς να δείς την τελική "γραμμή" του... Και μάλλον δίκιο είχαν οι παλιοί... Ετσι οι πρωτες μέρες του Μαρτίου μας βρήκαν να τοποθετούμε τις τσάπες , τα δύο πρωτα πιο πλατία μαδέρια που βρίσκονται κάτω απο το τακάδο (ή κατά πως το αποκαλόυν σε άλλα μέρη "τρυπητό" ). Η γραμμή δεν μας απογοητευσε καθόλου, απλά καθώς ήταν το πρώτο μαδερωμα μας πέδεψε λίγο.Ηθελε προσοχή μεγάλη να μην σπάσει το ξύλο, ειδικά στην πλώρη που είχε έντονο γύρισμα (κούρμπα). δούλεψε λοιπον το καμινέτο και το νερό για να κάμψουν τις φυσικές ροπές του ξύλου ( να το "ψοφίσουν" σύμφωνα με τη γλώσσα των καραβομαραγκών). Λεπτομέριες;
-Τα μπροστινά μαδερια έμειναν οληνυχτις βουτηγμένα μέσα σε πηγάδι παλιο για να ποτίσουν...
-όπου υπήρχε διαφορά δούλεψε η πλάνη για τα φέρει ίσα
- το δευτερο μαδέρι στην άκρή του σπάστηκε με το εργαλείο του ρούτερ για ομορφία
- το ξύλο είναι πευκο φιλανδικό, διαλεγμένο άροζο -κατά το δυνατόν- με ρετσίνι ακόμη να αναβλύσει...